Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010

Το Φατσοβιβλίο: Μια ιστορία αγάπης (και μίσους)

Facebook. Δεν ξέρω από που να ξεκινήσω, οπότε θα τα πάρω τα πράγματα απ' την αρχή. Η αρχή ήταν το 2004. Ένας σπυριάρης πρωτοετής έφτιαξε μία σελίδα για να εγγράφονται οι συμφοιτητές του και να επικοινωνούν μεταξύ τους. Που να 'ξερε τότε αυτός ότι μετά από λίγα χρόνια μισό δισεκατομμύριο άτομα θα κατάφερναν να τον κάνουν εκατομμυριούχο; Τον κωλόφαρδο...

Το facebook έχει καταφέρει μέσα σε λίγα χρόνια να γίνει από τις πιο διάσημες ιστοσελίδες. Ακόμα και οι γονείς μου που δεν έχουν ιδέα από υπολογιστές έχουν facebook! Πω πω τώρα θυμήθηκα την μέρα που μου ζήτησε ο πατέρας μου facebook. Έπαθα αμόκ. Ήθελε, λέει, να παίζει φάρμα και να μιλάει με άλλους όπως έκανα κι εγώ. Άντε να τον ξεκολλήσεις τον κυρ-Νίκο τώρα! Και μετά μου ζήτησε κι η μάνα μου! "Δεν μπορώ, μου λέει, να πιάνετε από έναν υπολογιστή εσύ και ο πατέρας σου κι εγώ να κάθομαι να σας κοιτάω!" Και τώρα άμα μπει κανείς στο σπίτι μας, θα νομίζει ότι έχουμε ανοίξει Internet Cafe!

Κάπως έτσι πιστεύω την έχει πατήσει πολύς κόσμος με το facebook. Μπήκαν για να δουν τι παίζει, και τώρα δεν ξεκολλάνε με τίποτα. Πάντως, παρόλο που είναι το πιο διαδεδομένο site του είδους του (με δεύτερο το MySpace), δεν πιστεύω ότι όλος αυτός ο κόσμος έχει λογαριασμό στο facebook απλά για να επικοινωνήσει με άλλους, να ανεβάσει γαμάτες φωτογραφίες κ.τ.λ. Άμα ήταν αυτός ο λόγος, τότε όλα αυτά τα εκατομμύρια θα είχαν αρκεστεί στο MySpace, που δεν κολλάει κιόλας. Κι άμα ήθελαν και συνομιλία, υπάρχει το πατροπαράδοτο MSN και οι κλώνοι του. Ο λόγος που το facebook έχει τόση κίνηση, είναι οι εφαρμογές. Άλλοι έχουν τις φάρμες τους και τα κατοικίδιά τους, άλλοι το πόκερ και τις μαφίες τους. Έχω ακούσει μερικούς να λένε ότι βάζουν ξυπνητήρι για να μπουν να "μαζέψουν την φάρμα" και άλλα τέτοια. Τι πώρωση κι αυτή; Λες κι έκανε συμφωνία με το διάβολο ο σπυριάρης.

Όχι ότι δεν τους σπάει τα νεύρα και δεν το βρίζουν σε κάθε ευκαιρία όταν κολλάει με το παραμικρό κλικ - βασικά τώρα που το σκέφτομαι δεν παίζει να έχω ξανασυναντήσει τόσο αργή σελίδα εδώ και 7 χρόνια που χρησιμοποιώ το διαδίκτυο. Και επειδή είμαι σίγουρη ότι ένας απ' τους βοηθούς του σπυριάρη (κοιτάξτε τι εικόνες έβγαλε η αναζήτηση!) θα διαβάσει αυτήν την ανάρτηση, έχω να πω τα εξής.

Αγαπητή ομάδα του facebook, με τσαντίζει που είστε τόσο άνετοι για την επιτυχία της σελίδας, που δεν κοιτάτε να φτιάξετε δυο προβληματάκια που ακόμα και ένας απλός προγραμματιστής θα μπορούσε να λύσει! Τι το θες το chat μανούλα μου;;; Ή φτιάχ' το να μην κολλάει, ή παράτα το να πάει στην ευχή του Θεού!

Α, και μιας και το θυμήθηκα, να πω και δυο πραγματάκια στους απανταχού κολλημένους. Αγαπητέ κολλημένε: Όσους λαγούς με πετραχήλια και να τάξεις στην οθόνη σου, δεν θα ξεκολλήσει το ρημάδι! Κόψε το σκούντημα και έβγα για κάνα καφέ! Απ' αυτόν που πίνεται, όχι απ' τον ψηφιακό που σε κέρασε ο κολλητός σου μέσα από εκείνη την άκυρη εφαρμογή... Και όχι, όσο θα είσαι για καφέ δεν επιτρέπεται να συζητήσεις για αυτό το καινούριο γκρουπ που βγήκε, ούτε για την γαμάτη φωτό που ανέβασες στο προφίλ.

Επειδή έχω ένα θέμα με τους επιλογους, δεν ξέρω πως θα μπορούσε να κλείσει αυτό το post με λόγια, οπότε θα ανεβάσω αυτό. Και αυτό. Enjoy!

Credit στον Κώστα για την ιδέα του θέματος. Ελπίζω να μην σε απογοήτευσα πολύ. :)

Τρίτη, 24 Αυγούστου 2010

Προσχέδιο

Δεν είχα ποτέ μου ιδιαίτερη κάψα να γίνω διάσημη. Αλλά πολλές φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου να σκέφτεται διάφορα πράγματα που θα μπορούσα να κάνω αν ήμουν διάσημη και με αρκετά λεφτά, ή το πως θα μπορούσα να γίνω διάσημη γενικότερα. Έτσι, για τη δόξα!

Όταν ήμουν μικρή, είχα γραφτεί σε ωδείο και σχολή χορού, έτσι ώστε να αναπτύξω τα καλλιτεχνικά μου ταλέντα και μια μέρα να γίνω διάσημη και να κάνω πολλά λεφτά και να με ζηλεύουν όλοι και να μπορέσω να αγοράσω όλα τα Playmobil του κόσμου!!! Βασικά, ακόμα και αν γίνω τώρα διάσημη, και πάλι στα Playmobil θα τα χαλάσω τα λεφτά μου. Και στα γρήγορα αυτοκίνητα. Αλλά αυτό δεν έχει σημασία.

