Πέμπτη, 30 Δεκεμβρίου 2010

Η μελωδία της δυστυχίας

Προσπαθώ να γράψω ποστ εδώ και κάτι μέρες, με αποτέλεσμα να έχω γεμίσει ένα κάρο πρόχειρα. Τα διάβασα για να δω ποιο είναι το πρόβλημα μου και συνειδητοποίησα ότι όλα έσταζαν χολή. Δεν νομίζω να 'μαι τόσο πικρόχολη σε γενικές γραμμές, οπότε τι φταίει τώρα; Οι γιορτές!

Γενικά κάθε φορά που βρίσκομαι σε χαρούμενη ατμόσφαιρα και ευτυχία, όλο τρώγομαι μέσα μου και προσπαθώ να μιζεριάσω με το ζόρι. Λες και θα είμαι καλύτερα με τα μούτρα κατεβασμένα.

Δεν αντέχω την πολύ ευτυχία. Νοιώθω λες και όσο πιο πολύ χαρώ με κάτι, τόσο πιο πολύ θα στεναχωρηθώ με κάτι άλλο. Έτσι, για να υπάρχει ισορροπία στο σύμπαν! Έχω αναφέρει σε παλιότερο ποστ -νομίζω- ότι έχω μανία με τη συμμετρία.

Δεν πιστεύω ότι μόνο εγώ είμαι έτσι. Σκεφτείτε πόσα τραγούδια υπάρχουν για θάνατο, χωρισμό, εγκατάλειψη, λύπη γενικότερα, και πόσα για εκπληρωμένο έρωτα και χαρά. Εξαιρούνται τα δημοτικά τύπου «σήμερα λάμπει ο ουρανός». Η δυστυχία πουλάει, υποθέτω.

Τρίτη, 21 Δεκεμβρίου 2010

Έτσι, για να μην με πουν και αχάριστη!

Έχω λοιπόν 10 αναγνώστες... Ουάου!

Με σκλαβώνετε! Αλήθεια σας λέω... Και όσο κι αν προσεύχομαι να ήσασταν 100, χαίρομαι που σας έχω!

Αλήθεια!

Ριγιούνιον

Προσπαθώ να γράψω εδώ και κάτι μέρες. Παραπονιόμουν δεξιά και αριστερά ότι δεν είχα θέμα, όταν εδώ και καμιά βδομάδα μου έκλεινε το μάτι. Σα δε ντρέπομαι!

Τις προάλλες ήρθε ένα μήνυμα στο facebook να συναντηθούμε οι απόφοιτοι του 2009. Ψιλοέμεινα, γιατί συνήθως τα ριγιούνιον γίνονται μετά από δέκα χρόνια. Μίλησα με την Αλέ, και μετά άρχισα να σκέφτομαι διάφορα.

Θέλω να πάω να δω παιδιά με τα οποία ανταλλάσσαμε μια καλημέρα με το ζόρι;  Με νοιάζει αν είναι καλά; Αν έχουν κάποιου είδους πρόβλημα; Αν τα πάνε καλά με τις σπουδές τους;

Εννοείται πως θα στεναχωρηθώ αν συμβεί κάτι σε κάποιον απ' αυτούς, αλλά στο επίπεδο που είχα στεναχωρηθεί όταν σκοτώθηκαν οι 21 μαθητές στα Τέμπη το 2003. Όχι επειδή χάθηκε η συγκεκριμένη ζωή, δηλαδή, απλά επειδή χάθηκε μια ζωή.

Επίσης δεν έχω όρεξη για την υποκρισία. Το ξέρω ότι δεν τους νοιάζει (κάποιους απ' αυτούς) αν ζω ή πεθαίνω, οπότε προς τι οι ερωτήσεις;  «Πως τα πας με τη σχολή σου; Πόσα μαθήματα χρωστάς;» Μαλακίες, αυτό λέω εγώ.

Συναντήθηκα σήμερα με την κοριτσοπαρέα του λυκείου, βγάλαμε από ένα φτυάρι η καθεμιά και το αναλύσαμε το ζήτημα. Βγήκε ένα τελικό συμπέρασμα: τα ριγιούνιον αξίζουν μόνο αν είσαι επιτυχημένος, γιατί τότε παίρνεις την πετυχεσά σου (δεν άντεξα!) και την τρίβεις στη μούρη του εκάστοτε ενοχλητικού πρώην συμμαθητή.

Όσοι πρώην συμμαθητές μου το διαβάσουν αυτό και θιχτούν, 15 κορυφαίοι νευρολόγοι συνιστούν ΤΟΠ!

Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

Όχι άλλα Χριστούγεννα!

Πάντα ενθουσιάζομαι απίστευτα με τα Χριστούγεννα. Κάνω σχέδια για το στολισμό του σπιτιού, πρήζω γνωστούς και άγνωστους, παρακολουθώ διακαώς τις εορταστικές ταινίες στην TV. Όταν όμως βρίσκομαι πράγματι στην τελική ευθεία, κάτι με πιάνει.

Δεν είναι λίγο άσκοπο όλο αυτό; Άμα θες να νοιώσεις το πνεύμα των Χριστουγέννων, κατεβαίνεις στο κέντρο που η κάθε οδός έχει και άλλο χρώμα φωτάκια (για τα πολύ απαιτητικά γούστα) και το βγάζεις το άχτι σου! Αλλά ποιο κέντρο; Προς τα έξω υπάρχει ακόμα μεγαλύτερη ποικιλία!

Εμείς στο μπαλκόνι ούτε ένα αστέρι, και η υπόλοιπη γειτονιά να έχει λάβει μέρος στο διαγωνισμό «η φωτεινότερη λατέρνα της Πάτρας». Δεν μπορώ εκεί που θέλω να πάω στο δρόμο μου σαν άνθρωπος να μου χαμογελούν δεκαπέντε Αγιοβασίληδες σαν πυγολαμπίδες!

Αλλά το ακόμα πιο γελοίο είναι τα «ρατσιστικά» βλέμματα των γειτόνων που βλέπουν ότι δεν έχω ασχοληθεί καθόλου με το θέμα και οι τοίχοι μου παραμένουν το ίδιο μουντοί χωρίς τα κοκκινοπρασινομπλεκίτρινα φωτάκια. Σου λέει «εγώ δηλαδή είμαι μαλάκας που πήγα να σκοτωθώ στη σκαλωσιά γι' αυτό το υπερθέαμα;».

Και μετά από όλα αυτά καταλήγω να στολίζω το δέντρο σχεδόν ψυχαναγκαστικά μόλις δυο-τρεις μέρες πριν τα Χριστούγεννα, απλά για να πείσω τον εαυτό μου ότι αυτό είναι το φυσιολογικό πράγμα που θα 'πρεπε να κάνω για να γλυτώσω τα περίεργα βλέμματα. Ημιόροφος το σπίτι, βλέπεις!

Σάββατο, 11 Δεκεμβρίου 2010

Δεν υπάρχει λέμε!

Δεν θυμάμαι ποτέ να πίστευα στον Άγιο Βασίλη. Λογικά γι' αυτό ευθύνονταν οι γονείς μου επειδή δεν προσπάθησαν να με πείσουν για το αντίθετο. Αν και γενικότερα ήμουν πολύ έξυπνο παιδάκι και δεν υπήρχε περίπτωση να πίστευα με ελλιπείς αποδείξεις έτσι κι αλλιώς. Σύμφωνα με τη Μαμά Ηρώ, δεν ασχολιόμουν καν. Μου αρκούσε που έπαιρνα δώρα, υποθέτω.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά που είχε γυρίσει από ταξίδι ο πατέρας μου και πήγαμε όλοι μαζί για τα χριστουγεννιάτικα ψώνια. Περάσαμε από την πλατεία Γεωργίου και εκεί υπήρχαν 3-4 άντρες ντυμένοι με τη στολή του Άγιου Βασίλη. Η Μαμά Ηρώ επέμενε να πάω να βγάλω φωτογραφία.

Δεν μπορούσα να βρω το λόγο να φωτογραφηθώ με έναν άγνωστο κυριούλη εκείνη τη στιγμή, αλλά για να μ' αφήσει στην ησυχία μου η Μαμά Ηρώ, πήγα και την έβγαλα. Είναι προφανές ότι ήξερα το μυστικό του κυριούλη. Βλέπετε συνωμοτικό βλέμμα!

Από τότε λοιπόν θεώρησα καθήκον μου να ενημερώσω και τα άλλα πεντάχρονα -τα λιγότερο ευφυή από μένα- για αυτό το μεγάλο ψέμα. Θα μου πείτε όμως, άμα είναι τόσο χαζά, καλά να πάθουν! Τι να πω; Υποθέτω ότι τα πιο αγαθά ένστικτά μου με οδήγησαν σε αυτή την καλή πράξη.

Ένα αγοράκι είχε πάει κλαίγοντας στη δασκάλα στο νήπιο και αυτή με είχε μαλώσει. Αναρωτιέμαι τι θα είπε στη μαμά του μόλις σχολάσαμε. Ένα ξαδερφάκι μου πάλι άρχισε να γελάει με τις "βλακείες" που έλεγα. Μάλλον πρέπει να φαινόμουν σαν να λέω σε επιστήμονες ότι η γη είναι επίπεδη.

Συγνώμη για την ποιότητα της φωτογραφίας, αλλά έχει χαλάσει το scanner, οπότε έπρεπε να την τραβήξω με το κινητό. Λίαν συντόμως θα ανεβάσω και με καλύτερη ανάλυση.

Τρίτη, 7 Δεκεμβρίου 2010

Ξύπνα - Σήκω!

Προσπαθώ απ' τις μιάμιση να αποκοιμηθώ. Η Βιβή βλέπει κάποιο κουλό όνειρο και όλο με σκουντάει. Αύριο έχω εργαστήριο Στατιστική στις δέκα (ναι, το πρωί). Έχω φτιάξει μια λίστα στο iPod για αυτού του είδους τις αϋπνίες, γεμάτη -μεταξύ άλλων- James Blunt. Έχω σιχαθεί τόσο τον Blunt, που άμα τον ξανακούσω θα αυτοπυρπολιθώ.

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το πρωινό ξύπνημα τον χειμώνα. Εκεί που έχεις χουχουλιάσει και έχεις καταβολευτεί στην αγκαλιά του Μορφέα, ξαφνικά πρέπει να σηκωθείς μες στο κρύο, να ντυθείς με την τσίμπλα στο μάτι, να υποστείς την άκυρη αναγούλα που προκαλεί ώρες ώρες η οδοντόβουρτσα, το περπάτημα μέχρι τη σχολή. Και όλα αυτά, γιατί; Για να πας ν' ακούσεις την καθηγήτρια να μιλάει για Στατιστική. Στις δέκα (ναι, το πρωί).

Καλά, το πιο γαμάτο είναι ότι έχει λήξει το MiniTab (trial version, βλέπεις!), και επειδή δεν το 'χουν αγοράσει ακόμα οι μάγκες, καθόμαστε και βλέπουμε τι κάνει η κυριούλα στον προτζέκτορα! Εκεί να σε 'χω! Της προτείναμε να το βρούμε σπασμένο, αλλά άμα κάνουν καμια έρευνα -λέει- θα πέσει πολύ πρόστιμο. Ναι, στα ΑΤΕΙ της Πάτρας θα γίνει η έρευνα. Λες και θα ξέρουν τι είναι καν το MiniTab! Δεν παίζει να το χρησιμοποιεί άλλη σχολή σε όλη την Ελλάδα. Όλοι το SPSS, εμείς κόντρα στο κατεστημένο!

Οπότε, ποια είναι η λύση στο πρωινό ξύπνημα; (Γιατί για το πρωινό ξύπνημα γράφω τόση ώρα, όχι για το MiniTab. Κι όμως.) Κοιμάμαι με τα ρούχα. Φουλ ντυμένη όμως. Μόνο τα παπούτσια δε φοράω. Οπότε, μόλις ξυπνήσω, συνειδητοποιώ με αυτάρεσκο χαμόγελο ότι μπορώ να κάνω skip στο τέταρτο-εικοσάλεπτο του ντυσίματος, και νιώθω λες και ξεγελάω το ξυπνητήρι. Το κακό βέβαια είναι ότι επαναπαύομαι σ' αυτόν τον έξτρα χρόνο που έχω, και καταλήγω να αργώ στο μάθημα έτσι κι αλλιώς.


Ξυπνητήρι χτυπάς σαν τρελό, σε μισώ, σε μισώ...

Σάββατο, 4 Δεκεμβρίου 2010

Μήπως δεν είναι τόσο ντεμοντέ τελικά;

Πριν από καμιά πενηνταριά χρόνια, δεν υπήρχε το άγχος των σχέσεων! Μόλις έφτανε κανείς σε ηλικία γάμου, υπήρχαν επαγγελματίες προξενήτρες και όλα έπαιρναν το δρόμο τους και ζούσανε αυτοί καλά κι εμείς αναλόγως τη διάθεση.

Και ο έρωτας; Η φωτεινή εξαίρεση. Αλλά -φυσικά- δεν υπήρχε καμία άλλη επιλογή σ' αυτή την περίπτωση από το κλέψιμο. Και μετά το στίγμα και το σούσουρο. Θυμάμαι μου 'λεγε η γιαγιά μου ότι δεν μπορούσε να παντρευτεί κάποιον συγχωριανό της, γιατί τότε το χωριό θα 'λεγε ότι «τα' χαν καλά».

Μπορεί να νομίζει κανείς ότι αυτός ο «θεσμός» έχει πεθάνει. Αμ δε! Υπάρχουν ακόμα διάφορες επίδοξες προξενήτρες, απλά σαν κίνητρο δεν έχουν κάποιο χρηματικό ποσό, αλλά το αίσθημα του καλού Σαμαρείτη.

Αναφέρομαι σε φίλους που ζευγαρώνουν τους φίλους τους μεταξύ τους, και μετά κάθονται και καμαρώνουν τα πιτσουνάκια. Άλλοι σας κατακρίνουν, αλλά εγώ έχω να πω ένα πράγμα: Μπράβο σας! Μακάρι και άλλοι άνθρωποι να νοιάζονταν για τους συνανθρώπους τους έτσι.

Με αυτή τη σύγχρονη μορφή προξενιού γλιτώνεις τις εκπλήξεις. Δεν πρόκειται να σου προκύψει ο άλλος κλέφτης ή ναρκομανής. Χωρίς να θέλω να προσβάλλω τυχόν κλέφτες ή ναρκομανείς. Ακούστηκε ότι λήστεψε ένα laptop κάποιος, γιατί ήθελε πρόσβαση στο internet για να διαβάσει οπωσδήποτε ένα πολύ αστείο blog. Να δεις πως το λέγανε... Τέλος πάντων. Δεν μπορεί να 'ναι κακός κλέφτης αυτός, ε;

Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

Emulator: Ένας κουλ τρόπος να κοροϊδεψεις το PC!

Μεγάλωσα μαζί με τον αδερφό της Μαμάς Ηρώς, το Νίκο. Έχουμε μόνο οκτώ χρόνια διαφορά. Οπότε, όταν άλλα κορίτσια έπαιζαν μόνο με κούκλες, εγώ είχα κολλήσει με το PS1 του Νίκου. Σε κάποια φάση όμως -το παιδικό μυαλό μου δε θυμάται γιατί- δεν είχαμε PlayStation πια.

Πήρα υπολογιστή στην πρώτη γυμνασίου, και κάποια στιγμή σκέφτηκα να δοκιμάσω να παίξω παιχνίδια του PS εκεί. Είχα την εντύπωση ότι «αφού τόσα και τόσα κάνει το PC, γιατί όχι κι αυτό;» Δυστυχώς απογοητεύτηκα. Οπότε είχα τα παιχνίδια να κάθονται, κι εμένα να μην έχω τι να κάνω.

Μετά από τόσα χρόνια, χθες που τα θυμόμουν όλα αυτά μου 'ρθε η φλασιά να ψάξω στο google να βρω τρόπο να παίξω στο PC τα παιχνίδια του PS. Βρήκα λοιπόν τον emulator! Στην ουσία, με αυτό κοροϊδεύεις το PC και νομίζει ότι είναι PS, οπότε παίζεις παιχνίδια!

Μετά την περίπλοκη εγκατάσταση, για άλλη μια φορά ένιωσα προγραμματιστής, και τώρα -μαζί με αυτό- καίγομαι απίστευτα. Νομίζω βρήκα την αιτία που θα κοπώ στην εξεταστική του Γενάρη!

Υπερβολικά ενθουσιασμένη για να βγάλω νόημα.

Μια ζωή να πηγαίνουμε κόντρα στους άλλους στην Ελλάδα. Όλη η Ευρώπη έχει ντυθεί στα λευκά, κι εμείς εδώ λες κι έχουμε Σεπτέμβρη. Θέλω να τουρτουρίσω, να κουκουλωθώ, να χουχουλιάσω, πώς το λένε ρε παιδάκι μου; Είμαι παιδί του χειμώνα, υποθέτω. Ιδού και η απόδειξη: φέτος το καλοκαίρι έκανα μόνο ένα μπάνιο με το ζόρι. Του χρόνου θα κυκλοφορώ με το άσπρο αντηλιακό στη μύτη και μακρυμάνικα σαν τους Εγγλέζους.

Έρχονται τα Χριστούγεννα, λέει! Τι δέντρο να στολίσω όταν ανοίγω το παράθυρο απ' τη ζέστη; Που λέει ο λόγος, δεν είναι και καλοκαίρι, μην το ξεφτιλίσουμε. Το θέμα όμως είναι ότι πέρσυ κρύωνα όταν το άνοιγα και φέτος δεν κρυώνω. Γιατί δεν κρυώνω; Άμα ήθελα ζέστη, μετακόμιζα Αυστραλία!

