Τετάρτη, 13 Αυγούστου 2014

Που πάω, που βρίσκομαι και τι στον άνεμο θα κάνω.

Μπήκα στον blogger μόλις τώρα μετά από σχεδόν ένα χρόνο και συνειδητοποίησα πως η μπλογκόσφαιρα ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ να κινείται κανονικότατα χωρίς εμένα. Τι θράσσος. Πως τολμάτε όλοι σας, πραγματικά.

Πλησιάζει η εξεταστική για άλλη μια φορά, αλλά αυτή τη φορά την αντικρίζω έχοντας στην πλάτη μου μονοψήφιο αριθμό μαθημάτων. Το λες και ανακούφιση. Τώρα τελευταία έχω αρχίσει δειλά - δειλά να πιστεύω πως μπορώ πράγματι να πάρω πτυχίο. Δεν μου είχε ξανασυμβεί αυτό.

Την Παρασκεύη γιορτάζω μαζί με το υπόλοιπο 1/3 του ελληνικού πληθυσμού. και βαριέμαι αφάνταστα να κάνω το οτιδήποτε, αλλά θα φτιάξω γλυκό και θα το φάω όλο μόνη μου κι ας με πιάσει κόψιμο. Σιχτίρ. Μου τρώνε όλο το ταψί κάθε χρόνο.

Πρέπει να αγοράσω μία μικρή βιβλιοθήκη για να βγάλω τα βιβλία μου απ' την ντουλάπα και να μπορώ να τα επιδεικνύω και να κάνω την έξυπνη κλπ κλπ. Μόλις έκανα τσεκάρισμα στη λέξη «επιδεικνύω» για να δω αν την έγραψα σωστά. Την έγραψα σωστά. In your face, bitches!

Τον τελευταίο χρόνο που έχω χαθεί από εδώ πλέω σε μια θάλασσα αβεβαιότητας και αμφιβολίας, αλλά τώρα τελευταία το τοπίο έχει αρχίσει να ξεκαθαρίζει και έχω αρχίσει να νιώθω αισιόδοξη (θου Κύριε!)

See y' all later!

Τρίτη, 29 Οκτωβρίου 2013

Συγκρίσεις.

Ανάλογα με διάφορα γεγονότα που μου έχουν συμβεί, έχω μάθει να χωρίζω τους ανθρώπους σε δύο μεγάλες κατηγορίες: σε αυτούς που νομίζουν πως φταίνε για όλα, και σε αυτούς που νομίζουν πως για όλα φταίνε οι άλλοι.

Αυτοί που κατηγορούν τον εαυτό τους για ο,τι άσχημο συμβαίνει ζουν τη ζωή τους με ένα βάρος στο στήθος, ενοχές και συνεχείς απολογίες προς τους άλλους. Είναι τα εύκολα θύματα των πιο ισχυρών χαρακτήρων, γιατί παίρνουν πάνω τους το βάρος για οτιδήποτε χωρίς παράπονο, γιατί αυτή είναι η αντίληψή τους περί σωστού. Είναι η γυναίκα που τρώει ξύλο από τον σύζυγό της και «φταίει» επειδή «πάλι τον τσάντισε». Είναι το παιδί που «κάτι» κάνει λάθος και γι' αυτό δεν ικανοποιεί ποτέ τους γονείς του. 

Στον αντίποδα έχουμε τους ανθρώπους που κάθε βράδυ κοιμούνται γαλήνια. Που δεν κάνουν ποτέ λάθος και δεν έχουν ποτέ άδικο. Αυτούς που έχουν ανάξιους συνεργάτες, ανυπάκουα παιδιά, άχρηστους μαθητές. Είναι ο προϊστάμενος που πρέπει «όλα αυτός να τα κάνει» γιατί «περιτριγυρίζεται από ηλίθιους». 

Μου αρέσει η ισορροπία και η συμμετρία. Θέλω κάποιος να έχει ικανότητα αντίληψης και να μπορεί να ξεχωρίσει που φταίει ή που έχει δίκιο. Αλλά προσπάθησα να αποφασίσω αν έπρεπε οπωσδήποτε να διαλέξω ένα απ' τα δύο είδη ανθρώπων, ποιο θα προτιμούσα.

Σκέφτηκα πως αν ανήκεις στην πρώτη κατηγορία ωφελούνται οι γύρω σου. Αν ανήκεις στη δεύτερη ωφελείς τον εαυτό σου. Οπότε σαν κλασική εγωίστρια θα πω πως καλύτερα να μην χαλάς τη ζαχαρένια σου για κανέναν, και άσε τους άλλους να σκάνε.


Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2013

(Καρμα)νιόλα

Αφιερωμένο...