Έχασα τον ειρμό μου. Α! Λοιπόν, δούλευα σκληρά από μικρή στον βωμό της δόξας και της φήμης, μέχρι που συνειδητοποίησα ότι δεν είναι σοβαρή δουλειά ο χορός και το τραγούδι. Κατάλαβα ότι ακόμα και αν γινόμουν διάσημη μέσα από αυτή τη δουλειά, δεν θα με εκτιμούσε και δεν θα με θαύμαζε αρκετός κόσμος. Εγώ ήθελα να γίνω κάτι σπουδαίο! Να νιώθει ο κόσμος δέος όταν θα άκουγαν το όνομά μου στα κανάλια! Το ίδιο δέος που θα ένοιωθαν αν οι τίτλοι ειδήσεων έλεγαν κάτι του στυλ "Η ερευνήτρια Τάδε Τάδε ανακάλυψε τη θεραπεία του καρκίνου". Αλλά στο πιο κουλ.

Το συμπέρασμα λοιπόν ήταν ότι έπρεπε να βρω κάτι σοβαρό να κάνω. Κάτι το οποίο θα άρεσε στον κόσμο, θα με έκανε να φαίνομαι έξυπνη και σπουδαία και κάμποσα άλλα θετικά που δεν μου 'ρχονται τώρα. Κάτι μοναδικό. Έναν τρόπο να μοιραστώ την απύθμενη σοφία μου με όοοοολον τον κόσμο!
Και κατέφυγα εδώ.
Παρακαλώ, δεν κάνει τίποτα!

Σάββατο, 21 Αυγούστου 2010

Shopping Therapy

Αυτό το ποστ είναι ένα έκτρωμα. Απομακρυνθείτε γρήγορα και πηγαίνετε να διαβάσετε αυτό, ή αυτό.

Τα ψώνια για μια γυναίκα είναι ιεροτελεστία. Για να πάει να ψωνίσει σχεδιάζει προσεκτικά από το σπίτι το κάθε τι που θα κάνει πριν τα ψώνια, όσο θα βρίσκεται στα ψώνια και αφού τελειώσει τα ψώνια.

Στην αρχή η γυναίκα ψάχνει λόγο να πάει για ψώνια. Αυτός ο λόγος δεν χρειάζεται να είναι λογικός. Μπορεί να είναι μία ερωτική απογοήτευση, μια κοινωνική εκδήλωση στην οποία η γυναίκα δεν μπορεί να παρευρεθεί με ξαναφορεμένο ρούχο. Μπορεί να θέλει να ψωνίσει κάποια άλλη γυναίκα φίλη της και να πρέπει να ασκήσει εποικοδομητική κριτική. Ο λόγος βρίσκεται σχετικά εύκολα. Στην σπάνια περίπτωση που δεν γίνεται να βρεθεί λόγος, η γυναίκα θα προσποιηθεί ότι έχει κάτι δουλειές στο κέντρο, αλλά στην πραγματικότητα θα κάνει shopping therapy. 

Μόλις βρεθεί η δικαιολογία, τότε η γυναίκα πρέπει να βρει πότε θα πάει για τα ψώνια. Αυτή είναι μια πολύ δύσκολη απόφαση, γιατί η γυναίκα θα πρέπει να αφιερώσει μία ολόκληρη μέρα για τα ψώνια και για την ξεκούραση μετά από αυτά. Μόλις βρεθεί η ημερομηνία, όλα είναι έτοιμα.

Μόλις έρθει η πολυπόθητη μέρα, η γυναίκα θα ντυθεί, θα βαφτεί και θα ξεκινήσει. Θα μπει σε άπειρα μαγαζιά και θα σπαταλήσει λεφτά σε άχρηστα αντικείμενα που ο άντρας δεν μπορεί να αναγνωρίσει με τίποτα, ακόμα και αν διαβάσει την περιγραφή στη συσκευασία. Θα καταλήξει με τσάντες διαφόρων μεγεθών και με τα πόδια πρησμένα απ' τα ψηλοτάκουνα. Έπειτα, θα γυρίσει σπίτι και θα ψαχουλέψει  τα ψώνια με λαχτάρα, λες και δεν ξέρει ήδη τι έχουν οι σακούλες.

Ο άντρας απ' την άλλη θα συνειδητοποιήσει ότι χρειάζεται δυο πράγματα, θα πεταχτεί μέχρι το πλησιέστερο μαγαζί και θα τα αγοράσει.

Τρίτη, 17 Αυγούστου 2010

Δικό μου, δικό μου, ΔΙΚΟ ΜΟΥ!!!

Ποτέ στην ζωή μου δεν έπαιρνα πράγματα που δεν μου ανήκαν. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο απαιτούσα και οι άλλοι να κάνουν ακριβώς το ίδιο και να σέβονται την κυριότητα που είχα στα πράγματά μου.

Όταν ήμουν μικρή, αυτού του είδους η κυριότητα αφορούσε το δωμάτιό μου και τα παιχνίδια μου. Κάποια άλλα παιδάκια -απ' ότι είχα προσέξει- είχαν κόλλημα και με την μαμά τους. Ζήλευαν αν πλησίαζε οποιοσδήποτε την μαμά, γιατί η μαμά ήταν στην κυριότητά τους και νόμιζαν ότι αυτό το οποιοδήποτε παιδάκι θα την έκλεβε. Εγώ προσωπικά τέτοιο κόλλημα δεν είχα ποτέ. Ήμουν απόλυτα σίγουρη για την κυριαρχία μου πάνω στην μαμά μου -που αλλού θα έβρισκε παιδί σαν κι εμένα, άλλωστε;-, αλλά και πάλι δεν γούσταρα να το παίζει το κάθε μυξιάρικο μαγκιά κι έτσι. Οπότε κάθε φορά που κάποιο παιδάκι πήγαινε να της κάνει τα γλυκά μάτια, το κοίταγα με το βλέμμα "Bring it on, BITCH!". Και το παιδάκι γινόταν καπνός.