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή με πιάνει ένας ενθουσιασμός. Έβλεπα τις προάλλες μια διαφήμιση με την προίκα της Barbie. Α! Θυμήθηκα ένα ανέκδοτο! Μπα, άστο. Τέλος πάντων, μ' έπιασε μία ακατανίκητη επιθυμία να αγοράσω ότι έχει βγει στην αγορά με το αυτοκόλλητο «Barbie» πάνω του. Μαζί και τον Ken. Τώρα που είπα Ken, όταν ήμουν μικρή, αναρωτιόμουν γιατί δεν είχαν πουλάκια οι κούκλες. Λευτεριά στις κούκλες! Από 'δω και πέρα όλες οι κούκλες με πουλάκια!

Φέτος πρέπει ν' αγοράσουμε λίγες μπάλες και φωτάκια. Έχουμε ήδη μια φάτνη ξύλινη με κάτι σαν χορτάρι κολλημένο πάνω και πήλινα ανθρωπάκια. Τα ανθρωπάκια δεν είναι κολλημένα στη βάση, οπότε ακόμα και σήμερα μπορεί να με πετύχει κανείς μπρούμυτα χωμένη κάτω απ' το δέντρο να αλλάζω θέση στον Ιωσήφ, τους μάγους και το κατσίκι.

Είναι εμφανές ότι πλησιάζουν γιορτές.

Σάββατο, 27 Νοεμβρίου 2010

Ένα σοβαρό άρθρο Vol. 2

Ποτέ δεν με εντυπωσίασε το τσιγάρο. Ένιωθα ότι άμα καπνίσω, θα φαίνομαι σαν μερικά παιδιά που το ξεκινάνε για να το παίξουν μαγκιά κι έτσι, με χαμηλή αυτοπεποίθηση, κτλ. Αλλά εδώ και κάνα χρόνο μ' έτρωγε η περιέργεια να δοκιμάσω, να δω ρε παιδί μου γιατί η τόση φασαρία! Αλλά φοβόμουν να δοκιμάσω γιατί είχα την (γελοία) εντύπωση ότι με τη μία φορά που θα δοκιμάσω, θα μου κολλήσει και μετά δεν θα μπορώ να το κόψω.

Και μην ξεχνάμε ότι είμαι και τσιγκούνα. Δεν μπορώ να ανεχτώ να χαλάω 5 ευρώ τη μέρα για κάτι που βρομάει και βγάζει καπνό. Πάω να κάτσω στη γωνία Ερμού και Μαιζώνος άμα θέλω, δίπλα στην κυρία που ψήνει κάστανα-καλαμπόκια. Το ίδιο εφφέ, τσάμπα! Και τρως κιόλας! Τώρα που το θυμήθηκα, μου 'χει κάτσει να φάω κάστανα από πέρσυ το χειμώνα, αλλά ακόμα *αγανακτισμένο χτύπημα χεριού σε τραπέζι*.

Τέλος πάντων, είχα κάνει τέτοια πλύση εγκεφάλου στον εαυτό μου για να μην ξεκινήσω το τσιγάρο, που μέσα μου ένιωθα ότι μία τζούρα τσιγάρο ισούται με αμαρτία. Το είδος της αμαρτίας που νοιώθαμε ότι κάναμε μικροί όταν λέγαμε τις λέξεις "διάβολος" ή "σατανάς".

Όμως, η περιέργεια σκότωσε και τις τελευταίες αναστολές μου, και τελικά μια μέρα το πήρα στα χέρια μου. Καλά, η συμφοιτήτριά μου που μου το 'δωσε λύθηκε στα γέλια, γιατί της έκανα ερωτήσεις τύπου "Και πως να το ρουφήξω; Να κάνω «Φφφφφφφφφφφφφφ»; Και μετά δηλαδή κάνεις «Φουυυ» και τον βγάζεις;"

Και εκεί που περιμένω ν' αρχίσω να βήχω όπως κάνουν στις ταινίες, τίποτα! Και «Φφφφφφφφφφ» έκανα, και «Φουυυ», και όλα κομπλέ! Τσάμπα η φασαρία, λοιπόν! Η γεύση ήταν τόσο πικρή, που δεν θα καθόμουν να το υποστώ αυτό για κανένα λόγο. Άσε που μετά από κάμποσο καιρό χάνεις μέρος της γεύσης και της όσφρησης.

Ρώτησα τους δικούς μου και μου είπαν ότι έχουν μια συνεχή πικρίλα στο στόμα. Γιατί, λοιπόν, να πληρώνει κανείς λεφτά για να μαυρίζει τα πνευμόνια του, να κιτρινίζει τα δόντια του, να πικρίζει το στόμα του, να χάνει τη γεύση του, την όσφρησή του και να βρωμοκοπάει όλη την ώρα; Τόσο κουλ συνήθεια είναι πια;

Κυριακή, 21 Νοεμβρίου 2010

Να γιατί πρέπει ν' αρχίσω τους καφέδες

Μετά από αρκετές μέρες χωρίς ποστ, είχε αρχίσει να με πιάνει ο γνωστός πανικός μου. Έχω στα πρόχειρά μου ένα ποστ όπου θα έγραφα την ψύχωσή μου με το σινεμά και τις ταινίες γενικότερα, αλλά δεν έχω καταφέρει να το γράψω όπως θέλω ακόμα. Ώσπου, ο Μπαμπάς Νίκος με λυπήθηκε!

Χθες το πρωί κατά τις 6 άνοιξα τα μάτια μου μετά από ένα καλό κούνημα. Μπροστά μου είδα τον Μπαμπά Νίκο να μου λέει ασυναρτησίες. Στην αρχή νόμιζα ότι κάτι ήθελε να δω στη φάρμα, γιατί "όλα τα βγάζουν στα εγγλέζικα και αυτό το κουμπί δεν το καταλαβαίνω γιατί δεν έχει πάνω του ούτε φτυάρι, ούτε τρακτέρ". Εγώ, σιγά μην σηκωνόμουν απ' το κρεβάτι για τέτοιο λόγο! Αλλά μετά από κάνα τρίλεπτο, το νόημα που έβγαλα εγώ ήταν ότι κάτι έδειχνε ο υπολογιστής και δεν άνοιγε "κανονικά". Σηκώνομαι εγώ λοιπόν σαν ζόμπι, πάω στο γραφείο του και βλέπω αυτό. Ε, σιγά τα λάχανα! Το κουμπάκι πατάς και τελείωσε!

Μόλις όμως είδα αυτό, κάτι μέσα μου έκανε κλικ, ξύπνησα επιτέλους, θυμήθηκα κάτι άκυρα μαθήματα στο ECDL και μ' έπιασε πανικός! ΤΙ είχα κάνει; Έκατσα και πάτησα να εκτελεστεί κάτι που ήταν σίγουρα ιός! Ένιωσα λες και είχα τραβήξει την περόνη χειροβομβίδας. Απ' τον πανικό μου, έκλεισα τον υπολογιστή και μετά τον ξανάνοιξα, προσεύχοντας ταυτόχρονα ότι δεν θα άκουγα μόλις ξημέρωνε για τα καλά τις κατάρες του οικογενειακού τεχνικού μας. Να 'ναι καλά ο άνθρωπος! Πιο συχνούς πελάτες από μας δεν παίζει να 'χει!

Ενώ συνήθως είμαι απίστευτα γκαντέμω (τώρα ξέρουν οι Χανιώτες γιατί έβρεχε καταρρακτωδώς την προηγούμενη βδομάδα), με λυπήθηκε ο Ύψιστος και κατάφερα να τον σβήσω. Καλά, περιττό να πω ότι ένιωσα πολύ τεχνικός, programmer, χάκερ και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Εν τω μεταξύ, στα μάτια του πατέρα μου πρέπει να έμοιαζα με σωτήρα, μιας και τον γλίτωσα κι αυτόν απ' τον εξάψαλμο του τεχνικού μας. Νοιώθω σαν μια ακόμα Μητέρα Τερέζα, και έχω αναδειχθεί στον επίσημο τεχνικό του σογιού!

Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

Εκτός θέματος

Σήμερα το πρωί γύρισα απ' τα Χανιά. Προσπαθώ απ' το απόγευμα που έχω ξυπνήσει να γράψω ένα ποστ που να περιγράφει τις στιγμές που πέρασα εκεί, αλλά δεν βρίσκω λόγια. Κοίταξα το κινητό μου, και είδα κάτι που είχα σημειώσει εκεί. Συνηθίζω να σημειώνω φλασιές που και που, μπας και αξιωθώ να τις περάσω εδώ σαν ολοκληρωμένες ιδέες.

Στο καράβι, όταν περίμενα να ανοίξουν για να κατέβουμε, είδα ένα κοριτσάκι. Παρακολούθησα τη συζήτηση που έκανε με τη μαμά του. Δεν θυμάμαι το θέμα, αλλά εκείνη την ώρα σκέφτηκα κάτι. Όταν ήμασταν πεντάχρονα, ζούσαμε μια πολύ απλοϊκή μορφή ζωής. Κοιμόμασταν όταν νυστάζαμε, τρώγαμε όταν πεινούσαμε, παίζαμε έξω στη γειτονιά όταν βαριόμασταν.

Από τη στιγμή που ξεκίνησα το δημοτικό βομβαρδιζόμουν με "πρέπει" και με "μη". Συνέχεια πιάνω τον εαυτό μου να προσπαθεί να καλύψει χρονικά περιθώρια, να υπακούσει σε κανόνες και να ανταποκριθεί σε προσδοκίες δικές μου αλλά και διαφόρων άλλων. Αυτό δεν έχει να κάνει με το σχολείο ή με τις σπουδές γενικότερα. Απλά όσο μεγαλώνεις, όλοι περιμένουν να φέρεσαι σαν μεγάλος.

Για μένα τα Χανιά δεν ήταν ούτε η ρακή που μας κερνούσαν απλόχερα οι ταβερνιάρηδες, ούτε τα τρελά ξενύχτια και οι μουρλοί που βάραγαν μπαλωθιές στις ταράτσες, ούτε και το απίστευτο και ασυνήθιστο -για μένα- φαγητό. Στα Χανιά -εκτός απ' το να περάσω καλά με την Ευτυχία, την Αλέ και την παρέα της (η οποία παρέα με έκανε να νοιώσω σαν καμιά διάσημη blogger)- κατάφερα να κοιμηθώ όταν νύσταζα, να φάω όταν πεινούσα και να βγω απ' το σπίτι όταν βαριόμουν.

Στα Χανιά, κατάφερα για πέντε μέρες να ζήσω σαν ένα ξέγνοιαστο, ζαλισμένο απ' τις ρακές και τις μπύρες, σκασμένο απ' το φαΐ, πεντάχρονο. Επιτέλους κατάλαβα το νόημα του όρου "φοιτητική ζωή". Πάντως, ο ύπνος στο σαλόνι του Λατώ δεν πρόκειται να μου λείψει. Άκου 'κει, "έτος ναυπήγησης: 1975"!

Κυριακή, 7 Νοεμβρίου 2010

Θα ψοφήσουμε όλοι σαν τα ποντίκια!

Τις προάλλες ένιωσα την ανάγκη να βασανίσω τον εαυτό μου -θέλοντας ταυτόχρονα να νοιώσω σαν ένας πολύ σοβαρός και υπεύθυνος ενήλικας, οπότε αποφάσισα να βάλω να δω ειδήσεις στο μεγάλο κανάλι. Μετά από κάνα μισάωρο ακατάσχετης παπαρολογίας, ανακάλυψα -λοιπόν- ότι η Ελλάδα είναι στα όρια της φτώχειας, μας λυπούνται οι Ευρωπαίοι λες και είμαστε οι φτωχοί συγγενείς και σε λίγο θα βγούμε στους δρόμους για ελεημοσύνη. Το στυλ της ελεημοσύνης που να θυμίζει τους ζητιάνους στις ιστορικές ταινίες για τη Γαλλία στα χρόνια του Λουδοβίκου. Κρίμα, πάει η προίκα μου.

Μόλις έκλεισα την τηλεόραση και έκατσα να το φιλοσοφήσω λιγάκι, συμπέρανα τα εξής: Πρώτον, πρέπει οπωσδήποτε να γράψω ένα ποστ γι' αυτό το θέμα! Και δεύτερον, άμα καθόμουν και έβλεπα ειδήσεις το πολύ μια φορά τη βδομάδα, θα είχα πάθει κατάθλιψη. Ας κουλάρουν λιγάκι όλοι αυτοί οι δημοσιογράφοι και οι αναλυτές. Σε λίγο θα βγουν να πουν ότι δεν έχουμε λεφτά ούτε για ένα πιάτο φαΐ. Είναι γελοίο. Το παίζουν ότι έχουν "καταλάβει" την κρίση, αλλά με όλες τις βλακείες που τσαμπουνάνε, μάλλον το αντίθετο συμβαίνει. Αμφιβάλλω αν έκοψε τη συνδρομή της στο γυμναστήριο η αγαπητή Όλγα, επειδή δεν την φτάνουν τα λεφτά. Ή -Θεός φυλάξει- τη συνδρομή του Ekali Club! Για όλους αυτούς, η "οικονομική κρίση" πρέπει να 'ναι κάτι σαν μια αόριστη φήμη που πλανάται στον αέρα.

Εγώ προσωπικά ανήκω σε μια μέτριας τάξεως οικογένεια, και -δε λέω- τα πράγματα είναι δύσκολα. Οι έξοδοι είναι μετρημένες και τα λεφτά λίγα. Θυμάμαι στο λύκειο το χαρτζιλίκι μου και με πιάνει η νοσταλγία. Ούτε δίπλωμα δεν έχω πάει να βγάλω. Είδατε που τα 'χουν φτάσει τα διπλώματα οδήγησης οι κερατάδες; Θες κάνα χιλιάρικο! Αλλά -πέρα απ' τις έξτρα "πολυτέλειες", η ζωή μου παραμένει το ίδιο βαρετή. Ούτε εξώσεις, ούτε κατασχέσεις. Τι να γίνει; Δυστυχώς μπορώ να πάω σινεμά ή για καφέ μόνο μια φορά τη βδομάδα. Και έχω γίνει και λίγο τσιγκούνα, κιόλας. Θα ζήσω, όμως.

Έτυχε να πετύχω ένα δελτίο ειδήσεων που έκανε αναμετάδοση άλλων ξένων δελτίων ειδήσεων που αφορούσαν την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας. Έξω -αν κατάλαβα καλά- πρέπει να νομίζουν ότι πεθαίνουμε της πείνας και κοιμόμαστε σε χαρτόκουτα, καθώς μας χτυπάει αδυσώπητα το ανεμοβρόχι. Και ποιος φταίει; Η ελληνική τηλεόραση. Δυστυχώς, μέχρι να βρεθεί ένα νέο είδος θανατηφόρας γρίπης, να βγάλει το Απαγορευμένο ΙΙ η Τζούλια μαζί με δική της μάρκα σαμπάνιας και να παραιτηθεί ο Γιωργάκης, δεν θα έχουν με τι ν' ασχοληθούν οι άνθρωποι, οπότε το 'χουν ρίξει στην κρίση. Υπομονή -λοιπόν- μέχρι την επόμενη πανδημία! Άντε, γιατί βαρέθηκα όλο τα ίδια και τα ίδια. Χμμ... Τώρα που το σκέφτομαι, μου 'ρθε ιδέα για νέο ποστ...


Credit στη Νίκη... Όπως σου 'πα και πριν, φτιάξε δικό σου blog! Θα βγει γαμάτο! :D

Τετάρτη, 3 Νοεμβρίου 2010

Καλλιτεχνικές ανησυχίες

Στην πλειοψηφία των μικρών παιδιών αρέσει να παίρνουν ένα μάτσο μπογιές και να τα κάνουν όλα μαντάρα.

Εμένα ποτέ δεν μ' ενθουσίαζε η ζωγραφική. Πάντα ένιωθα λες και ήμουν υποχρεωμένη να δείχνω ενθουσιασμένη κάθε φορά που έλεγε ο δάσκαλος "πιάστε τους μαρκαδόρους σας. Αυτή η ώρα είναι ελεύθερη". Ανησυχούσα. Γιατί δεν ήμουν σαν τους συμμαθητές μου που πέταγαν τη σκούφια τους;

Το πρόβλημά μου ήταν ότι πάντα έχω μεγάλες προσδοκίες απ' τον εαυτό μου. Ήθελα μόλις θα πιάσω το μολύβι να δημιουργήσω κάτι επιπέδου Πικάσο, το λιγότερο. Επειδή μου αρέσει να με θαυμάζουν και να είναι όλα τα φώτα στραμμένα πάνω μου, υποθέτω.

Ίσως πάλι έφταιγε το πολύ Art Attack. Ο συμπαθέστατος κύριος ονόματι Neil Buchanan τα έκανε όλα να μοιάζουν τόσο απλά, που μετά από κάθε εκπομπή με έκανε να θέλω κι εγώ να ξεδιπλώσω τα κρυφά μου καλλιτεχνικά ταλέντα. Και το αποτέλεσμα: "Κάτι" που να μοιάζει με θύμα πυρηνικής έκρηξης.

Σε μισώ, συμπαθέστατε κύριε ονόματι Neil Buchanan. Με έκανες να περάσω σχεδόν όλη την παιδική μου ηλικία νοιώθοντας σαν κάνα χαζό και άταρο που δεν ξέρει να φτιάξει ούτε έναν ήλιο. Τουλάχιστον έχω μάθει να ζωγραφίζω αυτό. Άμα στο στείλω, θα το κορνιζάρεις;

Δευτέρα, 1 Νοεμβρίου 2010

Η γενιά των 592€

Ανήκοντας στη γενιά των 592€, είχαμε αποφασίσει εδώ και καιρό με τη Βιβή να ψάξουμε για κάποια δουλειά. Δεν είχαμε ξαναασχοληθεί με κάτι τέτοιο, οπότε στην αρχή ήμασταν επιλεκτικές. Ψάχναμε κάτι σε στυλ δουλειάς γραφείου, όπως π.χ. γραμματέας ή βοηθός. Ευτυχώς ξυπνήσαμε γρήγορα από αυτό το όνειρο και αρχίσαμε να κοιτάμε και άλλες δουλειές (φυλλάδια, σερβιτόρα, κ.λ.π.).