Πιστεύω πως σπάνια φερόμαστε στους άλλους όπως τους αξίζει. Υπάρχει κάτι στην ανθρώπινη φυσιολογία που μας κάνει να θέλουμε να τεστάρουμε όρια. Πόσο θα λυγίσει ο χάρακας πριν σπάσει; Πόσο θα τεντωθεί το λάστιχο πριν κοπεί; 

Αυτό το εφαρμόζουμε -ηθελημένα ή όχι- στις ανθρώπινες σχέσεις. Αν έρθει στη ζωή μας ένας άνθρωπος και ο χαρακτήρας του είναι ακριβώς όπως μας «βολεύει», ας πούμε. Δε μας φέρνει αντίρρηση, δεν έχει δική του γνώμη, δεν μας πάει κόντρα με οποιονδήποτε τρόπο. Είναι ο πιο εύκολος τρόπος να δούμε τα όριά του. Μέχρι πιο σημείο θα είναι τόσο ήρεμος; Πόση κακή συμπεριφορά θα αντέξει; Ποιο είναι το σημείο που θα πει «ως εδώ»; 

Μέχρι που στο τέλος τον «σπάμε» αυτόν τον άνθρωπο σαν τον χάρακα. Του ξεχειλώνουμε τα νεύρα σαν το λάστιχο και πάμε μετά και πέφτουμε σε ανθρώπους που μας φέρονται σαν δεσμοφύλακες - ίσως πιστεύοντας υποσυνείδητα πως μας αξίζει, δεν το έχω λύσει αυτό ακόμα στο κεφάλι μου. Το βλέπει αυτό κανείς καθημερινά. Χωρίζει κάποια τον άντρα της που ήταν «νοικοκύρης» και «άγγελος εξ' ουρανού» και «της έκανε όλα τα χατίρια» (αφού του κάνει τη ζωή πατίνι πρώτα) και πάει και μπλέκει με τον ακριβώς αντίθετο χαρακτήρα μετά. 


Πιστεύω σε πολύ λίγα πράγματα. Είμαι άνθρωπος που θεωρεί πως ο καθένας από μας φτιάχνει μόνος του την τύχη του. Πιστεύω επίσης ότι η κάθε πράξη μας έχει συνέπειες και με ανακουφίζει αυτό. Όχι πως υπάρχει κάποιος «τιμωρός» που θα δει τα λάθη μας, απλά οι συγκυρίες πολλές φορές μου έχουν δείξει πως αν κάνεις βλακεία, κάποια στιγμή θα τη βρεις μπροστά σου. Αν κάνεις ποτέ τον «δεσμοφύλακα», κάποια στιγμή θα βρεθείς εσύ «φυλακισμένος». Και καλά να πάθεις. 

καρμανιόλα η [karmanóla]: 1. μηχανή για τον αποκεφαλισμό των καταδίκων, που αποτελείται από δύο ορθοστάτες ανάμεσα στους οποίους κινείται μια τριγωνική λεπίδα· λαιμητόμος. 2. (μτφ.) α. για κτ. πολύ επικίνδυνο, που απειλεί τη ζωή μαςβ. για κτ. που προκαλεί μεγάλη υλική ζημιά, πολύ ακριβό
[γαλλ. carmagnol(e) -α `χορός που χόρευε ο λαός κατά τη γαλλική επανάσταση΄]

κάρμα το [karma]: αναφέρεται στην έννοια του νόμου της σχέσεως μεταξύ αιτίας και αποτελέσματος προσδιορίζοντας ότι κάθε πράξη είναι αποτέλεσμα αιτίας του παρελθόντος και συγχρόνως αιτία άλλων πράξεων που θ΄ ακολουθήσουν στο μέλλον.

Δευτέρα, 9 Σεπτεμβρίου 2013

Αναμνήσεις.

Όπως ίσως έχω αναφέρει σε παλιότερο ποστ, η οικογένειά μου έχει μία φάρμα. Πολλοί μπορεί να μην το ξέρουν, αλλά η ενασχόληση με τον πρωτογενή τομέα είναι σαν ένα συνεχές παιχνίδι στο χρηματιστήριο. Ανεβοκατέβασμα τιμών, ζήτηση-προσφορά.

Η οικογένειά μου έχει περάσει σοδειές με κέρδη, σοδειές με ζημιά και χρέη - κάτι απόλυτα συνηθισμένο για τους αγρότες. Δεν με πείραξε ποτέ γιατί δεν είχα ποτέ στη ζωή μου βλέψεις να γίνω εκατομμυριούχος. Αλλά υπήρχαν συγκεκριμένα συμβάντα που μέχρι σήμερα με ενοχλούν μόλις τα σκέφτομαι.