Μεγαλώνοντας, δεν έχω αλλάξει καθόλου. Οποιοσδήποτε με ξέρει έστω και λίγο, μπορεί να δει πόσο στραβώνω όταν ακουμπήσει κάποιος τα ξερά του σε laptop, iPod, κ.τ.λ. Και για κάποιο λόγο, πάντα όταν π.χ. κάποιος χρησιμοποιήσει το laptop μου, θα αποδείξει ότι έχω δίκιο, γιατί όλο και κάποια ζημιά θα έχει κάνει. Και τότε θα φαίνομαι και κακιά. Επίσης σπαστικό είναι όταν δανείζονται πράγματα από μένα και δεν τα ξαναβλέπω ποτέ. Ακόμα περιμένω το CD απ' την πενταήμερη, Τίμο! Κανονίσου μην ανέβω στην Αρόη ζωσμένη με εκρηκτικά και με δύο μπαζούκας ανά χείρας!

Αυτό το ποστ όπως καταλάβατε, γράφτηκε ως τελευταία προειδοποίηση για μερικούς μερικούς, επειδή απ' ό,τι φαίνεται αγνοούν το γεγονός ότι γεννήθηκα με τα νεύρα τεντώμενα και με λίγη υπομονή.

Ούγκ.

Δευτέρα, 16 Αυγούστου 2010

Η μάζωξη

Πολλές φορές για διάφορους λόγους (δουλειά, γάμοι-βαφτίσεις, κ.τ.λ.) πρέπει να πάμε οικογενειακώς στο χωριό. Άμα είσαι οποιοσδήποτε άλλος, τότε ίσως δεν έχεις λόγο να γράψεις γι' αυτό το γεγονός. Αν είσαι εγώ, θα πιαστεί το χέρι σου.

Φτάνουμε στο χωριό. Πριν προλάβω να κατέβω απ' το αμάξι, δέχομαι επίθεση απ' τα μικρά ξαδερφάκια. Μόλις καταφέρω να μπω στο σπίτι, περνώ το επόμενο μισάωρο φιλώντας και αγκαλιάζοντας συγγενείς. Οι άντρες της οικογένειας εξαφανίζονται. Πάω να φτιάξω καφέδες και μετά οι γυναίκες της οικογένειας (γιαγιάδες, θείες, ξαδέρφες) -μαζί και εγώ με την μάνα μου- μαζευόμαστε γύρω απ' το τραπέζι και αρχίζει το πάρτι!

Στην αρχή η συζήτηση περιστρέφεται γύρω μου. Πόσα μαθήματα χρωστάω, γιατί χρωστάω τόσα, αν έχω γκόμενο, γιατί δεν έχω γκόμενο, αν έχω μάθει να μαγειρεύω ακόμα, κ.τ.λ. Οι ξαδέρφες μου (8 και 9 χρονών) πιάνουν από 1 αυτί η καθεμία και μετράνε πόσες τρύπες έχω κάνει. Δυνατά. Εκεί παίρνουν μπρος τα νεύρα μου σιγά-σιγά γιατι νοιώθω λες και η ζωή μου είναι κάτω από μικροσκόπιο. Για να γλιτώσω την ανάκριση, πετάγομαι μέχρι τον αδερφό του παππού μου, ο οποίος μου λέει για κάνα δίωρο ιστορίες απ' τον στρατό.

Φτάνει το μεσημέρι. Τώρα πρέπει να δείξω πόσο νοικοκυρά είμαι και πόσο καλά με έχει αναθρέψει η μανούλα μου. Στρώνω το τραπέζι, σερβίρω καμιά δεκαριά άτομα (οι άντρες της οικογένειας έχουν καταφτάσει μυστηριωδώς χωρίς να τους έχει ειδοποιήσει κανείς για φαΐ), κάθομαι να φάω. Αυτή η ώρα είναι συνήθως η πιο ήρεμη, γιατί δεν μου μιλάει κανένας και έχω χρόνο να χαζέψω ήσυχη και να ηρεμήσω τα νεύρα μου. Η γιαγιά μου τότε χαλάει αυτή την ηρεμία ρωτώντας με αν θέλω το ένα ή το άλλο πράγμα απ' το τραπέζι. Γιαγιά. Είμαι 18 χρονών και επιστημονικές έρευνες που δεν διάβασα ποτέ έχουν αποδείξει ότι μπορώ να σερβιριστώ μόνη μου. Ευχαριστώ.

Μόλις τελειώσει το φαγητό -αφού μαζέψουμε το τραπέζι- παίρνω όποιο αμάξι βρω μπροστά μου και κάνω βόλτες μες στο καταμεσήμερο σαν την τρελή. Και εκεί που την καταβρίσκω πίσω απ' το τιμόνι, ο πατέρας μου με παίρνει τηλέφωνο για να μου πει ότι φεύγουμε.

Ευτυχία είναι να έχεις μια μεγάλη, ζεστή, αγαπημένη οικογένεια σε μια άλλη πόλη.
George Burns

Credit στον Γιώργο για τον George Burns

Σάββατο, 14 Αυγούστου 2010

Ένα σοβαρό άρθρο

Κινητό. Για άλλους το πιο σύγχρονο gadgetακι που έχουν. Για άλλους ένα μέσο επικοινωνίας. Το σίγουρο είνα ότι οι μισοί έχουν και οι άλλοι μισοί θέλουν να αποκτήσουν.

Η δική μου γενιά γνώρισε το κινητό στο δημοτικό. Ο πατέρας μου ταξίδευε στο εξωτερικό συνεχώς και το κινητό ήταν ένα χρήσιμο εργαλείο επικοινωνίας. Θυμάμαι είχε ένα Ericsson (ναι, χωρίς το "Sony" μπροστά), γνωστό σήμερα και ως "παντόφλα" ή "μπακατέλα". Πάντως για τα 90's ήταν από τα πιο σύγχρονα εργαλεία.