Παρουσιάστηκε λοιπόν μια μέρα η Βιβή με τις 7 μέρες αγγελίες παραμάσχαλα και αρχίσαμε το κλασσικό ψάξιμο με το μαρκαδοράκι στο χέρι. Εγώ -για να πω την αμαρτία μου- δεν είχα εγκαταλείψει ακόμα κάθε ελπίδα για δουλειά γραφείου, αλλά είχα αρχίσει να συμβιβάζομαι σιγά σιγά. Ώσπου ξαφνικά -να το!

"Εφημερίδα ζητά φοιτήτρια για ημιαπασχόληση σε σχολή πληροφορικής ως γραμματέας και ταυτόχρονα απασχόληση και στα γραφεία της εφημερίδας. Ευέλικτο ωράριο, προσαρμοσμένο στις ανάγκες της σχολής." Πλάκα μου κάνεις! Έπρεπε να πάμε τρέχοντας! Και που ξέρεις; Μπορεί να μας έπαιρναν και τις δύο!

Το ίδιο απόγευμα αποφασίσαμε να κλείσουμε ραντεβού. Για να πω την αλήθεια μου, το μέρος ήταν αίσχος. Το γραφείο της εφημερίδας έμοιαζε με προποτζίδικο, και ο τύπος στην καρέκλα του διευθυντή ήταν από αυτούς τους 70χρονους ξινισμένους, στριμμένους γέρους που σου προκαλούν αυτά τα άσχημα συναισθήματα για τα άτομα της τρίτης ηλικίας.

Έπαιρνε ήδη συνέντευξη από μία κοπέλα και μας φώναξε κι εμάς μέσα. Εκεί μπορούσε κανείς να καταλάβει ότι ήμασταν τελείως άσχετες γιατί δεν είχαμε ούτε βιογραφικά μαζί μας. Δεν τον πείραξε αυτό τον κυριούλη πάντως. Προς στιγμήν ένιωσα ανακούφιση. Λες να ήμασταν τόσο τυχερές; Άλλοι έψαχναν δουλειά για μήνες!

Αλλά όχι, αγάπη μου! Φυσικά και δεν θα 'μασταν τόσο τυχερές! Μας πρότεινε να μας πλήρωσει τα έξοδα για το ECDL, να δουλεύουμε στη γραμματεία της σχολής και ταυτόχρονα να "βοηθάμε" και στην εφημερίδα. Και όλα αυτά για το αστρονομικό ποσό των 100-150€. Το μήνα. "Χαρτζιλίκι", όπως το χαρακτήρισε. Και το χειρότερο; Μας είπε άμα θέλαμε να δουλέψουμε και οι τρεις μαζί για 50€. Ναι, το μήνα.

Τη Βιβή την έπιασε εκείνη την ώρα μία απελπισία βλέποντας την ψυχραιμία στο βλέμμα του κυριούλη, ενώ αυτός μας ανέλυε τς λεπτομέρειες της εκμετάλλευσής μας όσο πιο διακριτικά μπορούσε. Νευρίασε απότομα, γύρισε και του είπε "Εμείς έχουμε ECDL, σας ευχαριστούμε πολύ! Γεια σας!"

Μετά την απογοήτευση της λήξης της πολλά υποσχόμενης καριέρας (πριν ακόμα αυτή ξεκινήσει), πήγαμε σε ένα σουβλατζίδικο και πνίξαμε τον πόνο μας στο φαγητό.

Πέμπτη, 28 Οκτωβρίου 2010

Μικρή ανακοίνωση:

Επειδή με ρώταγε σήμερα η Αλέ πως μπορεί να κάνει σχόλια.

Το κουτάκι μέσα στο οποίο μπορεί να γραφτεί το σχόλιο εμφανίζεται μόλις πατήσετε ένα συγκεκριμένο ποστ. Όχι στην αρχική σελίδα που φαίνονται τα πιο πρόσφατα μαζεμένα.

Αν δεν έχετε λογαριασμό στο blogger, δεν πειράζει. Απλά στην επιλογή κάτω απ' το σχόλιο θα επιλέξετε "Ανώνυμος".

Αφήστε όνομα στο τέλος του σχολίου, όμως, για να ξέρω τι μου γίνεται.

Ευχαριστώ. :)

Τρίτη, 26 Οκτωβρίου 2010

Στροβιλιζόμενη στη δίνη της γλυκόζης. UPDATED

Είναι λες και ολόκληρη η ζωή μου περιστρέφεται γύρω απ' τις ποσότητες γλυκών που θα καταναλώσω ημερησίως.

Δεν μπορώ να το εξηγήσω. Κάθε φορά που θα εντοπίσω έστω κι ένα μικρό κομμάτι σοκολάτας θα το καταβροχθίσω και μετά ξαφνικά το μυαλό μου μετατρέπεται σε αυτό ενός αρπακτικού, και το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι το πως θα καταφέρω να βρω μεγαλύτερη ποσότητα γλυκού να φάω.

Έχει τύχει πάνω σε κρίση υπογλυκαιμίας να φάω ένα καρβέλι ψωμί με μέλι και βούτυρο. Και όχι, δε σταμάτησα στο ένα καρβέλι επειδή σταμάτησε η λιγούρα. Απλά τελείωσε το ψωμί. Μια άλλη φορά είχα φάει μερέντα κατευθείαν απ' το βάζο με το κουτάλι. Δεν μ' άρεσε καν η συγκεκριμένη μερέντα. Δεν σκέφτομαι λογικά σε τέτοιες φάσεις.

Είχα κάνει κάτι εξετάσεις αίματος τις προάλλες και η γιατρός μου μου είπε ότι είχα επικίνδυνα χαμηλό ζάχαρο. Εξαιτίας αυτού μπορεί στο άκυρο να λιποθυμήσω καμιά μέρα και να καταπιώ τη γλώσσα μου. Οπότε καταλαβαίνουμε ποιες ήταν οι οδηγίες του Μπαμπά Νίκου: γέμισε τα ντουλάπια με κρουασάν, μίνι βάφλες, γλυκά μπισκοτάκια και μέλι, μη γίνει βιβλική καταστροφή εδώ μέσα.

Όπως έγραφα τώρα μ' έπιασε μια λιγούρα για κρουασάν, και ανακάλυψα ότι μου τα ξεπάστρεψε η Μαμά Ηρώ. Θα προσπαθήσω να κάνω υπομονή μέχρι αύριο, αλλά αν περάσει κανείς σας απ' την Ακρωτηρίου και με δει με την παντόφλα στο περίπτερο στις 6 το πρωί, πάει να πει ότι δεν θα 'χω κλείσει μάτι όλη νύχτα.

Το ξέρω ότι δεν υπάρχει ιδιαίτερη συνοχή στο παρών κείμενο. Δεν με νοιάζει. Θέλω κρουασάν. Τώρα.

UPDATE: Να μία εικόνα.


Φάτε γιατί χανόμαστε!

Έχω μια απίστευτη λατρεία για το φαγητό. Μπορώ να κάτσω και να φάω απίστευτες ποσότητες φαγητού, και μετά να θέλω να φάω κι άλλο τόσο. Αν οι ποσότητες φαγητού που κατανάλωνα καθημερινά αντικατοπτρίζονταν στο βάρος μου, αυτή τη στιγμή θα ζύγιζα γύρω στα 120 κιλά. Μπορεί να είναι η καταστροφή της γης από εξωγήινους σε εξέλιξη, και εγώ να μη δίνω δεκάρα επειδή εκείνη την ώρα θα καταβροχθίζω την καλύτερη πίτσα που φτιάχτηκε ποτέ.

Προσπαθώ κατά καιρούς να πείσω τον εαυτό μου να σταματήσω να άγομαι και να φέρομαι με βάση τις ορέξεις της κοιλιάς μου, αλλά αυτό δεν είναι εύκολη υπόθεση. Δεν μπορώ την ώρα που κυλιέμαι στο πάτωμα με τα σάλια μου να στάζουν στο χαλάκι να πω "μαζέψου, Πέννυ. Δεν είναι τίποτα σπουδαίο. Μιλάμε απλά για ένα λαχταριστό σουφλέ σοκολάτας ζεστό ζεστό, με το εσωτερικό του να πλημμυρίζει στο πιάτο σε απόσταση αναπνοής".

Είναι σαν την πρέζα. Έχει τύχει να με πονάει το στομάχι μου απ' τη λιγούρα. Είναι τόσο δυνατή κάποιες φορές που σκέφτομαι ότι άμα αποφάσιζα ποτέ μου να κάνω δίαιτα, θα ήμουν χαμένη από χέρι. Εδώ έχει τύχει σ' ένα βράδυ να φάω συνολικά 4 πίτες και μία κρέπα γλυκιά! Και άλλο ένα βράδυ μία πίτσα δεκαεξάρα! Χωρίς καμία βοήθεια, παρακαλώ.

Ώρες ώρες σκέφτομαι εσένα -έρμη αναγνώστρια με το καρότο στο χέρι. Σε οικτίρω! Αν δεν έχεις γνωρίσει την απόλαυση μιας καρμπονάρας, μίας πίτσας σπέσιαλ, λίγου βρώμικου μετά το ξενύχτι, τότε δέσε μια πέτρα απ' το λαιμό σου όσο είναι καιρός. Τι να το κάνεις το ωραίο σώμα, αν πιέζεις τον εαυτό σου καθημερινά; Λες και θα χαλάσει η ισορροπία του πλανήτη αν η διάμετρος του κώλου σου είναι δύο εκατοστά παραπάνω απ' το κανονικό. Άσε τις μεζούρες και τους δοσομετρητές και πιάσε τα μαχαιροπίρουνα!

Γιατί τι είναι οι θερμίδες στην τελική; Ένας απλός αριθμός. Ενώ η αίσθηση της ικανοποίησης μετά το φαγητό: Ανεκτίμητη. Μου θύμισε διαφήμιση της Mastercard αυτό το τελευταίο. Αλλά είναι αλήθεια. Τώρα που τα είπα κι έφαγα κιόλας, πάω για ύπνο. Καληνύχτα!

Credit στη Νίκη. Αν το 'στελνα όπως ήταν αρχικά, θα μ' έπαιρναν με τις ντομάτες. Ευχαριστώ για τα tips.

Παρασκευή, 22 Οκτωβρίου 2010

Γιατί είμαι ΜΠΛΟΓΚΕΡ, ρε γαμώτο!

Όταν ξεκίνησα το blog, ήθελα να διαβάσει ο κόσμος διάφορες παραξενιές μου και να διασκεδάσει. Συνήθιζα να αφηγούμαι τέτοιες ιστορίες σε παρέες, οπότε ήλπιζα ότι κατά ένα μέρος τουλάχιστον θα' χε επιτυχία ο στόχος μου. Οφείλω να ομολογήσω ότι -για τα δικά μου δεδομένα- το blog είναι πολύ επιτυχημένο. Κάθε φορά που με πλησιάζει και από ένας φίλος μου λέγοντας μου να συνεχίσω να γράφω, νοιώθω απίστευτη χαρά. Μαζί με τη χαρά μου όμως, ώρες ώρες με πιάνει και μια φοβία.

Αφορμή για να επανέλθει στο προσκήνιο αυτή η φοβία κατά καιρούς, είναι όταν περνάει πάνω από μία βδομάδα χωρίς ν' ανεβάσω έστω κι ένα ποστ. Αν ανοίξει το λογαριασμό μου κανείς εκείνη την περίοδο, θα δει ένα σωρό πρόχειρα αποθηκευμένα, αλλά καμία ιδέα που ν' αξίζει να δημοσιευτεί. Όλα αυτά είναι απλώς ένας σωρός από λέξεις χωρίς νόημα κι ενδιαφέρον. Έχει τύχει στο παρελθόν να δημοσιεύσω τέτοιου είδους δημιουργήματα και -φυσικά- έχει αποδειχτεί λάθος.

Γιατί υπάρχουν όλα αυτά τα πρόχειρα όμως; Υπάρχουν γιατί στην ουσία ο φόβος μου είναι μήπως μία μέρα σταματήσω να έχω ιδέες για ποστ μια για πάντα. Τι θ' απογίνει το blog μου τότε; Και πώς θα αντιμετωπίσω όλους όσους θα μου πουν "γιατί σταμάτησες να γράφεις, Πέννυ; Κρίμα... Κι ήταν συμπαθητικό το blog σου...". Αλήθεια! Όταν περνούν μέρες ολόκληρες χωρίς ποστ νοιώθω λες και δεν θα μπορέσω να πω χαζές εξυπνάδες ποτέ ξανά!

Τι φταίει όμως πραγματικά; Γιατί υπάρχει στ' αλήθεια αυτή η φοβία; Γιατί είμαι blogger! Και οι bloggers  πάσχουν από μια ανίατη ασθένεια, τη μανία για προσοχή και έπαινο. Με πιάνει η απελπισία μέσα στο διάστημα της μίας αυτής βδομάδας επειδή -μόλις περάσουν οι μέρες απ' την τελευταία μου ανάρτηση- σταματάω ν' ακούω τα μπράβο των φίλων μου, μέχρι να έρθει η επόμενη ανάρτηση. Και επειδή ώρες ώρες έχω την ικανότητα να ξεχνώ όποιο θετικό σχόλιο μου 'χει γίνει, τα μπράβο που έχω πάρει ήδη δεν μου είναι αρκετά σ' αυτήν την περίπτωση.

Οπότε τι μπορούν να κάνουν οι αγαπημένοι μου αναγνώστες γι' αυτό; Ν' αφήνουν κάνα σχόλιο και στο blog, εκτός απ' το facebook, γιατί κάποιες φορές νοιώθω μοναξιά μόνη μου εδώ μέσα. Το ξέρω ότι είναι εγωιστικό να ζητάω κάτι τέτοιο, αλλά με κάνει τόσο χαρούμενη που μου φτιάχνει όλη τη μέρα! Ευχαριστώ!

Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου 2010

Εγχειρίδιο ποδοσφαίρου. Σύντομα και στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς σας!

Έβλεπα τον αγώνα Ελλάδα-Ισραήλ στα προκριματικά του Euro 2012. Και όπως χάζευα τον Σηφάκη (αχχχ....) -δυστυχώς ο Νίνης δεν έμεινε στον αγώνα σχεδόν καθόλου (ααααααχχχχχ...)- άρχισα να χαζεύω και να σκέφτομαι. Κλασσικά. Και θυμήθηκα πως μου φαινόταν το ποδόσφαιρο παλιότερα που δεν είχα ιδέα τι ήταν η σέντρα. Οπότε σκέφτηκα να γράψω ποστ γι' αυτό! Έστειλα στο καπάκι μήνυμα στη Βιβή και της είπα να το γράψουμε μαζί. Και είπε ναι. Και μετά έπρηξα και τον Αργύρη. Πάμε λοιπόν!

Γήπεδο: Μεγάλη έκταση καλυμμένη με γρασίδι, χλοοτάπητα, πίσσα, κοτρόνες - αναλόγως το budget.

Σέντρα: Εκείνος ο μεγάλος κύκλος στο κέντρο του γηπέδου. Στην αρχή κάθε παιχνιδιού οι αρχηγοί παίζουν κορώνα-γράμματα για το ποιος θα κλωτσήσει πρώτος τη μπάλα. Αν βάλεις γκολ από τη σέντρα, θεωρείσαι μεγάλος παιχταράς.

Τέρμα: Ορθογώνιο με δίχτυ. Υπάρχουν δύο σε κάθε γήπεδο. Ο στόχος της κάθε ομάδας είναι να βάλει τη μπάλα μέσα στο δίχτυ της αντίπαλης όσες πιο πολλές φορές μπορεί. Το τέρμα προστατεύεται από τον τερματοφύλακα. Σημείωση για τις γυναίκες αναγνώστριες. Ο Τζόρβας -που λυσσάξατε μετά το μουντιάλ- είναι τερματοφύλακας.

Γκολ: Η πράξη της εισαγωγής της μπάλας μέσα στα δίχτυα.

Οφσάιντ: Λοιπόν. Δεν θα χρησιμοποιήσω το κλασσικό παράδειγμα με τον καφέ, το κινητό και τα τσιγάρα. Στην ουσία αυτό που συμβαίνει είναι ότι ο τερματοφύλακας βρίσκεται μόνος του στο τέρμα του, και έχει ξεμείνει εκεί κοντά ένας επιθετικός της αντίπαλης ομάδας μόνος του κι αυτός, ενώ κανονικά, ο κάθε επιθετικός πρέπει να έχει ζευγάρι έναν αμυντικό από την άλλη ομάδα. Τότε του κάνουν πάσα για να προσπαθήσει να βάλει γκολ. Αυτό το γκολ δεν θα είναι δίκαιο, επειδή δεν ήταν μαζί με το ζευγάρι του ο επιθετικός, οπότε το ονομάζουμε 'οφσάιντ'.

Μεγάλη περιοχή: Το μεγάλο ορθογώνιο στο τέρμα, που έχει και ένα ημικύκλιο κολλημένο πάνω του. Μέσα έχει μία βούλα, πάνω στην οποία ακουμπάμε την μπάλα στην εκτέλεση των πέναλτι.

Πέναλτι: Ας θεωρήσουμε ότι είμαστε όλοι μαζί σε μια ομάδα Α, και παίζουμε με μία ομάδα Β. Αν η Β προσπαθεί να μας βάλει γκολ, και ένας απ' την Α κάνει φάουλ μέσα στη μεγάλη περιοχή, ακουμπήσει την μπάλα με τα χέρια κ.τ.λ., τότε -για να μας τιμωρήσουν- βάζουν έναν παίκτη της Β να προσπαθήσει να μας βάλει γκολ. Είναι εκείνες οι φάσεις που όλοι φεύγουν απ' την μεγάλη περιοχή και μένει μόνο ο τερματοφύλακας.