Έχω έναν συγγενή -δεν θα πω τη συγγένεια γιατί διαβάζουν και γνωστοί μου και δεν έχω όρεξη για παρατράγουδα- ο οποίος λαϊκιστί το φυσάει. Το πρόβλημά μου ξεκινούσε όταν αποφάσιζε να κάνει επίδειξη μπροστά μου - παιδί στο δημοτικό εγώ τότε. Είχε κάνει διάφορα αλλά ένα είναι αυτό που θυμάμαι πεντακάθαρα.

Καθόμουν με την κόρη του στο σαλόνι και βλέπαμε τηλεόραση, και μου έδωσε καμιά δεκαριά επιταγές (προς είσπραξη) με 4-5 ψηφία η καθεμία (σε ευρώ), για να κάνω το σύνολο επειδή «ήμουν τόσο καλή μαθήτρια και σίγουρα καλή στα μαθηματικά». Σημείωση: εκείνη τη χρονιά η σοδειά μας δεν είχε πάει καλά και ο εν λόγω κύριος είχε γενικότερα σαν χόμπι να ανταγωνίζεται τους γονείς μου. Επίσης, η κόρη του -μεγαλύτερη από μένα- σίγουρα είχε την ικανότητα να κάνει πρόσθεση πενταψήφιων. Όπως και ο ίδιος και η γυναίκα του που βρίσκονταν στο σπίτι εκείνη τη στιγμή.

Εγώ την έκανα την πρόσθεση σε καθαρό χαρτί με ωραία, καθαρά γράμματα τότε και δεν σκέφτηκα τίποτα γιατί -όπως και να το κάνουμε- σε αυτή την ηλικία η μιζέρια και η κακία των ανθρώπων δεν γίνονται αντιληπτά. Ούτε ζήλεψα τα λεφτά του. Ούτε με ενόχλησε ποτέ πως φέρεται ανταγωνιστικά στους γονείς μου λες και έχουν να χωρίσουν κάτι μεταξύ τους. Αυτό που με στεναχωρεί τώρα που τα θυμάμαι όλα αυτά είναι ότι σπατάλησε μεγάλος άνθρωπος ενέργεια για να κάνει επίδειξη σε ένα παιδάκι 11 χρονών. Μα τόση μιζέρια πια; Τόση ανασφάλεια; Τόσος εγωισμός;

Τρίτη, 6 Αυγούστου 2013

Cyborgs. Και λουλούδια, τριαντάφυλλα, ουράνια τόξα και μονόκεροι.

Δεν αντέχω τα συναισθήματα. Για μένα τα συναισθήματα είναι πάντα ένα μεγάλο σφίξιμο στο στήθος και το μόνο που σκέφτομαι είναι πως θα περάσει η ώρα για να σταματήσουν. Αγαπάω την χωρίς εκπλήξεις ρουτίνα μου. Πολλοί θα με βρουν παράλογη/τρελή ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, αλλά ισχύει.

Και δεν μιλάω μόνο για τα δυσάρεστα. Ναι, η στεναχώρια, η ζήλια, το άγχος, το μίσος, ο θυμός μου προκαλούν αυτό το σφίξιμο, αλλά μου το προκαλούν εξίσου και η μεγάλη χαρά και ο ενθουσιασμός και η αγάπη. Σε οποιαδήποτε περίπτωση είμαι σαν τον μεσήλικα που δεν πρέπει να τον ταράζουν για να μην πάθει έμφραγμα. Λες και απλά δεν έχω το κουράγιο να αντέξω τίποτα αν είναι σε μεγάλο βαθμό.

Μου αρέσει να διαβάζω βιβλία, αλλά δεν μπορώ να έχουν άσχημο τέλος γιατί μετά θα με βασανίζει κάθε φορά που το θυμάμαι. Πάντα ψάχνω σποϊλερς και μόνο αν βεβαιωθώ ότι όλα είναι ΟΚ ξεκινάω το διάβασμα. Το ίδιο και με τις ταινίες. Αν ξαναδιαβάσω/δω κάτι και ξέρω που είναι τα «έντονα» σημεία κάνω σκιπ.

Και με ενοχλεί όταν κάποιοι εκμεταλλέυονται αυτό το γεγονός (μάλλον είναι εντυπωσιακό θέαμα όταν σκάω μέσα μου) και προσπαθούν επίτηδες να με τσαντίζουν. Γιατί είμαι 99,1% βέβαιη πως αν ένιωθαν έστω το μισό από αυτό το σφίξιμο και την απογοήτευση θα ήθελαν ψυχολόγο.