Όταν είχαν πρωτοβγεί τα κινητά δεν είχαν γίνει όλες αυτές οι έρευνες για την επίδραση στης ακτινοβολίας στον άνθρωπο, οπότε οι γονείς αγόραζαν κινητά στα παιδιά τους με λίγο ψήσιμο. Και δεν υπήρχαν ούτε οι απαγορεύσεις στα σχολεία, οπότε κυκλοφορούσαμε με τα κινητά ανά χείρας και πουλάγαμε μούρη. Αυτή ήταν και η τελευταία περίοδος που μου άρεσε το κινητό σαν εφεύρεση.

Από το γυμνάσιο και μετά, το κινητό μου φαινόταν κάτι το άχρηστο. Κατ' αρχάς είχαν αρχίσει και έβγαιναν τότε όλες εκείνες οι μελέτες που έλεγαν για το πόσο βλαβερό είναι -ειδικά για τους ανηλίκους επειδή δεν έχει ολοκληρωθεί η ανάπτυξή τους ακόμα- και δεν ήθελα και πολύ. Κατα δεύτερον, δεν μου φαινόταν αναγκαίο, αφού ό,τι είχα να πω στους φίλους μου το έλεγα στο σχολείο. Είπα στους γονείς μου ότι δεν το ήθελα πια, αλλά επειδή το κινητό ήταν ένα μέσο ελέγχου οι γονείς το λάτρευαν. Οπότε κι εγώ πήγα κόντρα.

Σπάνια έβρισκε κανείς το κινητό μου ανοιχτό. Ακόμα και σήμερα που είμαι φοιτήτρια δεν έχω αλλάξει. Το κινητό για μένα είναι απ' τις πιο βλαβερές εφευρέσεις, όχι εξ' αιτίας του επιπέδου ακτινοβολίας, αλλά εξ' αιτίας της αντιμετώπισης προς αυτό. Στην εποχή του πατέρα μου μπορεί να χρησίμευε και σε κάτι άλλο εκτός από μέσο επικοινωνίας (βαρύδι, τούβλο, ακίνητη περιουσία λόγω εμβαδού), αλλά τώρα το κινητό είναι άλλο ένα υπερτημιμένο gadgetακι.

See you on facebook! Or MSN...


Credit στον Γιώργο, που βοήθησε στο μπλοκάρισμα που έπαιζε στο κεφάλι μου.

Τετάρτη, 11 Αυγούστου 2010

Ένας ζωντανός εφιάλτης.

Σε γενικές γραμμές μπορώ να πω ότι είμαι καθαρή. Αλλάζω κάθε μέρα ρούχα, βάζω κάθε πρωί αποσμητικό, βουρτσίζω τα δόντια μου συνέχεια, έχω ένα ψυχολογικό με τα χέρια μου και τα σαπουνίζω 1000 φορές τη μέρα, κ.τ.λ. Αυτά είναι πράγματα που έχουν καθιερωθεί στη ρουτίνα μου και μετά από τόσα χρόνια ζωής σ’ αυτόν τον πλανήτη τα κάνω αυτόματα πλέον. Ένα πράγμα που δεν μπορώ να στριμώξω στην ρουτίνα μου όμως είναι το μπάνιο. Κι όταν λέω μπάνιο, εννοώ ντους και λούσιμο.

Ας ξεκινήσω την περιγραφή μου από την αρχή, όπως συνηθίζεται.
Βγαίνω απ’ την μπανιέρα νοιώθοντας λες και έχω μια διάφανη μεμβράνη προστασίας τριγύρω μου. Λέω στον εαυτό μου “ναι!!! Κατάφερα να μπω στην μπανιέρα και να κάνω ΜΠΑΝΙΟ!!! Και επειδή είμαι τόσο απίστευτη, θα μπω αύριο να κάνω ντους, θα μπω και μεθαύριο και παραμεθαύριο θα λουστώ κιόλας!” Αμ δε!

Την πρώτη μέρα ξυπνώ και σκέφτομαι ότι δεν είναι απαραίτητο να πάω για ντους αφού μόλις χθες έκανα μπάνιο. Νιώθω ακόμα το ίδιο καθαρή με χθες, οπότε το αναβάλλω το ντους για αύριο.
Τη δεύτερη μέρα θα προσπαθήσω να μην σκεφτώ καν ότι έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου ένα πρωινό ντους, αλλά αν δεν καταφέρω να κρατήσω μακριά αυτή τη σκέψη για πολύ, απλώς θα πείσω τον εαυτό μου ότι είμαι ακόμα το ίδιο καθαρή με προχθές, οπότε θα κάνω αύριο ένα ντουζάκι.
Την τρίτη μέρα νοιώθω OK, αλλά και πάλι βαριέμαι να πάω για ένα ντουζάκι. Τουλάχιστον δεν κρύβομαι πίσω απ' το δάχτυλό μου. Να, το παραδέχτηκα ότι βαριέμαι. Βαριέμαι. ΒΑΡΙΕΜΑΙ! Να, είδατε;

Την τέταρτη μέρα ξυπνάω και ανακαλύπτω ξαφνικά ότι τα μαλλιά μου έχουν λαδώσει! Λες και σηκώθηκα το προηγούμενο βράδυ στον ύπνο μου και βούτηξα το κεφάλι μου σε λάδι! Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται να λαδώνουν τόσο ξαφνικά τα μαλλιά. Είχα την εντύπωση ότι περνάνε από ένα στάδιο "ημιλαδώματος" πρώτα, το οποίο σε προειδοποιεί ότι θα χρειαστείς λούσιμο σύντομα. Τέλος πάντων. Σ' αυτό το στάδιο υπάρχουν πολλές εναλλακτικές. Αν δεν χρειάζεται να πάω κάπου, κάθομαι μες στην μπίχλα μου και δεν βγάζω κιχ. Αν πάλι χρειάζεται να βγω τότε η αμφίεση των μαλλιών μου εξαρτάται απ' την εποχή. Αν είναι χειμώνας φοράω σκούφο ή μπερέ και βγαίνω έξω καμαρωτή. Αν είναι καλοκαίρι, φορώ ένα πολύ πλατύ μαντήλι στα μαλλιά και το παίζω χίπισσα. Problem solved!