Άουτ: Αν η μπάλα φύγει πάνω ή ακριβώς δίπλα από τα δοκάρια του τέρματος. Απ' την μικρή περιοχή, δηλαδή. Η μικρή περιοχή είναι το ορθογωνιάκι μέσα στην μεγάλη περιοχή, στο τέρμα.

Πλάγιο άουτ: Ας φανταστούμε το γήπεδο σαν ένα ορθογώνιο. Αν η μπάλα φύγει έξω απ' τα όρια του γηπέδου, από τις πλευρές που είναι το μήκος του ορθογωνίου, τότε το άουτ λέγεται πλάγιο.

Κόρνερ: Όταν η μπάλα τοποθετείται δίπλα σ' ένα απ' τα σημαιάκια στις γωνίες του γηπέδου και την κλωτσάει ο ποδοσφαιριστής.

Τάκλινγκ: Μοιάζει με φάουλ. Δεν είναι. Το κάνουμε όταν θέλουμε να πάρουμε την μπάλα απ' τον αντίπαλο.

Φάουλ και εκτέλεση φάουλ: Το φάουλ είναι η παραβίαση κάποιου κανονισμού. Η εκτέλεση του είναι ο τρόπος της αντίπαλης ομάδας να σου πει "Φα 'την τώρα που 'θελες να κάνεις μαγκιές!". Η εκτέλεση του φάουλ μοιάζει με το πέναλτι, αλλά η απόσταση είναι μεγαλύτερη, και οι αμυντικοί στήνουν έναν "τοίχο" ανάμεσα στον επιθετικό και το τέρμα.

Φάλτσο: Υπάρχει ένας τρόπος να κλωτσήσεις την μπάλα και να την κάνεις να πάει γύρω από κάτι αντί για ευθεία. Σαν τις σφαίρες στο Wanted, ένα πράγμα.

Τετάρτη, 13 Οκτωβρίου 2010

Μετά από αυτό είμαι έτοιμη για το Survivor!

Μ' αρέσει να φαντάζομαι τον εαυτό μου σε ακραίες καταστάσεις. Να αναρωτιέμαι πως θα αντιμετώπιζα διάφορα προβλήματα, αν είμαι δυνατός χαρακτήρας, κ.τ.λ. Με αφορμή τις ταινίες Buried, Cellular και άλλες που δεν είναι αρκετά σημαντικές για να καταγραφούν στον σκληρό μου, θυμήθηκα κάτι άκυρες σκέψεις που μου 'ρχονται μερικές φορές. Τι θα έκανα αν δεν μπορούσα να σώσω τον εαυτό μου σε μία τέτοιου είδους περιπέτεια, αλλά έπρεπε να βασιστώ σε κάποιον άκυρο. Και το χειρότερο; Να μην θέλει να με βοηθήσει κιόλας!

Κατ' αρχάς, κάθομαι και σκέφτομαι το πως θα μπορούσα να φανώ πιστευτή. Ας μην γελιόμαστε! Αν έπαιρνα οποιονδήποτε από σας τηλέφωνο λέγοντας ότι έχουν μπει κλέφτες στο σπίτι και κρύβομαι στο υπόγειο, θα νομίζατε ότι βαριέμαι του θανατά και ότι δεν έχω τίποτα καλύτερο να κάνω! Και δεν σας κατηγορώ. Κάτι τέτοια λέω κάθε φορά που βαριέμαι του θανατά και δεν έχω τίποτα καλύτερο να κάνω και αρχίζω να παίρνω τηλέφωνο όποιον βρω μπροστά μου. Γιατί δεν έχω κοινωνική ζωή. Γιατί δεν έχει τίποτα καλό η τηλεόραση. Γιατί έτσι!

Σκέφτομαι λοιπόν να διαλέξω μία φράση "κωδικό", την οποία θα μπορώ να χρησιμοποιήσω σε μία τηλεφωνική συνομιλία. Θα συνεννοηθώ με τους φίλους μου, έτσι ώστε αν βρεθώ ποτέ σε πραγματικό κίνδυνο και τους πάρω τηλέφωνο και χρησιμοποιήσω αυτή τη φράση, να με πάρουν στα σοβαρά, να κινητοποιηθεί ο κρατικός μηχανισμός, να σωθώ και να βγω στα κανάλια αποκαλύπτοντας το απίστευτο σχέδιό μου, να γίνω επιτέλους διάσημη και να βγω σ' όλα τα παράθυρα και στην Τατιάνα.

Να δηλώσω τα εξής, μιας και πλησιάζουμε στο τέλος: Δεν είμαι παρανοϊκή! Η συμφορά της διπλανής πόρτας μπορεί να συμβεί στον καθένα! Έτσι ανυποψίαστη ήταν και η καψερή η Kim, και να τι τράβηξε! Και όχι, δεν πρόκειται να πιστέψω το "συμβαίνει μια στις χίλιες, σιγά μην είσαι εσύ η επόμενη". Και αυτό γιατί γενικά σαν άνθρωπος είμαι πολύ άτυχη. Ξέρω απ' έξω τους νόμους του Μέρφυ, γιατί τους έχω επαληθεύσει όλους κατά καιρούς. Δεν το ρισκάρω, λοιπόν!

Κυριακή, 10 Οκτωβρίου 2010

Σαβουάρ Βιβρ!

Περπατούσα χθες με τη Βιβή στο κέντρο. Εκεί που συζητούσαμε αμέριμνες είδα από μακριά έναν παλιό μου συμμαθητή απ' το φροντιστήριο να πλησιάζει. Μ' αυτό το παιδί μέσα στα δύο χρόνια που πηγαίναμε φροντιστήριο μαζί, ένα 'γεια' ανταλλάσσαμε το πολύ. Είναι από αυτό το είδος γνωστών που αν δεν υπήρχε το facebook δεν θα μάθαινες ποτέ αν ζουν ή πεθαίνουν. Μέσα σ' εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα που πέρασαν, ο εγκέφαλος μου έπαθε κάτι σαν υπερλειτουργία και πάρθηκαν πολλές αποφάσεις ταυτόχρονα.

Όταν συναντώ τυχαία έναν γνωστό μου, ποτέ δεν ξέρω τι να κάνω. Να χαιρετήσω πρώτη; Να κάνω πως δεν τον είδα; Υπάρχει αυτή η άβολη αίσθηση ότι αν του μιλήσεις, κάτι πολύ ντροπιαστικό θα γίνει και θα γυρίσει όλος ο κόσμος να σε κοιτάξει με μισό μάτι λες και έκανες κάναν φόνο. Κι αν του μιλήσω και δεν γυρίσει να με κοιτάξει; Τότε θα φαίνομαι σαν καμιά παράξενη που μιλάει στο κενό.

Και στην τελική ποιος ο λόγος να μιλήσεις; "Γεια! Τι κάνεις, καλά;" Ποιος νοιάζεται! Εδώ, μέσα στα επόμενα πέντε λεπτά θα έχω ξεχάσει ότι τον είδα. Γιατί να κάτσω να ασχοληθώ; Από ευγένεια, ακούω την συνείδησή μου να μου ψιθυρίζει γλυκά στ' αυτί. Επειδή έτσι μας μαθαίνουμε από μικρή ηλικία. Άμα δεις κάποιον γνωστό και δεν τον χαιρετήσεις, η φοράδα που έχω στ' αλώνι μου θα κάνει κάτι που είναι μπλιάξ. Τέλος πάντων. 

Εγώ τελικά δεν τον χαιρέτησα! Κοιταχτήκαμε από μακριά στα μάτια, γυρίσαμε στις παρέες μας και προσποιηθήκαμε κι οι δυο μας ότι ήμασταν τόσο απασχολημένοι και τόσο απορροφημένοι απ' τις συζητήσεις που δεν είδαμε ο ένας τον άλλον, οπότε όλη αυτή η φάση τελείωσε αναίμακτα. Και αν δεν μου 'χε έρθει εκείνη τη στιγμή η ιδέα να το γράψω σαν ποστ, δεν θα το θυμόμουν καν αυτή τη στιγμή.

Πρέπει να κουβαλάω ένα μπλοκάκι μαζί μου πάντα.

Πολλές φορές μου 'ρχεται η επιφοίτηση για κάτι που σκεφτόμουν πολλές συνεχόμενες ώρες, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν έχω που να το σημειώσω για να μην το ξεχάσω, και τελικά -ενώ πείθω τον εαυτό μου ότι θα το θυμάμαι μέχρι να πάω σπίτι- το ξεχνώ μέσα στο επόμενο λεπτό. Αυτό το κείμενο θα γίνει πιο κατανοητό σε λίγο. Πίνκυ Πρόμις! (Θυμάσαι, Άλεξ;)

Θέμα για blog post. Μου 'ρχεται ένα γαμάτο θέμα στο μυαλό που θα είναι γεμάτο γαμάτες ατάκες και γαμάτο τίτλο. Μέσα σε πέντε λεπτά το 'χω ξεχάσει, γιατί θα είμαι έξω και εκείνη τη στιγμή σίγουρα θα κάνω κάτι που δεν μου επιτρέπει να καταγράψω το όραμά μου. Οπότε μόλις γυρίσω σπίτι θα στηθώ για κάνα δίωρο μπροστά απ' τον υπολογιστή, προσπαθώντας να ξυπνήσω την ξεχασμένη ανάμνηση στο μυαλό μου. Αποτυγχάνω παταγωδώς. Βλακεία.

Στίχος ή ενορχήστρωση τραγουδιού. Μπορεί να γράφω ένα τραγούδι εδώ και καμιά βδομάδα και να με ταλαιπωρεί ένα συγκεκριμένο σημείο του. Και η λύση για να το ξεμπλέξω να μου 'ρθει όταν θα κάνω μπάνιο. Στη θάλασσα. Ένα χιλιόμετρο απ' τη στεριά. Χωρίς να το σκέφτομαι καν εκείνη τη στιγμή. Απλώς θα με χτυπήσει σαν τούβλο στο κεφάλι!

Λύση προβλήματος. Μπορεί να με ταλαιπωρεί μια άσκηση στα μαθηματικά. Μπορεί να έχω κάνει μια βλακεία και να μην μπορώ να κλείσω τον ισολογισμό της εικονικής επιχείρησης που με ταλαιπωρεί εδώ και ένα Σαββατοκύριακο. Το θέμα είναι ότι έχει τύχει να δω τη λύση στον ύπνο μου και το πρωί όλα να είναι μια θολούρα στο μυαλό μου. Δεν κάνω πλάκα. Αυτό το παθαίνω όταν αγχώνομαι πολύ με ένα συγκεκριμένο θέμα. Στις πανελλαδικές έβλεπα στον ύπνο μου ασκήσεις από τα μαθηματικά κατεύθυνσης που -ενώ μπορεί να με ταλαιπωρούσαν στον ξύπνιο μου- στον ύπνο μου έβγαζαν νόημα λες και επρόκειτο για ασκήσεις δημοτικού.

Λίστα για ψώνια. Έχω αποφασίσει να πάω για ψώνια μια απ' τις επόμενες ημέρες και θυμάμαι διάφορα άκυρα που πρέπει να αγοράσω. Δεν τα σημειώνω επίτηδες γιατί λέω "Σιγά! Θα ξεχάσω την οδοντόκρεμα και τα σνίτσελ;" Ναι, θα τα ξεχάσω. Και το αποτέλεσμα θα είναι να μην έχω με τι να πλύνω τα δόντια μου το πρωί, και να μείνω και νηστική κιόλας! Ε, ένα μυαλό χειμώνα καλοκαίρι...

Δευτέρα, 4 Οκτωβρίου 2010

"Η ευγνωμοσύνη του μικρού μυρμηγκιού"

Όταν πήγαινα δημοτικό, ίσχυαν τα απλά μαθηματικά. Ένα κι ένα έκαναν δύο, για πολλά χρόνια. Είτε είχες μία μεγάλη παρέα και ήσουν φίλος με όλους, είτε καθόσουν μόνος στη μεριά σου. Το θέμα όμως είναι ότι σαν παιδιά είχαμε αυτή την τυφλή εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλο. Δεν σχολιάζαμε πίσω απ' την πλάτη κανενός, και δεν μας σχολίαζε και κανείς.

Προσπαθώντας να μπω στον κόσμο των μεγάλων άρχισα να βλέπω κάποια πράγματα που με χάλαγαν αρκετά. Δεν υπάρχει πια αυτή η εμπιστοσύνη. Όλοι μας έχουμε γίνει κακοί άνθρωποι που σχολιάζουν άλλους ανθρώπους πίσω απ' την πλάτη τους. Ή σχεδόν όλοι. Δεν υπάρχει ο 'κολλητός', ο 'φίλος'. Υπάρχει η 'παρέα' και ο 'γνωστός'.

Αν έχεις κάποιο πρόβλημα με κάποιον φίλο σου, πρέπει να το συζητάς μαζί του. Τα τελευταία χρόνια οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει μία ικανότητά τους, που την έχουν απ' την αρχή του κόσμου: την ομιλία. Δεν είμαστε όλοι τέλειοι. Μπορεί να κάνω μια βλακεία και να κάνω τον φίλο μου να θυμώσει, ή να στεναχωρηθεί. Δεν θέλω ο φίλος μου να το κρατήσει μέσα του, ή -ακόμα χειρότερα- να ανοιχτεί σε κάποιον άλλο και όχι σε μένα.

Γιατί η Φιλία είναι μία σχέση περίπλοκη. Είναι πολλά πράγματα μαζί. Κανονικά, όταν νοιώθεις κάποιον Φίλο σου, νοιώθεις αυτόν τον άνθρωπο τόσο κοντά σου που δεν θα μπορούσες ποτέ να φανταστείς να τον προδίδεις, γιατί τότε θα ήταν σαν να πρόδιδες τον ίδιο σου τον εαυτό. Τον νοιώθεις μέλος της οικογένειας σου. Χαίρεσαι με τις χαρές του, λυπάσαι με τις λύπες του και είσαι εκεί γι' αυτόν.

φιλία
ουσ θ φιλία
σχέση αγάπης, εμπιστοσύνης και κατανόησης





ΥΓ: Είναι ένα πολύ αστείο ποστ, για ένα πολύ αστείο blog...

Σπαστικά πράγματα που παθαίνω όταν μιλάω. Συμβαίνει σε όλους(;).

Όταν βρίσκομαι σε μια συζήτηση, κάποιες φορές ξεχνάω ότι απευθύνομαι σε ανθρώπινα όντα, οπότε ξεκινώ να μιλώ πολύ γρήγορα. Αυτό συνήθως το παθαίνω όταν έχω να πω κάτι πολύ σημαντικό και αγχώνομαι -λες και βρίσκομαι σε debate με ανώτατο όριο τα 60 δευτερόλεπτα- ή όταν βαριέμαι και θέλω να τελειώνω γρήγορα με ότι έχω να πω. Οπότε καταλήγω να ακούγομαι όπως ακούγονται οι πρωταγωνιστές μιας ταινίας άμα ρυθμίσεις την ταχύτητα του DVD στο Χ2. Δεν βγαίνει και πολύ νόημα εδώ.

Αλλάζω πολύ γρήγορα θέμα. Γι' αυτό μάλλον φταίει η υπερκινητικότητά μου, ή/και το σύνδρομο ελλειμματικής προσοχής. Μέσα σε ένα δεκάλεπτο μπορώ να ξεκινήσω πέντε διαφορετικά θέματα προς συζήτηση και να μην ολοκληρώσω κανένα. Μέσα στο κεφάλι μου γίνεται ένας πόλεμος. Τα διάφορα θέματα προς συζήτηση 'τσακώνονται' για την πρωτιά, και στο τέλος καταλήγω να πω κάτι του στυλ "Πήγα το λάπτοπ στον τεχνικό και μο...Α! Δεν σου 'πα! Λέω να πάω να κάνω ανταύγιες! Ναι! Χρυσοκ...Τι λές για το καινούριο πρόγραμμα της σχολής; Καλό;"

Πολλές φορές άμα αγχωθώ πολύ τρέμω, τραυλίζω, αλλοιώνεται η φωνή μου, ξεχνώ πως να σχηματίσω πρόταση, χαζογελάω και τυχαίνει να ενώσω δύο άκυρες λέξεις σε μία, ή να πω λάθος μία λέξη και να ακουστώ σα χαζό. Ή ακόμα χειρότερα, όταν αγχώνομαι μου είναι πολύ πιο εύκολο να χαζέψω κοιτάζοντας ένα σπάσιμο στο πλακάκι και να αρχίσω να αναλύω στο κεφάλι μου τους 1000 + 1 τρόπους που θα μπορούσαν να προκαλέσουν αυτό το σπάσιμο - προσπαθώντας να ψηφίσω τον πιο πιθανό, με αποτέλεσμα να μου μιλάνε και να μην απαντώ και να τους κοιτάζω λες και κοιμόμουν όρθια τόση ώρα.

Άλλες φορές πορώνομαι με λέξεις. Μου κολλάει μία λέξη ή φράση και τη λέω όλη την ώρα. Το "ξέρω 'γω", ας πούμε. Μου 'χε κολλήσει στο γυμνάσιο, νομίζω, και είχα σπάσει ακόμα και τα δικά μου νεύρα -μαζί με των υπολοίπων- τόσο συχνά που το άκουγα να βγαίνει απ' τα χείλη μου. Είναι λες και υπάρχει ένας επιλογέας μέσα στον εγκέφαλό μου, του οποίου η δουλειά είναι να επιλέγει τις κατάλληλες λέξεις για τον σχηματισμό των προτάσεων, αλλά ένας ιός του έχει δώσει την εντολή να επιλέγει αυτή τη συγκεκριμένη φράση όλη την ώρα με απώτερο σκοπό να κρασσάρει το σύστημά μου.

Ας μου πει κάποιος από 'κει έξω ότι δεν τα κάνω μόνο εγώ αυτά!

Σάββατο, 2 Οκτωβρίου 2010

Πάντα ήθελα να μιλήσω γι' αυτό.