Το βάσανο ξεκινά την πέμπτη μέρα. Από το ξημέρωμα αυτής της ημέρας συνειδητοποιώ ότι δεν μπορώ να το αποφύγω πλέον. Το αποσμητικό δεν μπορεί να καλύψει την απλυσιά μου και τα μαλλιά μου κολλάνε και θυμίζουν Robert Pattinson. Οπότε σηκώνομαι, αλλάζω σεντόνια (επειδή νοιώθω λες και όλη η σγόρτσα έχει κολλήσει εκεί), ανάβω το θερμοσίφωνο, σβήνω το θερμοσίφωνο, μπαίνω στην μπανιέρα, τρίβω ανελέητα κεφάλι και σώμα λες και προσπαθώ να ξεκολλήσω δυο-τρία στρώματα επιδερμίδας. Βγαίνω πεντακάθαρη!


Γκόου του 1

Τρίτη, 10 Αυγούστου 2010

New month's resolutions

Όσο απίστευτο και να σας φανεί, έχω και εγώ ελαττώματα. Ένα από αυτά είναι ότι ενθουσιάζομαι εύκολα. Δωσ' μου κάτι ν' ασχοληθώ για καμιά ώρα και μ' έκανες το πιο χαρούμενο άτομο του κόσμου!

Εξ' αιτίας αυτού συνεχώς θέλω να ξεκινώ καινούρια πράγματα. Κάτι τέτοιο παίζει συνεχώς στο μυαλό μου: "Ω πόσο μου αρέσει η ζωγραφικ... Α! λέω να πάω στο ωδείο για να μάθω να παίζω κ... Ουάου! Μαγειρική! Θα γίνω σ... Αχ πόσο μου αρέσει η σοκολάτα! Πρέπει να βρω σοκολάτα ΤΩ-ΡΑ!" με αποτέλεσμα να βάζω ένα στόχο και πριν προλάβω να τον φτάσω, να βρίσκω άλλους 1,2,3......100 στόχους, να προσπαθώ να τους πετύχω όλους μαζί και στο τέλος να πετυχαίνω έναν με δύο στην καλύτερη.

Ας πούμε λοιπόν ότι ο πρώτος στόχος είναι να μάθω να μαγειρεύω. Στην αρχή ξεκινώ με πολύ μεγάλη θέληση και ζωντάνια! Λέω "θα τα καταφέρω σίγουρα! Είμαι γεννημένη νικήτρια! Θα μάθω να μαγειρεύω τα πάντα!" Αρχίζω λοιπόν και σηκώνομαι νωρίς κάθε πρωί, απαλλάσσω την μαμά απ' τα καθήκοντα της κουζίνας και νιώθω λες και είμαι απόγονος του Gordon Ramsay. Τις πρώτες μέρες τα καταφέρνω αρκετά καλά. Αυτό κρατάει μέχρι να με βομβαρδίσει ο δεύτερος στόχος. Ας πούμε ότι ο δεύτερος στόχος είναι να γίνω πιο "αθλητική".

Αποφασίζω για την εκπλήρωση του δεύτερου στόχου να ξεκινήσω το jogging και να πηγαίνω κάθε απόγευμα για τουλάχιστον ένα μισάωρο. Οι δύο αυτοί στόχοι μου συνυπάρχουν μια χαρά! Σηκώνομαι νωρίς το πρωί για να μαγειρέψω και πάω το απόγευμα για τρέξιμο. Νιώθω πολύ ενθουσιασμένη που τα καταφέρνω τόσο καλά! Μέχρι που "χτυπά" και τρίτος στόχος.

Επειδή τα πηγαίνω τόσο καλά, αποφασίζω να "επεκταθώ" και να βρω και τρίτο στόχο, ο οποίος στην προκειμένη περίπτωση είναι να παρακολουθώ πιο τακτικά τα μαθήματα της σχολής μου. Ξεθάβω το πρόγραμμα του εξαμήνου μου, κυκλώνω τις ώρες που με βολεύουν και ξεκινώ να παρακολουθώ τα μαθήματα! Οπότε τώρα έχω τρεις στόχους και τα πηγαίνω αρκετά καλά!

Κάπως έτσι προστίθενται και άλλοι στόχοι, και ξαφνικά βρίσκω τον εαυτό μου π.χ. να μην σηκώνεται νωρίς το πρωί για να μαγειρέψει την μία μέρα, να μην πάει για jogging την άλλη μέρα, να μην πατήσει πόδι στη σχολή για καμιά βδομάδα και έτσι όλο το σύστημά μου αρχίζει να καταρρέει.

Αρχίζω και νιώθω απογοήτευση γιατί πιστεύω ότι κάτι δεν πάει καλά με μένα. Σκέφτομαι "αφού όλοι οι άλλοι μόλις αποφασίσουν να κάνουν κάτι το καταφέρνουν, εγώ γιατί έχω πρόβλημα;". Και εδώ είναι το θέμα. Όλοι οι άλλοι είναι φυσιολογικοί άνθρωποι και δεν θα καταντήσουν με 10 διαφορετικούς στόχους προς εκπλήρωση, ούτε θα πελαγώσουν και θα τα παρατήσουν!

Μετά από αυτή την απογοήτευση τα παρατάω όλα και για καμιά δεκαπενταριά μέρες δεν κάνω τίποτα απολύτως. Μετά όμως όλο και κάτι έρχεται στο μυαλό μου και ξεκινάω απ' την αρχή, με αποκορύφωμα την απογοήτευση... Και ξανά, και ξανά...

Μερικοί απ' τους στόχους του τελευταίου μήνα (Αυγούστου):
  • να γραφτώ σε ωδείο για να ξανά-ξεκινήσω μαθήματα φωνητικής
  • να πάω να γραφτώ στο γυμναστήριο της σχολής
  • να βρω το κινητό μου και να το φορτίσω γιατί είναι κλειστό από τις 31.7.2010
  • να ξεκολλήσω απ' το pc
  • να κάτσω και να γράψω μουσική για το project
καλή μου τύχη λοιπόν!

<Ιnsert Τitle>

Έχω προσπαθήσει να γράψω 1.000.000 εισαγωγές και τις έχω σβήσει. Δεν είμαι καλή στις εισαγωγές, οπότε θα το γράψω όπως μου 'ρχεται και θα προσπαθήσω να εξηγήσω παρακάτω. Δεν είναι θέμα για να βγει αρκετό κείμενο έτσι κι αλλιώς.. Ελπίζω να μου βγουν δυο παράγραφοι τουλάχιστον!

Το πρόσεξα χθες αυτό. Όταν κάνω κάτι καλό ή όταν ανακαλύπτω κάτι καλό -μάλλον όχι καλό, επιτυχημένο θα 'λεγα- ενθουσιάζομαι πολύ και θέλω να το δείξω σε όοοοοοοοολο τον κόσμο!!!!!!! Αυτό μπορεί να είναι ένας βαθμός σε μάθημα της εξεταστικής που δεν έπαιζε να το πέρναγα καν (λογιστική ΙΙ με 6;;; ΜΕ 6!!!!!), μία υπέροχη φωτογραφία που τραβήχτηκε (Στην οποία νιώθω σαν μοντέλο. Κι όμως.) και την καμαρώνω παντού (facebook, MSN), μια ανάρτηση στο blog μου που με κάνει τόσο περήφανη που στέλνω links όπου τύχει, ένα συγκρότημα που ανακάλυψα τελευταία, κ.α.

Έχω γράψει 2 παραγράφους μέχρι τώρα και πάω για 3η... Είμαι πολύ περήφανη για τον εαυτό μου! Τι έλεγα; Α, ναι. Ώρες ώρες πιστεύω ότι μπορεί να φαίνομαι λίγο ψωνάκι, ή λίγο τρελή γιατί όταν είμαι ενθουσιασμένη για κάτι προσπαθώ να "χώσω" αυτό το "κάτι" σε οποιαδήποτε συζήτηση. Π.χ. "Σήμερα πήγα για καφέ με τα παιδιά -δεν θα το πιστέψεις! κατάφερα επιτέλους να μάθω να παίζω το τάδε πολύ δύσκολο τραγούδι στο αρμόνιο!" Και ο συνομιλητής μου πρέπει να μου πει κάτι του στυλ "Μπράβο! Είσαι απίστευτη/τέλεια/μεγάλο ταλέντο στη μουσική!"

Έπρεπε να έχω έρθει στον φιλόξενο πλανήτη σας με οδηγίες χρήσης.

Είμαι ψώνιο;

Αυτάααααα...

Δευτέρα, 9 Αυγούστου 2010

Αγαπητό(;) Ημερολόγιο

Θέλω οπωσδήποτε να γράψω κάτι αστείο και πολύ απίστευτο. Και γαμάτο. Αλλά δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. Γενικά όταν είμαι σε πίεση δεν λειτουργώ καλά. Ή μάλλον όχι, λειτουργώ μια χαρά υπό πίεση. Δεν λειτουργώ καλά όταν δέχομαι αρνητική κρητική πριν τελειώσω κάτι. Έχω μια μανία να βγαίνω πάντα τέλεια ακόμα και σε πράγματα που μπορεί να μην είναι το φόρτε μου (όπως το γράψιμο).

Δεν ξέρω καν γιατί ξεκίνησα blog. Το υποσυνείδητο μου μου λέει ότι μάλλον ελπίζω να γίνω πολύ διάσημη σαν την Allie Brosh και να καταλήξω να πληρώνομαι από την google για να βάζω διαφημίσεις μαζί με τα gadgets και έτσι να μην χρειαστεί να δουλέψω ποτέ. Χωρίς να την αντιγράψω όμως. Συχαίνομαι να αντιγράφω κάποιον όπως συχαίνομαι να μου λένε ότι αντιγράφω κάποιον. Θυμάμαι το πόσο προσπαθούσα στο σχολείο να είμαι διαφορετική απ' τους άλλους. Το κλασσικό μότο μου στο γυμνάσιο "You laugh at me because I'm different. I laugh at you because you're all the same". Τέλος πάντων, ας μην ανοίξω κεφάλαιο για τις στιγμές μου στο σχολείο γιατί θα χρειαστώ ολόκληρο θυγατρικό blog.

Έκατσα τώρα και ξαναδιάβασα τί έχω γράψει πιο πάνω γιατί ο Άλεξ μου έκοψε τον ειρμό και με αυτόν τον τρόπο υποτίθεται θα τον έβρισκα. Και μόλις ανακάλυψα ότι δεν έχω ειρμό. Πραγματικά. Αν κάτσεις να συζητήσεις μαζί μου θα σου πάω την συζήτηση σε άκυρα θέματα χωρίς να το πάρεις χαμπάρι. Η μαμά μου, η ξαδέρφη μου η Σίλια, η κολλητή μου η Αλέ και η φίλη μου η Βίβιαν είναι απ' τα μόνα άτομα που έχουν μάθει να επικοινωνούν μαζί μου και να καταλαβαίνουν ότι όταν συζητάμε για την υπέροχη εμφάνιση του Robert Pattinson (1), (2) (αυτές μπήκαν ειδικά για σένα, λατρεία.. Ξέρεις εσύ.. Επειδή η Σίλια θα προτιμούσε να συζητά γι' αυτόν, και η Αλέ γι' αυτόν.) και εγώ ξαφνικά πετάξω την λέξη "τοστ", εννοώ ότι εδώ και κανά μισάωρο δεν συμμετέχω στην κουβέντα γιατί η ιδέα του τοστ με έχει αποσυντονίσει τόσο πολύ που δεν θα μπορέσω να λειτουργήσω για το υπόλοιπο της ημέρας αν δεν καταβροχθίσω τουλάχιστον δύο σπέσιαλ τοστ. Οπότε σταματάει οποιαδήποτε συζήτηση υπάρχει μέχρι τώρα, φτιάχνω τα τοστ, τρώω τα τοστ και μόλις ξαναρχίζει η συζήτηση εγώ κάνω σχόλια που έχουν ήδη γίνει από κάποιον άλλο όταν εγώ σκεφτόμουν τους 1000+1 τρόπους που μπορείς να συναρμολογήσεις ένα τοστ. Και καταντώ κουραστική.