"Όταν ήμουν μικρή, η μητέρα μου πάντα μου έλεγε να είμαι ο εαυτός μου, γιατί η ζωή είναι πολύ μικρή για να προσποιηθώ ότι είμαι κάποια άλλη."

Από μια ηλικία και μετά -όταν άρχισα να έχω προσωπική γνώμη και γούστο- άρχισα να ακούω ροκ και έντεχνη μουσική και ήμουν πολύ κουλ. Στο σχολείο υπήρχαν οι σκυλάδες, οι λαϊκοί, οι ράπερς, οι χιπχοπάδες, οι ροκάδες, αυτοί που άκουγαν λίγο απ' όλα και οι άκυροι που αντέγραφαν ό,τι ήταν πιο μοδάτο στο εκάστοτε σχολείο.

Μετά από αρκετά χρόνια εμπειρίας, έχω να δηλώσω το εξής: οι ροκάδες πρέπει να σταματήσουν να φέρονται λες και η μουσική τους είναι Θεόπνευστη. Υπάρχουν κι άλλα είδη που είναι το ίδιο αξιόλογα. Η ροκ έχει καταντήσει να θεωρείται κριτήριο για το αν ο άνθρωπος που την ακούει είναι φιλοσοφημένος, πολιτικοποιημένος, 'ψαχμένος' κ.τ.λ. Οι ροκάδες επιδεικνύουν τις γνώσεις τους ο ένας στον άλλον και προσπαθούν να αποδείξουν ποιος θυμάται περισσότερα τραγούδια απ' έξω, ή ποιος θυμάται περισσότερες βιογραφίες συγκροτημάτων.

Είχα πέσει κι εγώ σ' αυτό το τρυπάκι όταν πήγαινα στο σχολείο. Αν τύχαινε να ακούσω ένα καλό λαϊκό τραγούδι και μ' άρεσε, ένιωθα τύψεις, λες και πρόδιδα τον εαυτό μου ή κάτι τέτοιο. Είχα ξεχάσει -μαζί με άλλους- ότι όλα είναι μουσική, και ο ρόλος της μουσικής είναι να εκφράζει με τραγούδια αυτά που δεν μπορούμε να πούμε με λόγια.

Δεν γίνεται να ακούς ένα πράγμα σε κάθε φάση της ζωής σου. Όταν νοιώθεις νεύρα, θα ακούσεις το Killing in the name of των Rage Against the Machine. Όταν όμως είσαι καψούρης, τι θ' ακούσεις; (Προσοχή: δε λέω 'ερωτευμένος', λέω 'καψούρης' και έχω το λόγο μου.) Καλό το Still loving you -δε λέω- αλλά λίγος Οικονομόπουλος θα σε πορώσει αφάνταστα σε μια τέτοια φάση. Δεν πρέπει να βάζουμε ταμπέλες στους ανθρώπους ανάλογα με την μουσική που ακούν, γιατί δεν υπάρχει άνθρωπος που να ακούει μόνο ένα είδος και να μην του αρέσει ούτε ένα τραγούδι από κάποιο άλλο είδος.

Ή η άλλη η σαχλαμάρα, που κράζουν συγκεκριμένους τραγουδιστές, μερικοί-μερικοί. Αν το κοριτσάκι γουστάρει ν' ακούσει Ρουβά και Καλομοίρα, τι ζόρι τραβάτε; Μπορεί να της αρέσει να κωλοχτυπιέται από 'δω κι από 'κει, αντί να κάνει head-banging. Ο καθένας θα πρέπει ν' ακούσει ό,τι τον 'τραβάει', και δεν θα έπρεπε να δέχεται κριτική γι' αυτό!

Κατά τη διάρκεια της συγγραφής του παρόντος άρθρου ακούστηκε ο δίσκος Minutes to Midnight των LP.

Πέμπτη, 30 Σεπτεμβρίου 2010

Δεν μπορώ να βρω αρκετά ικανοποιητικό τίτλο γι' αυτό το αριστούργημα.

Από μικρή είχα μανία με τις αστυνομικές σειρές και τα ιατρικά δράματα. Μεγάλωσα την εποχή που η τηλεόραση ήταν γεμάτη με Law and Order, E.R. και τους κλώνους τους. Οπότε, λογικό ήταν το πολύωρο κάψιμο. Από τότε λοιπόν μου έχουν κολλήσει διάφορες συνήθειες.

Θέλω πάντα να αφήνω το στίγμα μου, όπως -ας πούμε- ένα αποτύπωμα, μια τρίχα, κάτι, σε περίπτωση που με απαγάγει κανείς και θα πρέπει να βρει στοιχεία η αστυνομία. Επειδή αυτήν ακριβώς τη δουλειά κάνει η αστυνομία: τριγυρνά μαζεύοντας τριχόμπαλες. Ώρες ώρες νοιώθω λες και ορίζω την περιοχή μου με το κατούρημα σαν τους σκύλους. Αυτό ήταν παρομοίωση, δεν τριγυρνώ κατουρώντας ο,τι βρω μπροστά μου. Αν το 'κανα αυτό, ο κόσμος θα το πρόσεχε και θα με έλεγαν τρελή.

Άλλο ένα κακό είναι η μανία καταδίωξης. Βασικά, δεν είναι ακριβώς μανία καταδίωξης, αλλά δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω αλλιώς. Όταν -τέλος πάντων- περνάω το δρόμο και σκέφτομαι ότι "Αν πατήσω το ένα πόδι στο πεζοδρόμιο πριν περάσει από πίσω μου το αυτοκίνητο, τοτε κερδίζω. Αν έχω προλάβει να πατήσω και τα δύο πόδια, παίρνω και έξτρα πόντους! Αν χάσω, θα με πατήσει."

Επίσης υπάρχει και η κλασσική εντύπωση που έχουν σχεδόν όλοι οι άνθρωποι, ότι κάθε φορά που βρίσκονται μόνοι τους σ' ένα δωμάτιο υπάρχει μία κάμερα και τους παρακολουθεί, οπότε θα πρέπει να φαίνονται "καθωσπρέπει" και να μην ξύσουν τον κώλο τους/σκαλίσουν τη μύτη τους, κ.τ.λ.

Επίσης κάθε φορά που νοιώθω έναν πόνο οποιουδήποτε είδους, είμαι πεπεισμένη ότι είναι όγκος.

Φλασιές

Υπάρχουν κάποια στοιχεία που μας χαρακτηρίζουν ως ανθρώπους, αλλά πολλές φορές εμείς οι ίδιοι αργούμε να τα συνειδητοποιήσουμε. Για παράδειγμα, μπορεί κάποιος να μην έχει προσέξει ότι είναι τσιγκούνης, και ξαφνικά κάποια άκυρη στιγμή να συνειδητοποιήσει ότι νιώθει σφίξιμο κάθε φορά που βγάζει το πορτοφόλι για να πληρώσει.

Κάτι τέτοιες φλασιές τις τρώω συχνά τώρα τελευταία. Πιστεύω ότι ίσως αυτό συμβαίνει επειδή έχω μεγαλώσει αρκετά να να μπορώ να καταλάβω τον εαυτό μου. Τις προάλλες λοιπόν συνειδητοποίησα ότι αγχώνομαι εύκολα, νοιώθω τύψεις και γίνομαι συχνά υποχείριο τους. Των τύψεων. Υποχείριο των τύψεων μου. Τώρα που έβγαλα νόημα, πάω παρακάτω.

Όταν κάνω μαλακία ή αδικώ κάποιον, πάντα το συνειδητοποιώ εγώ πριν απ' όλους. Οπότε θέλω να δηλώσω ότι δεν χρειάζεται να με κάνει κανείς να νοιώσω αυτές τις "υγιείς" τύψεις που πρέπει να νοιώθουν όλα τα ανθρώπινα όντα για να θεωρούνται άνθρωποι. Ξέρω να δημιουργώ τύψεις στον εαυτό μου και να με κάνω να νοιώθω σκουπίδι, και μάλιστα είμαι πολύ καλή σ' αυτό! Οπότε οι επιπλέον τύψεις -δωρεά καλοθελητών- απλά μου προκαλούν υπερφόρτωση και με κάνουν ράκος.

Να σημειώσω εδώ ότι το παράδειγμα με την τσιγκουνιά είναι προσωπική εμπειρία και αυτή τη φλασιά την έφαγα πριν από κάνα χρόνο. Γενικά από τότε που ξεκίνησαν οι σπουδές μου μ' έχει πιάσει η περισυλλογή. Είναι τρομακτικό να ανακαλύπτεις πράγματα για τον εαυτό σου που δεν τα είχες προσέξει ποτέ πριν. Και το ακόμα πιο τρομακτικό είναι να τα έχουν καταλάβει όλα αυτά οι άλλοι πριν από σένα. Μήπως διοχετεύοντας όλο το χρόνο μας στο να καταλάβουμε τους άλλους, ξεχνάμε να γνωριστούμε με τον ίδιο μας τον εαυτό;

Κυριακή, 26 Σεπτεμβρίου 2010

-Χρόνια πολλά! -Τι;

Τις προάλλες είχα τα γενέθλιά μου. Όλα τα φυσιολογικά έμβια όντα με συνείδηση και λογική σκέψη χαίρονται πολύ αυτού του είδους τις μέρες που είναι "ξεχωριστές". Είναι μέρες που παίρνεις δώρα, ακούς ευχές και χαίρεσαι γιατί οι συγκεκριμένες μέρες είναι μόνο για σένα. Όλοι είμαστε καταβάθος εγωιστές.

Εμένα δεν μου αρέσουν και τόσο όλα αυτά. Σε κάθε γενέθλια νοιώθω μελαγχολία. Αντί να σκέφτομαι ότι μεγάλωσα κατά ένα χρόνο, σκέφτομαι ότι μου μένει ένας χρόνος λιγότερος για να ζήσω. Αντί να χαρώ για όσους θυμήθηκαν να μου ευχηθούν, λυπάμαι για όσους με ξέχασαν. Αντί να χαρώ που παίρνω δώρα, νοιώθω άβολα γιατί κάποιοι άνθρωποι χάλασαν λεφτά για μένα, ενώ εγώ -επειδή είμαι τόσο γαϊδούρα- μπορεί και να τους ξεχάσω τελείως.

Ούτε τα πάρτι γενεθλίων μου αρέσουν. Μια φορά έκανα στην Β' Δημοτικού. (Είμαι πολύ χαριτωμένη. Το ξέρω, Άλεξ.) Ούτε ξάνα! Κάθονταν και καλοπαίρναγαν όλα τα άλλα παιδάκια παίζοντας με τα παιχνίδια μου, κι εγώ ήθελα να κάτσω σε μια μεριά να φάω τα τυροπιτάκια μου με την ησυχία μου! Τώρα φτιάχνω φαΐ για "πάρτι" και το τρώω όλο ΜΟΝΗ μου!!!!!!! Να, λοιπόν!

Δευτέρα, 20 Σεπτεμβρίου 2010

1/4 βαρεμάρας, 1/4 αισιοδοξίας και 2/4 ενθουσιασμού.

Δεν έχει σημασία αν κάνω κάτι ενδιαφέρον. Κάποιες φορές απλά θέλω να βαριέμαι και να βαριέμαι... Αφού βαριέμαι ακόμα και να γράψω αυτό το ποστ. Αλλά πρέπει να γράψω κάτι, για να μην παραπονεθεί η Αλέ ότι μπήκε να δει αν έχω γράψει τίποτα και τζίφος. Θα σας περιγράψω -λοιπόν- τη σημερινή μου μέρα!

Σήμερα ξεκίνησαν οι εγγραφές στη σχολή. Πήγαμε λοιπόν οι συναδέλφισες και εφοδιαστήκαμε με τα προγράμματα των θεωριών και των εργαστηρίων, έτσι ώστε να τα ενορχηστρώσουμε σωστά χωρίς να πέσει κάτι πάνω σε κάτι άλλο. Είναι πολύ επίπονη διαδικασία για έναν φοιτητή να προσπαθεί να συνδυάσει τις ώρες από μαθήματα διαφορετικών εξαμήνων και εργαστηρίων, όλα μαζί.

Δεν θα κάτσω να περιγράψω λεπτομερώς το υπόλοιπο της ημέρας, γιατί τότε οι αναγνώστες θα μου έλεγαν κάποια παροιμία με μια φοράδα κι ένα αλώνι, οπότε το αφήνω καλύτερα. Το συμπέρασμα μετά από αυτό το λογύδριο είναι ότι βρήκα που θέλω να αναφέρεται αυτό το ποστ! Μόλις μου ήρθε! Είναι που μιλάω με την Νίκη στο msn και με εμπνέει!

Όταν ξεκινώ κάτι καινούριο, πάντα έχω ανάμικτα συναισθήματα. Ενθουσιάζομαι γιατί μ' αρέσουν οι αλλαγές, φοβάμαι γιατί δεν μ' αρέσουν οι αλλαγές, βαριέμαι γιατί δεν μ' ενθουσιάζουν οι αλλαγές, ενθουσιάζομαι, γιατί οι αλλαγές κρύβουν εκπλήξεις... Στην αρχή κάθε σχολικής χρονιάς και τώρα στην αρχή κάθε εξαμήνου το πάθαινα αυτό. Οφείλω να ομολογήσω ότι δεν είναι και τόσο εύκολο να είναι κανείς μέσα στο κεφάλι μου όσο διαρκεί αυτή η κατάσταση, γιατί ο αριθμός των αλλαγών στην διάθεσή μου και το άγχος μου φτάνουν στο ζενίθ. Σήμερα, ας πούμε, άρχισα ξαφνικά να γκαρίζω επειδή με υποχρέωναν να δηλώσω κάποια μαθήματα που δεν ήθελα. Δεν είναι λόγος αυτός για να φωνάζει κανείς, υποθέτω, αλλιώς δεν θα με κοίταζε η Βίβιαν λες και ήμουν δαιμονισμένη. Και θα 'λεγε κανείς ότι με είχε συνηθίσει μέχρι τώρα και δεν την ξάφνιαζα.

Να σημειώσω εδώ ότι μ' αρέσει η συμμετρία παντού -έχω μια παράξενη ψύχωση, για την ακρίβεια- και τώρα τσαντίζομαι που η προτελευταία παράγραφος έχει βγει τεράστια... Το προσπερνώ. Εν τω μεταξύ, μόλις είδα πιο πάνω ότι είπα πως θα διηγόμουν τη σημερινή μου μέρα. ΟΚ. ΟΚ.

Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2010

Οι τρίχες μου είναι υπερφυσικές! Αλήθεια!

Είμαι σίγουρη ότι αυτό το παθαίνουν οι περισσότεροι άνθρωποι. Όταν δεν έχω σκοπό να πάω πουθενά, βαριέμαι που ζω και κυκλοφορώ στο σπίτι με το βρακί, η φράντζα μου μοιάζει λες και την έχω κάνει πιστολάκι και οι μπούκλες απ' τη φόρμα είναι κάγκελο! Μαλλί κομμωτηρίου με λίγα λόγια.

Όταν όμως αποφασίσω να πάω κάπου -ακόμα και μέχρι το περίπτερο- τότε οι τρίχες μου αποφασίζουν να αφήσουν τον μεταξύ τους συγχρονισμό στην άκρη και να με κάνουν να φαίνομαι λες και προσπαθώ να πιάσω σήμα απ' το υπερπέραν. Θα παρέθετα αντίστοιχη φωτογραφία, αλλά δεν χρωστάνε τίποτα όσοι διαβάζουν. Θυμάστε εκείνον τον τύπο στη Δρούζα (νομίζω) που έλεγε ότι χρησιμοποιούσε τα μαλλιά του ως κεραίες για να έχει επαφή με εξωγήινους; Κάτι τέτοιο, αλλά χωρίς το μισότρελλο υφάκι. Ελπίζω.

Έχω προσπαθήσει να δω τι κινήσεις κάνω τις φορές που τα μαλλιά μου φτιάχνονται από μόνα τους, και προσπαθώ να κάνω τα ίδια ακριβώς πράγματα όταν πρέπει να πάω κάπου. Δεν γίνεται τίποτα όμως! Είναι λες και όταν παίρνω την απόφαση να πάω κάπου, ο εγκέφαλός μου στέλνει μήνυμα στις τρίχες και ξαφνικά τα μαλλιά μου γίνονται ένα αίσχος και δεν είναι να με δει άνθρωπος.

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με το λούσιμο. Εκεί που ετοιμάζομαι να πάω κάπου και τα μαλλιά μου είναι αξιοπρεπή, ο εγκέφαλος μου ξαναστέλνει το ίδιο μήνυμα στις τρίχες και ανακαλύπτω ξαφνικά ότι η ρίζα είναι τίγκα στο λάδι. Τότε τυχαίνει να έχω κάτι πολύ επείγον να κάνω (και συνήθως αρκετά επίσημο), πρέπει να είμαι στην εντέλεια, αλλά εγώ δεν μπορώ γιατί τα μαλλιά μου έγιναν χάλια ξαφνικά και δεν προλαβαίνω να κάνω τίποτα και εύχομαι να μπορούσα να χώσω το κεφάλι μου στην άμμο για να το κρύψω σαν τις στρουθοκαμήλους.

Κομμωτήριο. Οι περισσότερες γυναίκες έχουν πρόβλημα να βρουν μια κομμώτρια που να τους κάνει τα μαλλιά ακριβώς όπως τα θέλουν. Εγώ έχω βρει την κομμώτρια, αλλά δεν έχω συνεργάσιμο κεφάλι. Είχα πάει σ' έναν γάμο τις προάλλες και φαινόμουν λίγο χάλια. Δεν φταίει η κομμώτρια. Είχε κάνει ότι μπορούσε. Απλά το κεφάλι μου απ' ότι φαίνεται διαφωνούσε με το τελικό αποτέλεσμα, οπότε κατέληξα να δείχνω σαν ξεμαλλιασμένη.

Έχω γάμο αύριο. Για να δω τι θα γίνει...