Ευχαριστώ που μ' αγαπάτε ακόμα κι όταν νευριάζω χωρίς λόγο, ή ακόμα κι όταν κάνω ηλίθια πράγματα -όπως π.χ. να καρφώσω την κολλητή μου στον καθηγητή μας όταν αυτή κάνει κοπάνα. Όχι κατά λάθος. Αν θυμάστε οι μαθητές του Γ2 του λυκείου Ρίου σχολ. έτος 2008-2009 την Αλέ και εμένα να ουρλιάζουν και τους εαυτούς σας να μας κοιτούν παράξενα, τότε θυμάστε πότε είχε γίνει αυτό. Ή και όταν έχω άδικο και ενώ το ξέρω δεν θα ζητήσω κανονική συγγνώμη για ό,τι μπορεί να σας είπα επειδή είμαι πεισματάρα και έχω πάντα δίκιο. Θέλω να ξέρετε ότι ξέρω πότε έχω δίκιο και πότε άδικο. Και ότι σας αγαπάω πολύ. Και ότι σας ευχαριστώ που με ανέχεστε.

Το ξέρω ότι δεν είναι σωστό να σκοτίζω όποιον άκυρο θελήσει να μπει σ' αυτό το blog με τα ψυχολογικά μου, αλλά 1ον) δικό μου το blog, ο,τι θέλω γράφω (πολύ παιδιάστικο βγήκε αυτό, αλλά πράγματι έτσι είναι) και 2ον) το να βγάζεις τα εσώψυχα σου σε ένα blog που δεν διαβάζει κανείς είναι πιο φθηνό απ' τον ψυχολόγο.

I'm off.

Παρασκευή, 6 Αυγούστου 2010

Ιατρικές υποθέσεις

Αλέξανδρε, να γιατί δεν πήγαμε για βάφλες σήμερα!

Η σημερινή μέρα ξεκίνησε πολλά υποσχόμενη. Είχα κανονίσει με τον Άλεξ να πάμε για βάφλες στη Δωδώνη. Εδώ πρέπει να ενημερώσω όσους δεν τυχαίνει να με γνωρίζουν αρκετά καλά ότι είμαι πολύ στενά δεμένη με οτιδήποτε φαγώσιμο. Τρώω μέχρι σκασμού. Αγαπώ το φαγητό. Και αγαπώ ακόμα περισσότερο τα γλυκά. Θα πούλαγα το συκώτι μου στη μαύρη αγορά οργάνων για ένα σουφλέ σοκολάτας. Οπότε όπως καταλαβαίνετε πέταγα τη σκούφια μου για λίγη βαφλίτσα.

Υπάρχει ένα ρητό που λέει ότι "όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, ο Θεός γελά". Αυτό το ρητό συνηθίζει να επαληθεύεται συχνά στην περίπτωσή μου, μιας και απ' ό,τι φαίνεται ο Ύψιστος δεν έχει ξαναδεί πιο αστείο άτομο από μένα (Οφείλω να ομολογήσω πάντως ότι πράγματι πρέπει να είμαι πολύ αστεία όταν νευριάζω. Ίσως γιατί περιφέρομαι στο σπίτι φωνάζοντας σε άψυχα αντικείμενα σε μία γλώσσα ακατανόητη).

Αλλά νομίζω ότι έχω ξεφύγει αρκετά, γιατί το θέμα μας εδώ δεν είναι το φαγητό, ούτε το πόσο εύκολα νευριάζω και πόσο γελοία είμαι όταν γίνεται αυτό. Το θέμα μας είναι ο λόγος που δεν έφαγα βάφλα σήμερα.

Το μεσημέρι μ' έπιασε ένα σφίξιμο στο στέρνο. Ε, λέω, σιγά! Θα περάσει σε λίγο. Περίμενα καμιά ώρα και μετά άρχισε να με δυσκολεύει στην αναπνοή. Η μάνα μου τότε -επειδή δεν χάνει ευκαιρία να με τρέξει σε γιατρούς- μας σήκωσε άρον-άρον με τον πατέρα μου και πήγαμε στο Ρίο.

Εκεί περίμενα την σειρά μου για τρεις ώρες. Αυτό ήταν από μόνο του δοκιμασία. Μόλις λοιπόν μπήκα στο εξεταστήριο, μετά από εξετάσεις αίματος και ούρων, τεστ εγκυμοσύνης(!), καρδιογράφημα, ακτινογραφία θώρακος και άλλες τέσσερις ώρες απ' την ζωή μου χαμένες, το συμπέρασμα ήταν ότι έπρεπε να "πεταχτούμε" μέχρι το 409, γιατί λειτουργούσε εκεί το καρδιολογικό.

Μόλις πάμε στο 409 κάνω άλλο ένα καρδιογράφημα και έναν υπέρηχο καρδιάς και με στέλνουν να περιμένω έξω. Χάνω άλλη μία ώρα απ' την ζωή μου καθώς περιμένω να μάθω αν έχω κάποιο πρόβλημα με την καρδιά μου. Βγαίνει ο καρδιολόγος απ' το εξεταστήριο...

Και το συμπέρασμα...




ΨΥΞΗ!

Και ναι, η παθολόγος στο Ρίο ήταν αυτή που θα έπρεπε να έχει κάνει την διάγνωση. Και για να γίνει ή διάγνωση δεν χρειαζόμουν ούτε εξέταση αίματος, ούτε τεστ εγκυμοσύνης, ούτε ακτινογραφίες.

Μην στεναχωριέσαι, μαμά! Θα σε κάνω γιαγιούλα κάποια άλλη στιγμή!

Μαθήματα Οδήγησης

Όταν ήμουν δέκα χρονών, είχα την πρώτη μου επαφή με το αυτοκίνητο. Καθόμουν πίσω απ' τις ταχύτητες στο παλιό μας Honda Civic με τον πατέρα μου στη θέση του οδηγού, και κρατούσα το τιμόνι.

Όταν πήγα 15 χρονών, ο πατέρας μου αποφάσισε ότι δεν έπρεπε να στερήσει ακόμα ένα δολοφόνο στους δρόμους, οπότε επέμενε να αρχίσω να οδηγώ "κανονικά". Εγώ επειδή από μικρή είχα μια ψύχωση με την οδήγηση, είπα αμέσως "ναι".

Τα μαθήματα ξεκίνησαν. Η νύφη του πατέρα μου (σ.σ. για όσους δεν τα πάνε καλά με τις συγγένειες, εννοώ την σύζυγο του αδερφού του πατέρα μου. Και αν δεν μπερδευτήκατε χειρότερα τώρα, τα συγχαρητήριά μου) ανέλαβε το ρόλο της καθηγήτριας. Οπότε μπαίναμε θεία, μαμά και τρία μικρά ξαδερφάκια μαζί με ένα διπλό φουσκωμένο στρώμα θαλάσσης μέσα στο Honda, και ξεκινούσε το αργό ταξίδι προς την περιπέτεια!

Το πρώτο δύσκολο βήμα δεν είναι να το βάλεις μπρος, όπως μπορεί να πιστεύουν όσοι δεν έχουν ιδέα από οδήγηση. Είναι να το καταφέρεις να τσουλήσει χωρίς να σου σβήσει. Και αυτό το καταφέρνεις αν μάθεις να ελέγχεις με επιτυχία μεταξύ τους το αμπραγιάζ με το γκάζι. Αν είσαι εγώ, και όπως εγώ δεν τα πας καλά με δραστηριότητες που απαιτούν συγχρονισμό των ποδιών σου μεταξύ τους, τότε ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ! Μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι μετά από πολλές προσπάθειες θα καταφέρεις κατά τύχη να ξεκινήσεις να τσουλάς!

Κάποια στιγμή λοιπόν που με λυπήθηκε ο Θεός και άρχισα να τσουλάω το αμάξι, ένιωσα το λιγότερο Hamilton και είχα την εντύπωση ότι μπορώ να κατακτήσω τον κόσμο. Μέγα λάθος.

Τελικά δεν κατέκτησα κανέναν κόσμο, γιατί πολύ απλά έμεινα σε αυτό το ένα μάθημα. Και τώρα που είμαι δεκαεννιά χρόνων γαϊδούρα, ένα απ' τα προαναφερθέντα ξαδερφάκια (έντεκα χρονών) μου κάνει μαθήματα οδήγησης, γιατί δεν μπορώ να το πάρω απόφαση και να πάω να πάρω το ρημαδοδίπλωμα. Αντιθέτως, κάθομαι και γκρινιάζω για το πότε θα πάρω αυτοκίνητο.

Κόσμε, κάνε υπομονή. Είναι μέχρι να το πάρω απόφαση! Καταραμένο ADHD!

Κυριακή, 1 Αυγούστου 2010

Φοβίες

Αυτό είναι το πρώτο ποστ μου. Δεν έχω ιδέα για το πώς θα πρεπε να είναι το εισαγωγικό ποστ σε ένα blog, οπότε θα προσποιηθώ ότι είναι ένα οποιοδήποτε άκυρο ποστ και θα πάω παρακάτω

Ξέρετε αυτή την αίσθηση που έχει ο μέσος άνθρωπος (θέλω να ελπίζω) όταν ξαπλώνει το βράδυ στο κρεβάτι, ότι άμα βγάλει έστω και το μικρο του δαχτυλάκι έξω απ’ τα σκεπάσματα θα τον κατασπαράξουν άγρια θηρία; Ας έχει και 100 οC, θα σκεπαστεί έστω με ένα σεντονακι. Αυτό εγώ λοιπόν το παθαίνω κάθε βράδυ. Γιατί είμαι τόσο άτυχη που όταν το παίρνω απόφαση πλέον και λέω «τέρμα τα ψέματα, έχει παει 4 η ώρα, πέσε να ξεραθεις», τότε αρχίζουν να τρίζουν όλα τα έπιπλα του δωματίου εναλλάξ, νιώθω κάτι να πιέζει το στρώμα, αρχίζει και βουίζει το κλιματιστικό κ.ο.κ. Οπότε πώς να μην έχω μετά την αίσθηση ότι κάποιος είναι στο δωμάτιο μαζί μου;

Τότε είναι που αρχίζουν όλες οι θεωρίες. Ανάλογα με το αντικείμενο του φόβου του καθενός, υπάρχει και διαφορετικό είδος «μαμουτα». Είτε θα είναι εξωγήινος, είτε κλέφτης, είτε φίδι, είτε ο γύφτος που θα μας έκλεβε όταν ήμασταν μικρά και δεν τρώγαμε όλο το φαΐ μας, είτε αράχνες (αν και δεν γίνεται να κάνει τόσο θόρυβο μια αράχνη, αλλά όταν φοβάσαι δεν σκέφτεσαι και τόσο λογικά).

Εκείνη τη στιγμή αρχίζω τις (μάταιες) προσπάθειες να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν υπάρχει τίποτα το τρομακτικό και ότι όλα αυτά είναι αποκυήματα της φαντασίας μου. Αμ δε! Επειδή μου αρέσει να επιχειρηματολογώ λέω στη φωνή της λογικής μου να το βουλώσει και αρχίζω: «και τότε τι είναι αυτό που κάνει τα έπιπλα να τρίζουν όλη την ώρα;» και τελικά ανάβω το φως.

Κοιτάω δεξιά

Κοιτάω αριστερά

Πάνω

Κάτω



Τίποτα

Απ’ την μια νιώθω ανακούφιση που δεν είδα τίποτα το τρομακτικό να με κοιτάζει με νόημα, αλλά απ’ την άλλη απογοητεύομαι γιατί νοιώθω σαν καμιά τρελή που ακούει φωνές.

Ποια είναι η λύση λοιπόν; Εγώ μέχρι στιγμής έχω βρει δυο εναλλακτικές: η πρώτη είναι να αποκοιμηθώ πρώτη απ’ όλους στο σπίτι για τι με αυτόν τον τρόπο νοιώθω προστασία. Η δεύτερη είναι να μείνω ξύπνια μέχρι το ξημέρωμα γιατί ο προσωπικός μου «μαμουτας» είναι σαν τους βρικολακες της Charlaine Harris ή και της Anne Rice που δεν αντέχουν το φως του ήλιου.