Κυριακή, 12 Σεπτεμβρίου 2010

Θα μπορούσαν να συμβούν στον καθένα, ε;

Τα παρακάτω γεγονότα συνέβησαν όταν ήμουν δυο-τριών χρονών. Δεν θυμάμαι σχεδόν τίποτα και όλα τα γεγονότα που θα εξιστορήσω βασίζονται στις αφηγήσεις της Μαμάς Ηρώς. Α! Και επειδή αυτές οι ιστοριούλες δεν μπορούν να γίνουν αυτοτελή ποστ, τις παραθέτω όλες μαζί εδώ.

Από το '92 μέχρι το '96 μέναμε με τους γονείς μου σε ένα διαμέρισμα στον πρώτο όροφο στην Οβρυά. Κάτω απ' το σπίτι -στο ημιυπόγειο- υπήρχε ένα συνεργείο. Σ' αυτό το συνεργείο δούλευε ο κύριος Κώστας, ο οποίος είχε πολύ καλό λόγο να κάνει ασφάλεια ζωής. Δεν ξέρω τι είχα στο μυαλό μου τότε, αλλά διασκέδαζα πολύ πετώντας μαχαιροπίρουνα, κατσαρολικά και τάπερ απ' το μπαλκόνι κατ' ευθείαν στην είσοδο του συνεργείου. Μάλιστα -απ' ότι ακούω- τρύπωνα κρυφά στην κουζίνα, έπαιρνα ό,τι έβρισκα, το πέταγα κάτω απ' το μπαλκόνι και έφευγα χαχανίζοντας. Ευτυχώς ο κύριος Κώστας ήταν κάλος άνθρωπος και αντί να κάνει καμιά μήνυση, το μόνο που είχε ζητήσει απ' την Μαμά Ηρώ ήταν ένα ασθενοφόρο με καρδιολόγο παρκαρισμένο απ' έξω επί μονίμου βάσεως, για παν ενδεχόμενο. Είμαι σίγουρη ότι του έκανα φοβερή εντύπωση όσο έμενα εκεί!

~

Κάποια στιγμή βαρέθηκα να τρομοκρατώ τον κύριο Κώστα -υποθέτω- και έψαχνα να βρω κάτι άλλο διασκεδαστικό να κάνω. Αυτή την ιστορία -σε αντίθεση με την προηγούμενη- την θυμάμαι πολύ καλά, παρόλο που ήμουν 4 ετών. Οπότε θυμάμαι ακριβώς τι σκεφτόταν το κεφάλι μου τότε, και ώρες ώρες απορώ και εγώ η ίδια με τον εαυτό μου.

Η Μαμά Ηρώ είχε βγάλει το σίδερο έξω και το 'χε αφήσει στο πάτωμα, με σκοπό να σιδερώσει τα ρούχα μου αργότερα. Εγώ είχα δει νωρίτερα κάτι μπλε σακούλες από ψώνια στην κουζίνα και ήταν πολύ ζαρωμένες και τσαλακωμένες και δεν μ' άρεσαν. Οπότε μου πέρασε μία φανταστική ιδέα απ' το μυαλό! Γιατί να μην τις πατήσω με το σίδερο, όπως είχα δει τη μαμά να κάνει τόσες φορές; Πάω λοιπόν, βάζω το σίδερο στην πρίζα, απλώνω τις σακούλες με σπουδή και ακουμπάω το καυτό σίδερο πάνω στη σακούλα. Πάω να κουνήσω το σίδερο πέρα δώθε -όπως έκανε και η μαμά- αλλά είχε κολλήσει. Σηκώνω αργά το σίδερο και βλέπω το πλαστικό να 'χει λιώσει και να φαίνονται μικρές μπλε κλωστές κολλημένες πάνω του. Ουάου! Αν και ενθουσιάστηκα πολύ με την ανακάλυψη αυτή, ήξερα ότι αυτό δεν θα της άρεσε της Μαμάς Ηρώς. Μια άλλη μέρα σειρά είχε ένα καλσόν που είχε πάρει το μάτι μου στα ασιδέρωτα. Οφείλω να ομολογήσω πως το καλσόν με απογοήτευσε, γιατί το μόνο που έκανε ήταν μία τρύπα εκεί που το έκαψα. Ούτε φαντασμαγορικές μπλε κλωστίτσες, ούτε τίποτα. Βαρετό.

~

Μετά μετακομίσαμε σε μία μονοκατοικία παραδίπλα. Για όσους δεν με ξέρουν (Καλά, σιγά μην με διαβάζει κανένας άγνωστος. Δεν έχω γίνει τόσο διάσημη ακόμα. Αλλά που λέει ο λόγος ρε παιδί μου.) ή απλά για όσους μ' έχουν δει και δεν το 'χουν προσέξει, τα δύο μπροστινά μου δόντια είναι ελαφρώς σπασμένα. Εδώ είναι η ιστορία! Να ξέρετε ότι ντρέπομαι πολύ για την συγκεκριμένη...

Τα δόντια μου τα έσπασα όταν ήμουν 8 χρονών. Θυμάμαι ήμασταν στο σαλόνι εγώ με την Ράνια (είδες; σε κάνω και διάσημη! τι άλλο θες πες μου!) και η Μαμά Ηρώ κάτι έκανε στην κουζίνα. Σ' αυτό το σημείο να θυμίσω στους απανταχού αναγνώστες ότι τότε παίζονταν η Εσμεράλδα, καθώς και πολλές άλλες τηλενουβέλες. Είχα το συνήθειο τότε να ακούω τα τραγούδια από όλες αυτές τις τηλενουβέλες και να τα τραγουδάω, ακόμα και αν ήταν σε μια άκυρη γλώσσα. Και κατάφερνα να ακούγομαι λες και ήξερα πράγματι τους στίχους, κιόλας! Για να επιστρέψω στην ιστορία - εκείνο το απόγευμα εγώ είχα την έμπνευση να πάρω ένα μαξιλάρι από τον καναπέ και να κάνω σκι πάνω του, τραγουδώντας ταυτόχρονα το τραγούδι τίτλων της Εσμεράλδας. Κάτι τέτοιο φανταστείτε, αλλά στο ίσωμα και με εμένα όρθια να τραγουδάω. Σε κάποια φάση λοιπόν δεν φρέναρα καλά και έπεσα με τα μούτρα στο πάτωμα. Το στόμα μου γέμισε αίματα, η Ράνια έπαθε κρίση πανικού και εγώ πήγα στη μάνα μου και της έδειξα γελώντας τι ήταν αυτός ο γδούπος. Η Μαμά Ηρώ -συνηθισμένη από κάτι τέτοια- προσπαθούσε ταυτόχρονα να συνεφέρει τη Ράνια και να πλύνει εμένα για να δει τι απώλειες είχαμε υποστεί.

~

Αυτή την πατέντα την σκέφτηκα μόλις επιστρέψαμε από ένα ταξίδι στην Ολλανδία.

Στην Ολλανδία -όπως και σε άλλες "ευρωπαϊκές" χώρες- έχουν ποδηλατόδρομους. Και έχουν και κάτι ποδήλατα πολύ γαμάτα που είναι για μαμάδες με μικρά παιδάκια, και κάτι άλλα για ζευγάρια. Σκέφτηκα, λοιπόν, να πάρω το καρεκλάκι μου και να το δέσω στη σχάρα του ποδηλάτου για να έχω και εγώ ένα τέτοιο ποδήλατο! Το καρεκλάκι όμως είχε άλλη γνώμη. Αποφάσισε ότι δεν ήθελε να συνεργαστεί, και τελικά απ' τα νεύρα μου το έπιασα και άρχισα να το κοπανάω κάτω μέχρι να γίνει χίλια κομμάτια. Ας πρόσεχε!

Σάββατο, 11 Σεπτεμβρίου 2010

Το κλωσοπουλάκι και άλλα ψυχολογικά τραύματα

Επειδή οι μαλακίες που έκανα σαν παιδί αρέσουν, αποφάσισα να γράψω κι άλλες. Α! Να προειδοποιήσω σ' αυτό το σημείο ότι σε μερικά σημεία δεν υπάρχει συνοχή και οι σκέψεις φαίνονται λιγάκι μπερδεμένες. Δεν έπρεπε να πιω καφέ σήμερα. Πάμε λοιπόν!

Πάντα μου άρεσε η ιδέα των κατοικίδιων. Προσοχή: όχι η φροντίδα και η περιποίηση που χρειάζεται ένα κατοικίδιο, αλλά αυτή η διαστρεβλωμένη εικόνα που έχουμε όλοι στο μυαλό μας όταν ακούμε τις λέξεις "σκύλος", "γάτα" κ.τ.λ. Ξέρετε, αυτή την εικόνα που μας έχουν περάσει οι αμερικάνικες ταινίες. Το θέμα όμως είναι ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι καλοί στο να φροντίζουν μη ομιλούντα έμβια όντα. Αυτό δεν είναι κάτι κακό, βέβαια, αρκεί να το συνειδητοποιήσει κανείς έγκαιρα. Πριν θάψει ένα κλωσόπουλο και δύο χρυσόψαρα, ας πούμε...

Όταν μου πήρε η Μαμά Ηρώ το πρώτο μου χρυσόψαρο, ήμουν τεσσάρων χρονών. Είχα μια διεστραμμένη ιδέα ότι όσο πιο πολύ φαΐ του έριχνα, τόσο πιο μεγάλο θα γινόταν (η γιαγιά μου φταίει για αυτή την λανθασμένη εντύπωση), οπότε -για να μην τα πολυλογώ- το πρώτο έσκασε. Που να 'ξερα εγώ μικρό παιδί ότι κάθε δύο δευτερόλεπτα ξεχνούσε πως μόλις είχε φάει; Τέλος πάντων. Το δεύτερο χρυσόψαρό μου το στραγγάλισε ο ξάδερφός μου ο Σπύρος. Τουλάχιστον δεν είχε ψοφήσει από δικιά μου βλακεία!

Ένας θείος της Μαμάς Ηρώς είχε κότες, και μια μέρα που περνούσαμε από κει μου έδωσε ένα κλωσοπουλάκι δώρο "για να το προσέχω", όπως είχε πει. Εγώ περιττό να σας πω ότι είχα ενθουσιαστεί. Με το κλωσοπουλάκι γίναμε αχώριστοι φίλοι! Θυμάμαι ξάπλωνα μπρούμυτα πάνω σε ένα σκαμπό και το κλωσόπουλο έτρεχε γύρω γύρω προσπαθώντας να με πιάσει (ή προσπαθούσε να ξεφύγει. Ποιος ξέρει;), το έπιανα και του βούταγα τα πόδια σε λεκάνη με νερό για να τα πλύνω (επειδή περπάταγε ξυπόλυτο, καλέ!) και άλλα τέτοια ευχάριστα!

Μία μέρα έπρεπε να πάμε στο χωριό και το κλωσοπουλάκι έπρεπε να μείνει σπίτι στο κλουβί του, γιατί δεν μπορούσαμε να το πάρουμε μαζί μας. Εγώ είχα ένα κακό προαίσθημα, αλλά οι δικοί μου δεν μ' άκουγαν. Το αποτέλεσμα ήταν να γυρίσω πίσω στο σπίτι και να βρω το κλουβί άδειο! Το κλωσοπουλάκι μου είχε εξαφανιστεί! Έχω ακόμα και σήμερα μια καλή ιδέα για το ποιος ευθύνεται για την εξαφάνιση, αλλά ας μην επεκταθώ.

Δεν θα γράψω επίλογο, γιατί το ηθικοπρακτικό δίδαγμα της ιστορίας είναι προφανές! Και γιατί δεν μπορώ να βρω επίλογο της προκοπής. Όχι ότι το υπόλοιπο κείμενο είναι της προκοπής. Το βουλώνω.

Παρασκευή, 10 Σεπτεμβρίου 2010

Αυτό μόνο σε μένα μπορούσε να συμβεί UPDATED

Δεν είμαι καλή στους προλόγους και στους επιλόγους, οπότε θα το πω όπως μου 'ρχεται, γιατί άμα κάτσω να το παιδέψω κι άλλο, θα πάθω ανεύρυσμα.

Για να μπείτε πιο καλά στο πνεύμα της ιστορίας, πρέπει να πω τα εξής: Σαν παιδί ήμουν πολύ... ανεμοδούρα; Ναι, ωραία λέξη αυτή... Εκεί που καθόμουν μου 'ρχοταν ξαφνικές αναλαμπές και κατέληγα να κάνω άκυρες βλακείες, όπως π.χ. να βάψω το καινούριο χαλί του δωματίου μου με μανό, να κολλήσω σερβιέτες στο παράθυρο - μόνο και μόνο επειδή μου άρεσε να βγάζω τα αυτοκόλλητα, να πάρω ένα κραγιόν από το νεσεσέρ της μάνας μου και να βαφτώ απ' την κορυφή μέχρι τα νύχια (κάπως έτσι), να βγάλω ρούχα και πάνα και να βγω τσίτσιδη στο μπαλκόνι, ή να κάνω τσουλήθρα από έναν λόφο. Και τώρα πάμε για την ιστορία!

Ήμουν 6 χρονών. Έπρεπε να πάμε σ' ένα μνημόσυνο στη Δροσιά. Για αυτή την περίσταση, η μαμά μου μου είχε φορέσει φούστα, κάτι που αποδείχθηκε πολύ λάθος κίνηση. Δεν θυμάμαι ποιος είχε την ιδέα, αλλά ξαφνικά βρέθηκα να ανεβαίνω έναν λόφο γεμάτο δέντρα, ξερά χορτάρια και αγκαθιές, μαζί με κάτι άλλα παιδιά. Ο λόφος είχε ένα δρομάκι, οπότε έκανε την εξερεύνηση πανεύκολη. Είχε πολλά χώματα και είχαν λερωθεί τα παπούτσια μου, αλλά δεν με πείραζε.

Σε κάποιο σημείο στην κορυφή του λόφου ξεκινούσε μια μικρή χαράδρα. Δεν ξέρω τι με έπιασε, αλλά ενώ έπρεπε να περάσω κατά μήκος της χαράδρας - μαζί με τα άλλα παιδάκια, εγώ αποφάσισα ότι θα 'χε πλάκα να έκανα τσουλήθρα. Χαμογέλασα συνωμοτικά στα παιδιά που είχαν ήδη περάσει απ' την άλλη μεριά και άρχισα να τρέχω προς τα κάτω.

Δεν άργησα να πέσω καθιστή και να αρχίσω να τσουλάω γρήγορα προς το τέρμα. Η μάνα μου απ' ότι μου λέει τώρα με είδε ξαφνικά να κάνω την "κατάβαση" και αντί να ανησυχήσει μήπως πάθω κάτι, είπε "Το γκρέμισε το βουνό!". Εγώ όπως κατέβαινα μάζευα με τα μαλλιά μου ξερόχορτα, έκανα γκελ απ' το ένα δέντρο στο άλλο και γδερνόμουν από τις αγκαθιές. Το παράξενο όμως είναι ότι θυμάμαι πως ήμουν ενθουσιασμένη!

Δεν θυμάμαι πως κατέληξα στο σπίτι. Αυτό που ξέρω είναι πως ξύπνησα κάμποσες ώρες μετά με πόνους σ' όλο μου το σώμα απ΄τα χτυπήματα στα δέντρα, άχυρα πιασμένα στα μαλλιά μου και γεμάτη γρατσουνιές από τ' αγκάθια, λες και είχα τσακωθεί με γατιά.

Μετά από αυτή την εμπειρία, δεν ξαναφόρεσα φούστα για πολύ καιρό.

Κυριακή, 5 Σεπτεμβρίου 2010

Αυπνίες...

Σε φυσιολογικές φάσεις ο ύπνος μου ξεκινά στις 11-12 τα μεσάνυχτα. Όταν λέω "φυσιολογικές φάσεις", εννοώ όταν έχω σχολή ή εξεταστική, υποχρεώσεις -δηλαδή- που με αναγκάζουν να σηκωθώ πριν τις 12 και να φερθώ σαν υπεύθυνος ενήλικας. Όταν όμως έχω το δικαίωμα να κοπροσκυλιάσω (διακοπές, αργίες, απεργίες), τότε ξαφνικά καταλήγω να κοιμάμαι κατά τις 5-7 το πρωί και να ξυπνώ κατά τις 6 το απόγευμα.

Βασικά είμαι λίγο υπερβολική πιο πάνω, επειδή δεν έβρισκα άλλες λέξεις για να κλείσω την παράγραφο. Δεν γίνεται "ξαφνικά" όλο αυτό το χάος. Ξεκινά σταδιακά. Αποφασίζουν -στην αρχή- δυο-τρεις να το ρίξουν έξω, οι υπόλοιποι ακολουθούν, και μετά καταλήγουμε όλοι μαζί να κάνουμε ολονυχτία στο facebook και στο MSN μέχρι τις 6. Όλα καλά μέχρι εδώ, γιατί έχω παρέα στις αϋπνίες μου και δεν νιώθω άσχημα.

Το πρόβλημα ξεκινά όταν οι υπόλοιποι ξενύχτηδες εξαφανίζονται σιγά-σιγά λόγω υποχρεώσεων (σα δε ντρέπονται). Τότε ξαφνικά μένω μόνη στο PC μέχρι τα ξημερώματα χωρίς να έχω κάτι να κάνω, αλλά δεν μπορώ να πάω να κοιμηθώ κιόλας γιατί έχω συνηθίσει σ' αυτό το ασυνήθιστο ωράριο. Προσπαθώ -λοιπόν- με διάφορες μεθόδους να καταφέρω να πέσω για ύπνο σε μία νορμάλ ώρα. Ανορθόδοξες μεθόδους.

Είχα προσπαθήσει μια δόση να κάτσω να μετρήσω προβατάκια, αλλά δεν πρόκειται να το επαναλάβω, γιατί τότε ξυπνά ο λογιστής μέσα μου και κοιτάω να απαριθμήσω τα προβατάκια επακριβώς, να ανοίξω λογαριασμούς στο ενεργητικό και να καταγράψω το αποτέλεσμα. Κομματάκι δύσκολο, αν σκεφτεί κανείς ότι αυτά τα προβατάκια δεν υπάρχουν καν. Επίσης, είχα κάτσει αρκετές φορές κι είχα φτιάξει χλιαρό γαλατάκι -γιατί λένε ότι σε καλμάρει- αλλά δεν. Τζίφος.

Η λύση μου ήρθε ξαφνικά μια μέρα καθώς καθόμουν και χουζούρευα στο κρεβάτι (Πραγματικά, δεν παίζει να υπάρχει πιο αργόσχολος άνθρωπος από μένα. Παρακαλώ, μην με μισήσετε όσοι έχετε κανονικές δουλειές και υποχρεώσεις). Το σχέδιο ήταν απλό. Θα ξύπναγα κανονικά κατά τις 6 το απόγευμα και θα καθόμουν ξύπνια σερί μέχρι το βράδυ της επόμενης ημέρας, έτσι ώστε να ταβλιαστώ κατά τις 7-8 το βράδυ! Είμαι ιδιοφυΐα!

Δυστυχώς όμως, όπως έχω αναλύσει και σε παλιότερο post, μου είναι δύσκολο να κάνω κάτι ακόμα κι αν το πάρω απόφαση. Οπότε προσπαθώ για κανά δίμηνο να ξαγρυπνίσω, με αποτέλεσμα μέσα σ' αυτό το χρονικό διάστημα να κάνω δουλειές στο σπίτι κάθε μέρα μέχρι τις 10 το πρωί και μετά κατά τις 11 να πέφτω ξερή για ύπνο. Φτου κι απ' την αρχή, δηλαδή! Στο τέλος, ο μόνος τρόπος να καταφέρω να πετύχω τον στόχο μου, είναι να συμβεί κάτι δραστικό, που δεν πρόκειται να μου αφήσει περιθώρια ύπνου όλη τη μέρα.

Πάω για ύπνο, γράφω Αυτοματισμό αύριο κι έχω διάβασμα. Καληνύχτα!

Πέμπτη, 2 Σεπτεμβρίου 2010

Εξεταστική. (Lack of better title)

Αυτό το post το εμπνεύστηκα από την εξεταστική του Σεπτέμβρη... Αφιερωμένο!

Αγαπώ το διάβασμα. Όταν έχω όρεξη, μπορώ να καταβροχθίσω ένα βιβλίο 500 σελίδων στην άνεση. Το θέμα είναι να μην με πιάσει η βαρεμάρα μου. Άπαξ και με πιάσει βαρεμάρα, μπορεί να κοιτάζω την ίδια σελίδα για κάνα τρίωρο, ή ακόμα καλύτερα, να διαβάσω όλο το βιβλίο και μετά από ένα λεπτό να μην θυμάμαι ούτε τον τίτλο του.

Κάτι τέτοιο -δυστυχώς- με πιάνει από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Όποτε πήγαινα να διαβάσω για το σχολείο, κατέληγα στην κουζίνα με ένα σάντουϊτς στο χέρι, ή στο PC σερφάροντας στο internet. Αφού ούτε στις πανελλήνιες δεν μπόρεσα να στρωθώ για να διαβάσω θεωρία, ενώ υποτίθεται ότι είχα και σοβαρό κίνητρο! Και τώρα που σπουδάζω, τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει και πολύ.

Στην αρχή του κάθε εξαμήνου, τα πράγματα κυλούν ομαλά. Η παρακολούθηση των μαθημάτων είναι διασκεδαστική - ίσως επειδή δεν είναι υποχρεωτική. Είναι πολύ ωραία που δεν χρειάζεται διάβασμα κάθε μέρα όπως στο σχολείο (όχι ότι διάβαζα τότε που ήταν απαραίτητο, αλλά κουβέντα να γίνεται). Το πιο κουραστικό που μπορεί να σου τύχει κατά τη διάρκεια του εξαμήνου είναι να σου ανατεθεί καμιά εργασία, ή να έχεις κάνα εργαστήριο στις 8 το πρωί.

Τα ζόρια αρχίζουν όταν πλησιάζει η εξεταστική. Εκεί αρχίζω να ψάχνω μήπως μου λείπουν σημειώσεις, μήπως βγήκε το πρόγραμμα και δεν το πήρα χαμπάρι, κ.τ.λ. Η διάθεση πέφτει σιγά σιγά και συνειδητοποιώ ότι πρέπει να στρωθώ για να διαβάσω μπας και περάσω κάνα μάθημα. Η φίλτατη συνάδελφος και φίλη μου Βιβή αρχίζει να πανικοβάλλεται σταδιακά. Αυτό είναι σημάδι ότι σοβαρεύουν τα πράγματα. Εγώ λέω στον εαυτό μου ότι σε αυτήν την εξεταστική θα σοβαρευτώ και θα διαβάσω για να περάσω τα μαθήματα και να είμαι υπόδειγμα φοιτήτριας. Τελείωσαν τα ψέμματα. Ξεκινάμε.

Τότε όλως τυχαίως θυμάμαι διάφορους λόγους που με εμποδίζουν να διαβάσω. Ξαφνικά θυμάμαι ότι πρέπει να βοηθήσω την μάνα μου στις δουλειές, να (ξανα)κάνω back up στο PC, να κάνω ένα διαλειμματάκι για φαγητό, μετά για νερό, μετά για τουαλέτα και δεν συμμαζεύεται. Δεν μπορώ να πείσω τον εαυτό μου ότι πρέπει να στρωθώ κάτω και να κόψω τις ηλίθιες δικαιολογίες! Στο τέλος αρχίζω να πείθω τον εαυτό μου ότι δεν έχω ανάγκη το διάβασμα, ή ακόμα και ότι δεν πειράζει αν δεν περάσω το μάθημα. Και μέχρι να το καταλάβω, η εξεταστική έχει τελειώσει και εγώ τραβάω τα μαλλιά μου επειδή δεν μπορούσα να κάτσω να διαβάσω 2 μπούρδες για 5 ώρες.

Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010

Το Φατσοβιβλίο: Μια ιστορία αγάπης (και μίσους)

Facebook. Δεν ξέρω από που να ξεκινήσω, οπότε θα τα πάρω τα πράγματα απ' την αρχή. Η αρχή ήταν το 2004. Ένας σπυριάρης πρωτοετής έφτιαξε μία σελίδα για να εγγράφονται οι συμφοιτητές του και να επικοινωνούν μεταξύ τους. Που να 'ξερε τότε αυτός ότι μετά από λίγα χρόνια μισό δισεκατομμύριο άτομα θα κατάφερναν να τον κάνουν εκατομμυριούχο; Τον κωλόφαρδο...

Το facebook έχει καταφέρει μέσα σε λίγα χρόνια να γίνει από τις πιο διάσημες ιστοσελίδες. Ακόμα και οι γονείς μου που δεν έχουν ιδέα από υπολογιστές έχουν facebook! Πω πω τώρα θυμήθηκα την μέρα που μου ζήτησε ο πατέρας μου facebook. Έπαθα αμόκ. Ήθελε, λέει, να παίζει φάρμα και να μιλάει με άλλους όπως έκανα κι εγώ. Άντε να τον ξεκολλήσεις τον κυρ-Νίκο τώρα! Και μετά μου ζήτησε κι η μάνα μου! "Δεν μπορώ, μου λέει, να πιάνετε από έναν υπολογιστή εσύ και ο πατέρας σου κι εγώ να κάθομαι να σας κοιτάω!" Και τώρα άμα μπει κανείς στο σπίτι μας, θα νομίζει ότι έχουμε ανοίξει Internet Cafe!

Κάπως έτσι πιστεύω την έχει πατήσει πολύς κόσμος με το facebook. Μπήκαν για να δουν τι παίζει, και τώρα δεν ξεκολλάνε με τίποτα. Πάντως, παρόλο που είναι το πιο διαδεδομένο site του είδους του (με δεύτερο το MySpace), δεν πιστεύω ότι όλος αυτός ο κόσμος έχει λογαριασμό στο facebook απλά για να επικοινωνήσει με άλλους, να ανεβάσει γαμάτες φωτογραφίες κ.τ.λ. Άμα ήταν αυτός ο λόγος, τότε όλα αυτά τα εκατομμύρια θα είχαν αρκεστεί στο MySpace, που δεν κολλάει κιόλας. Κι άμα ήθελαν και συνομιλία, υπάρχει το πατροπαράδοτο MSN και οι κλώνοι του. Ο λόγος που το facebook έχει τόση κίνηση, είναι οι εφαρμογές. Άλλοι έχουν τις φάρμες τους και τα κατοικίδιά τους, άλλοι το πόκερ και τις μαφίες τους. Έχω ακούσει μερικούς να λένε ότι βάζουν ξυπνητήρι για να μπουν να "μαζέψουν την φάρμα" και άλλα τέτοια. Τι πώρωση κι αυτή; Λες κι έκανε συμφωνία με το διάβολο ο σπυριάρης.

Όχι ότι δεν τους σπάει τα νεύρα και δεν το βρίζουν σε κάθε ευκαιρία όταν κολλάει με το παραμικρό κλικ - βασικά τώρα που το σκέφτομαι δεν παίζει να έχω ξανασυναντήσει τόσο αργή σελίδα εδώ και 7 χρόνια που χρησιμοποιώ το διαδίκτυο. Και επειδή είμαι σίγουρη ότι ένας απ' τους βοηθούς του σπυριάρη (κοιτάξτε τι εικόνες έβγαλε η αναζήτηση!) θα διαβάσει αυτήν την ανάρτηση, έχω να πω τα εξής.

Αγαπητή ομάδα του facebook, με τσαντίζει που είστε τόσο άνετοι για την επιτυχία της σελίδας, που δεν κοιτάτε να φτιάξετε δυο προβληματάκια που ακόμα και ένας απλός προγραμματιστής θα μπορούσε να λύσει! Τι το θες το chat μανούλα μου;;; Ή φτιάχ' το να μην κολλάει, ή παράτα το να πάει στην ευχή του Θεού!

Α, και μιας και το θυμήθηκα, να πω και δυο πραγματάκια στους απανταχού κολλημένους. Αγαπητέ κολλημένε: Όσους λαγούς με πετραχήλια και να τάξεις στην οθόνη σου, δεν θα ξεκολλήσει το ρημάδι! Κόψε το σκούντημα και έβγα για κάνα καφέ! Απ' αυτόν που πίνεται, όχι απ' τον ψηφιακό που σε κέρασε ο κολλητός σου μέσα από εκείνη την άκυρη εφαρμογή... Και όχι, όσο θα είσαι για καφέ δεν επιτρέπεται να συζητήσεις για αυτό το καινούριο γκρουπ που βγήκε, ούτε για την γαμάτη φωτό που ανέβασες στο προφίλ.

Επειδή έχω ένα θέμα με τους επιλογους, δεν ξέρω πως θα μπορούσε να κλείσει αυτό το post με λόγια, οπότε θα ανεβάσω αυτό. Και αυτό. Enjoy!

Credit στον Κώστα για την ιδέα του θέματος. Ελπίζω να μην σε απογοήτευσα πολύ. :)

Τρίτη, 24 Αυγούστου 2010

Προσχέδιο

Δεν είχα ποτέ μου ιδιαίτερη κάψα να γίνω διάσημη. Αλλά πολλές φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου να σκέφτεται διάφορα πράγματα που θα μπορούσα να κάνω αν ήμουν διάσημη και με αρκετά λεφτά, ή το πως θα μπορούσα να γίνω διάσημη γενικότερα. Έτσι, για τη δόξα!

Όταν ήμουν μικρή, είχα γραφτεί σε ωδείο και σχολή χορού, έτσι ώστε να αναπτύξω τα καλλιτεχνικά μου ταλέντα και μια μέρα να γίνω διάσημη και να κάνω πολλά λεφτά και να με ζηλεύουν όλοι και να μπορέσω να αγοράσω όλα τα Playmobil του κόσμου!!! Βασικά, ακόμα και αν γίνω τώρα διάσημη, και πάλι στα Playmobil θα τα χαλάσω τα λεφτά μου. Και στα γρήγορα αυτοκίνητα. Αλλά αυτό δεν έχει σημασία.

Έχασα τον ειρμό μου. Α! Λοιπόν, δούλευα σκληρά από μικρή στον βωμό της δόξας και της φήμης, μέχρι που συνειδητοποίησα ότι δεν είναι σοβαρή δουλειά ο χορός και το τραγούδι. Κατάλαβα ότι ακόμα και αν γινόμουν διάσημη μέσα από αυτή τη δουλειά, δεν θα με εκτιμούσε και δεν θα με θαύμαζε αρκετός κόσμος. Εγώ ήθελα να γίνω κάτι σπουδαίο! Να νιώθει ο κόσμος δέος όταν θα άκουγαν το όνομά μου στα κανάλια! Το ίδιο δέος που θα ένοιωθαν αν οι τίτλοι ειδήσεων έλεγαν κάτι του στυλ "Η ερευνήτρια Τάδε Τάδε ανακάλυψε τη θεραπεία του καρκίνου". Αλλά στο πιο κουλ.

Το συμπέρασμα λοιπόν ήταν ότι έπρεπε να βρω κάτι σοβαρό να κάνω. Κάτι το οποίο θα άρεσε στον κόσμο, θα με έκανε να φαίνομαι έξυπνη και σπουδαία και κάμποσα άλλα θετικά που δεν μου 'ρχονται τώρα. Κάτι μοναδικό. Έναν τρόπο να μοιραστώ την απύθμενη σοφία μου με όοοοολον τον κόσμο!
Και κατέφυγα εδώ.
Παρακαλώ, δεν κάνει τίποτα!

Σάββατο, 21 Αυγούστου 2010

Shopping Therapy

Αυτό το ποστ είναι ένα έκτρωμα. Απομακρυνθείτε γρήγορα και πηγαίνετε να διαβάσετε αυτό, ή αυτό.

Τα ψώνια για μια γυναίκα είναι ιεροτελεστία. Για να πάει να ψωνίσει σχεδιάζει προσεκτικά από το σπίτι το κάθε τι που θα κάνει πριν τα ψώνια, όσο θα βρίσκεται στα ψώνια και αφού τελειώσει τα ψώνια.

Στην αρχή η γυναίκα ψάχνει λόγο να πάει για ψώνια. Αυτός ο λόγος δεν χρειάζεται να είναι λογικός. Μπορεί να είναι μία ερωτική απογοήτευση, μια κοινωνική εκδήλωση στην οποία η γυναίκα δεν μπορεί να παρευρεθεί με ξαναφορεμένο ρούχο. Μπορεί να θέλει να ψωνίσει κάποια άλλη γυναίκα φίλη της και να πρέπει να ασκήσει εποικοδομητική κριτική. Ο λόγος βρίσκεται σχετικά εύκολα. Στην σπάνια περίπτωση που δεν γίνεται να βρεθεί λόγος, η γυναίκα θα προσποιηθεί ότι έχει κάτι δουλειές στο κέντρο, αλλά στην πραγματικότητα θα κάνει shopping therapy. 

Μόλις βρεθεί η δικαιολογία, τότε η γυναίκα πρέπει να βρει πότε θα πάει για τα ψώνια. Αυτή είναι μια πολύ δύσκολη απόφαση, γιατί η γυναίκα θα πρέπει να αφιερώσει μία ολόκληρη μέρα για τα ψώνια και για την ξεκούραση μετά από αυτά. Μόλις βρεθεί η ημερομηνία, όλα είναι έτοιμα.

Μόλις έρθει η πολυπόθητη μέρα, η γυναίκα θα ντυθεί, θα βαφτεί και θα ξεκινήσει. Θα μπει σε άπειρα μαγαζιά και θα σπαταλήσει λεφτά σε άχρηστα αντικείμενα που ο άντρας δεν μπορεί να αναγνωρίσει με τίποτα, ακόμα και αν διαβάσει την περιγραφή στη συσκευασία. Θα καταλήξει με τσάντες διαφόρων μεγεθών και με τα πόδια πρησμένα απ' τα ψηλοτάκουνα. Έπειτα, θα γυρίσει σπίτι και θα ψαχουλέψει  τα ψώνια με λαχτάρα, λες και δεν ξέρει ήδη τι έχουν οι σακούλες.

Ο άντρας απ' την άλλη θα συνειδητοποιήσει ότι χρειάζεται δυο πράγματα, θα πεταχτεί μέχρι το πλησιέστερο μαγαζί και θα τα αγοράσει.

Τρίτη, 17 Αυγούστου 2010

Δικό μου, δικό μου, ΔΙΚΟ ΜΟΥ!!!

Ποτέ στην ζωή μου δεν έπαιρνα πράγματα που δεν μου ανήκαν. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο απαιτούσα και οι άλλοι να κάνουν ακριβώς το ίδιο και να σέβονται την κυριότητα που είχα στα πράγματά μου.

Όταν ήμουν μικρή, αυτού του είδους η κυριότητα αφορούσε το δωμάτιό μου και τα παιχνίδια μου. Κάποια άλλα παιδάκια -απ' ότι είχα προσέξει- είχαν κόλλημα και με την μαμά τους. Ζήλευαν αν πλησίαζε οποιοσδήποτε την μαμά, γιατί η μαμά ήταν στην κυριότητά τους και νόμιζαν ότι αυτό το οποιοδήποτε παιδάκι θα την έκλεβε. Εγώ προσωπικά τέτοιο κόλλημα δεν είχα ποτέ. Ήμουν απόλυτα σίγουρη για την κυριαρχία μου πάνω στην μαμά μου -που αλλού θα έβρισκε παιδί σαν κι εμένα, άλλωστε;-, αλλά και πάλι δεν γούσταρα να το παίζει το κάθε μυξιάρικο μαγκιά κι έτσι. Οπότε κάθε φορά που κάποιο παιδάκι πήγαινε να της κάνει τα γλυκά μάτια, το κοίταγα με το βλέμμα "Bring it on, BITCH!". Και το παιδάκι γινόταν καπνός.

Μεγαλώνοντας, δεν έχω αλλάξει καθόλου. Οποιοσδήποτε με ξέρει έστω και λίγο, μπορεί να δει πόσο στραβώνω όταν ακουμπήσει κάποιος τα ξερά του σε laptop, iPod, κ.τ.λ. Και για κάποιο λόγο, πάντα όταν π.χ. κάποιος χρησιμοποιήσει το laptop μου, θα αποδείξει ότι έχω δίκιο, γιατί όλο και κάποια ζημιά θα έχει κάνει. Και τότε θα φαίνομαι και κακιά. Επίσης σπαστικό είναι όταν δανείζονται πράγματα από μένα και δεν τα ξαναβλέπω ποτέ. Ακόμα περιμένω το CD απ' την πενταήμερη, Τίμο! Κανονίσου μην ανέβω στην Αρόη ζωσμένη με εκρηκτικά και με δύο μπαζούκας ανά χείρας!

Αυτό το ποστ όπως καταλάβατε, γράφτηκε ως τελευταία προειδοποίηση για μερικούς μερικούς, επειδή απ' ό,τι φαίνεται αγνοούν το γεγονός ότι γεννήθηκα με τα νεύρα τεντώμενα και με λίγη υπομονή.

Ούγκ.

Δευτέρα, 16 Αυγούστου 2010

Η μάζωξη

Πολλές φορές για διάφορους λόγους (δουλειά, γάμοι-βαφτίσεις, κ.τ.λ.) πρέπει να πάμε οικογενειακώς στο χωριό. Άμα είσαι οποιοσδήποτε άλλος, τότε ίσως δεν έχεις λόγο να γράψεις γι' αυτό το γεγονός. Αν είσαι εγώ, θα πιαστεί το χέρι σου.

Φτάνουμε στο χωριό. Πριν προλάβω να κατέβω απ' το αμάξι, δέχομαι επίθεση απ' τα μικρά ξαδερφάκια. Μόλις καταφέρω να μπω στο σπίτι, περνώ το επόμενο μισάωρο φιλώντας και αγκαλιάζοντας συγγενείς. Οι άντρες της οικογένειας εξαφανίζονται. Πάω να φτιάξω καφέδες και μετά οι γυναίκες της οικογένειας (γιαγιάδες, θείες, ξαδέρφες) -μαζί και εγώ με την μάνα μου- μαζευόμαστε γύρω απ' το τραπέζι και αρχίζει το πάρτι!

Στην αρχή η συζήτηση περιστρέφεται γύρω μου. Πόσα μαθήματα χρωστάω, γιατί χρωστάω τόσα, αν έχω γκόμενο, γιατί δεν έχω γκόμενο, αν έχω μάθει να μαγειρεύω ακόμα, κ.τ.λ. Οι ξαδέρφες μου (8 και 9 χρονών) πιάνουν από 1 αυτί η καθεμία και μετράνε πόσες τρύπες έχω κάνει. Δυνατά. Εκεί παίρνουν μπρος τα νεύρα μου σιγά-σιγά γιατι νοιώθω λες και η ζωή μου είναι κάτω από μικροσκόπιο. Για να γλιτώσω την ανάκριση, πετάγομαι μέχρι τον αδερφό του παππού μου, ο οποίος μου λέει για κάνα δίωρο ιστορίες απ' τον στρατό.

Φτάνει το μεσημέρι. Τώρα πρέπει να δείξω πόσο νοικοκυρά είμαι και πόσο καλά με έχει αναθρέψει η μανούλα μου. Στρώνω το τραπέζι, σερβίρω καμιά δεκαριά άτομα (οι άντρες της οικογένειας έχουν καταφτάσει μυστηριωδώς χωρίς να τους έχει ειδοποιήσει κανείς για φαΐ), κάθομαι να φάω. Αυτή η ώρα είναι συνήθως η πιο ήρεμη, γιατί δεν μου μιλάει κανένας και έχω χρόνο να χαζέψω ήσυχη και να ηρεμήσω τα νεύρα μου. Η γιαγιά μου τότε χαλάει αυτή την ηρεμία ρωτώντας με αν θέλω το ένα ή το άλλο πράγμα απ' το τραπέζι. Γιαγιά. Είμαι 18 χρονών και επιστημονικές έρευνες που δεν διάβασα ποτέ έχουν αποδείξει ότι μπορώ να σερβιριστώ μόνη μου. Ευχαριστώ.

Μόλις τελειώσει το φαγητό -αφού μαζέψουμε το τραπέζι- παίρνω όποιο αμάξι βρω μπροστά μου και κάνω βόλτες μες στο καταμεσήμερο σαν την τρελή. Και εκεί που την καταβρίσκω πίσω απ' το τιμόνι, ο πατέρας μου με παίρνει τηλέφωνο για να μου πει ότι φεύγουμε.

Ευτυχία είναι να έχεις μια μεγάλη, ζεστή, αγαπημένη οικογένεια σε μια άλλη πόλη.
George Burns

Credit στον Γιώργο για τον George Burns

Σάββατο, 14 Αυγούστου 2010

Ένα σοβαρό άρθρο

Κινητό. Για άλλους το πιο σύγχρονο gadgetακι που έχουν. Για άλλους ένα μέσο επικοινωνίας. Το σίγουρο είνα ότι οι μισοί έχουν και οι άλλοι μισοί θέλουν να αποκτήσουν.

Η δική μου γενιά γνώρισε το κινητό στο δημοτικό. Ο πατέρας μου ταξίδευε στο εξωτερικό συνεχώς και το κινητό ήταν ένα χρήσιμο εργαλείο επικοινωνίας. Θυμάμαι είχε ένα Ericsson (ναι, χωρίς το "Sony" μπροστά), γνωστό σήμερα και ως "παντόφλα" ή "μπακατέλα". Πάντως για τα 90's ήταν από τα πιο σύγχρονα εργαλεία.

Όταν είχαν πρωτοβγεί τα κινητά δεν είχαν γίνει όλες αυτές οι έρευνες για την επίδραση στης ακτινοβολίας στον άνθρωπο, οπότε οι γονείς αγόραζαν κινητά στα παιδιά τους με λίγο ψήσιμο. Και δεν υπήρχαν ούτε οι απαγορεύσεις στα σχολεία, οπότε κυκλοφορούσαμε με τα κινητά ανά χείρας και πουλάγαμε μούρη. Αυτή ήταν και η τελευταία περίοδος που μου άρεσε το κινητό σαν εφεύρεση.

Από το γυμνάσιο και μετά, το κινητό μου φαινόταν κάτι το άχρηστο. Κατ' αρχάς είχαν αρχίσει και έβγαιναν τότε όλες εκείνες οι μελέτες που έλεγαν για το πόσο βλαβερό είναι -ειδικά για τους ανηλίκους επειδή δεν έχει ολοκληρωθεί η ανάπτυξή τους ακόμα- και δεν ήθελα και πολύ. Κατα δεύτερον, δεν μου φαινόταν αναγκαίο, αφού ό,τι είχα να πω στους φίλους μου το έλεγα στο σχολείο. Είπα στους γονείς μου ότι δεν το ήθελα πια, αλλά επειδή το κινητό ήταν ένα μέσο ελέγχου οι γονείς το λάτρευαν. Οπότε κι εγώ πήγα κόντρα.

Σπάνια έβρισκε κανείς το κινητό μου ανοιχτό. Ακόμα και σήμερα που είμαι φοιτήτρια δεν έχω αλλάξει. Το κινητό για μένα είναι απ' τις πιο βλαβερές εφευρέσεις, όχι εξ' αιτίας του επιπέδου ακτινοβολίας, αλλά εξ' αιτίας της αντιμετώπισης προς αυτό. Στην εποχή του πατέρα μου μπορεί να χρησίμευε και σε κάτι άλλο εκτός από μέσο επικοινωνίας (βαρύδι, τούβλο, ακίνητη περιουσία λόγω εμβαδού), αλλά τώρα το κινητό είναι άλλο ένα υπερτημιμένο gadgetακι.

See you on facebook! Or MSN...


Credit στον Γιώργο, που βοήθησε στο μπλοκάρισμα που έπαιζε στο κεφάλι μου.

Τετάρτη, 11 Αυγούστου 2010

Ένας ζωντανός εφιάλτης.

Σε γενικές γραμμές μπορώ να πω ότι είμαι καθαρή. Αλλάζω κάθε μέρα ρούχα, βάζω κάθε πρωί αποσμητικό, βουρτσίζω τα δόντια μου συνέχεια, έχω ένα ψυχολογικό με τα χέρια μου και τα σαπουνίζω 1000 φορές τη μέρα, κ.τ.λ. Αυτά είναι πράγματα που έχουν καθιερωθεί στη ρουτίνα μου και μετά από τόσα χρόνια ζωής σ’ αυτόν τον πλανήτη τα κάνω αυτόματα πλέον. Ένα πράγμα που δεν μπορώ να στριμώξω στην ρουτίνα μου όμως είναι το μπάνιο. Κι όταν λέω μπάνιο, εννοώ ντους και λούσιμο.

Ας ξεκινήσω την περιγραφή μου από την αρχή, όπως συνηθίζεται.
Βγαίνω απ’ την μπανιέρα νοιώθοντας λες και έχω μια διάφανη μεμβράνη προστασίας τριγύρω μου. Λέω στον εαυτό μου “ναι!!! Κατάφερα να μπω στην μπανιέρα και να κάνω ΜΠΑΝΙΟ!!! Και επειδή είμαι τόσο απίστευτη, θα μπω αύριο να κάνω ντους, θα μπω και μεθαύριο και παραμεθαύριο θα λουστώ κιόλας!” Αμ δε!

Την πρώτη μέρα ξυπνώ και σκέφτομαι ότι δεν είναι απαραίτητο να πάω για ντους αφού μόλις χθες έκανα μπάνιο. Νιώθω ακόμα το ίδιο καθαρή με χθες, οπότε το αναβάλλω το ντους για αύριο.
Τη δεύτερη μέρα θα προσπαθήσω να μην σκεφτώ καν ότι έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου ένα πρωινό ντους, αλλά αν δεν καταφέρω να κρατήσω μακριά αυτή τη σκέψη για πολύ, απλώς θα πείσω τον εαυτό μου ότι είμαι ακόμα το ίδιο καθαρή με προχθές, οπότε θα κάνω αύριο ένα ντουζάκι.
Την τρίτη μέρα νοιώθω OK, αλλά και πάλι βαριέμαι να πάω για ένα ντουζάκι. Τουλάχιστον δεν κρύβομαι πίσω απ' το δάχτυλό μου. Να, το παραδέχτηκα ότι βαριέμαι. Βαριέμαι. ΒΑΡΙΕΜΑΙ! Να, είδατε;

Την τέταρτη μέρα ξυπνάω και ανακαλύπτω ξαφνικά ότι τα μαλλιά μου έχουν λαδώσει! Λες και σηκώθηκα το προηγούμενο βράδυ στον ύπνο μου και βούτηξα το κεφάλι μου σε λάδι! Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται να λαδώνουν τόσο ξαφνικά τα μαλλιά. Είχα την εντύπωση ότι περνάνε από ένα στάδιο "ημιλαδώματος" πρώτα, το οποίο σε προειδοποιεί ότι θα χρειαστείς λούσιμο σύντομα. Τέλος πάντων. Σ' αυτό το στάδιο υπάρχουν πολλές εναλλακτικές. Αν δεν χρειάζεται να πάω κάπου, κάθομαι μες στην μπίχλα μου και δεν βγάζω κιχ. Αν πάλι χρειάζεται να βγω τότε η αμφίεση των μαλλιών μου εξαρτάται απ' την εποχή. Αν είναι χειμώνας φοράω σκούφο ή μπερέ και βγαίνω έξω καμαρωτή. Αν είναι καλοκαίρι, φορώ ένα πολύ πλατύ μαντήλι στα μαλλιά και το παίζω χίπισσα. Problem solved!

Το βάσανο ξεκινά την πέμπτη μέρα. Από το ξημέρωμα αυτής της ημέρας συνειδητοποιώ ότι δεν μπορώ να το αποφύγω πλέον. Το αποσμητικό δεν μπορεί να καλύψει την απλυσιά μου και τα μαλλιά μου κολλάνε και θυμίζουν Robert Pattinson. Οπότε σηκώνομαι, αλλάζω σεντόνια (επειδή νοιώθω λες και όλη η σγόρτσα έχει κολλήσει εκεί), ανάβω το θερμοσίφωνο, σβήνω το θερμοσίφωνο, μπαίνω στην μπανιέρα, τρίβω ανελέητα κεφάλι και σώμα λες και προσπαθώ να ξεκολλήσω δυο-τρία στρώματα επιδερμίδας. Βγαίνω πεντακάθαρη!


Γκόου του 1

Τρίτη, 10 Αυγούστου 2010

New month's resolutions

Όσο απίστευτο και να σας φανεί, έχω και εγώ ελαττώματα. Ένα από αυτά είναι ότι ενθουσιάζομαι εύκολα. Δωσ' μου κάτι ν' ασχοληθώ για καμιά ώρα και μ' έκανες το πιο χαρούμενο άτομο του κόσμου!

Εξ' αιτίας αυτού συνεχώς θέλω να ξεκινώ καινούρια πράγματα. Κάτι τέτοιο παίζει συνεχώς στο μυαλό μου: "Ω πόσο μου αρέσει η ζωγραφικ... Α! λέω να πάω στο ωδείο για να μάθω να παίζω κ... Ουάου! Μαγειρική! Θα γίνω σ... Αχ πόσο μου αρέσει η σοκολάτα! Πρέπει να βρω σοκολάτα ΤΩ-ΡΑ!" με αποτέλεσμα να βάζω ένα στόχο και πριν προλάβω να τον φτάσω, να βρίσκω άλλους 1,2,3......100 στόχους, να προσπαθώ να τους πετύχω όλους μαζί και στο τέλος να πετυχαίνω έναν με δύο στην καλύτερη.

Ας πούμε λοιπόν ότι ο πρώτος στόχος είναι να μάθω να μαγειρεύω. Στην αρχή ξεκινώ με πολύ μεγάλη θέληση και ζωντάνια! Λέω "θα τα καταφέρω σίγουρα! Είμαι γεννημένη νικήτρια! Θα μάθω να μαγειρεύω τα πάντα!" Αρχίζω λοιπόν και σηκώνομαι νωρίς κάθε πρωί, απαλλάσσω την μαμά απ' τα καθήκοντα της κουζίνας και νιώθω λες και είμαι απόγονος του Gordon Ramsay. Τις πρώτες μέρες τα καταφέρνω αρκετά καλά. Αυτό κρατάει μέχρι να με βομβαρδίσει ο δεύτερος στόχος. Ας πούμε ότι ο δεύτερος στόχος είναι να γίνω πιο "αθλητική".

Αποφασίζω για την εκπλήρωση του δεύτερου στόχου να ξεκινήσω το jogging και να πηγαίνω κάθε απόγευμα για τουλάχιστον ένα μισάωρο. Οι δύο αυτοί στόχοι μου συνυπάρχουν μια χαρά! Σηκώνομαι νωρίς το πρωί για να μαγειρέψω και πάω το απόγευμα για τρέξιμο. Νιώθω πολύ ενθουσιασμένη που τα καταφέρνω τόσο καλά! Μέχρι που "χτυπά" και τρίτος στόχος.

Επειδή τα πηγαίνω τόσο καλά, αποφασίζω να "επεκταθώ" και να βρω και τρίτο στόχο, ο οποίος στην προκειμένη περίπτωση είναι να παρακολουθώ πιο τακτικά τα μαθήματα της σχολής μου. Ξεθάβω το πρόγραμμα του εξαμήνου μου, κυκλώνω τις ώρες που με βολεύουν και ξεκινώ να παρακολουθώ τα μαθήματα! Οπότε τώρα έχω τρεις στόχους και τα πηγαίνω αρκετά καλά!

Κάπως έτσι προστίθενται και άλλοι στόχοι, και ξαφνικά βρίσκω τον εαυτό μου π.χ. να μην σηκώνεται νωρίς το πρωί για να μαγειρέψει την μία μέρα, να μην πάει για jogging την άλλη μέρα, να μην πατήσει πόδι στη σχολή για καμιά βδομάδα και έτσι όλο το σύστημά μου αρχίζει να καταρρέει.

Αρχίζω και νιώθω απογοήτευση γιατί πιστεύω ότι κάτι δεν πάει καλά με μένα. Σκέφτομαι "αφού όλοι οι άλλοι μόλις αποφασίσουν να κάνουν κάτι το καταφέρνουν, εγώ γιατί έχω πρόβλημα;". Και εδώ είναι το θέμα. Όλοι οι άλλοι είναι φυσιολογικοί άνθρωποι και δεν θα καταντήσουν με 10 διαφορετικούς στόχους προς εκπλήρωση, ούτε θα πελαγώσουν και θα τα παρατήσουν!

Μετά από αυτή την απογοήτευση τα παρατάω όλα και για καμιά δεκαπενταριά μέρες δεν κάνω τίποτα απολύτως. Μετά όμως όλο και κάτι έρχεται στο μυαλό μου και ξεκινάω απ' την αρχή, με αποκορύφωμα την απογοήτευση... Και ξανά, και ξανά...

Μερικοί απ' τους στόχους του τελευταίου μήνα (Αυγούστου):
  • να γραφτώ σε ωδείο για να ξανά-ξεκινήσω μαθήματα φωνητικής
  • να πάω να γραφτώ στο γυμναστήριο της σχολής
  • να βρω το κινητό μου και να το φορτίσω γιατί είναι κλειστό από τις 31.7.2010
  • να ξεκολλήσω απ' το pc
  • να κάτσω και να γράψω μουσική για το project
καλή μου τύχη λοιπόν!