Πέμπτη, 30 Σεπτεμβρίου 2010

Δεν μπορώ να βρω αρκετά ικανοποιητικό τίτλο γι' αυτό το αριστούργημα.

Από μικρή είχα μανία με τις αστυνομικές σειρές και τα ιατρικά δράματα. Μεγάλωσα την εποχή που η τηλεόραση ήταν γεμάτη με Law and Order, E.R. και τους κλώνους τους. Οπότε, λογικό ήταν το πολύωρο κάψιμο. Από τότε λοιπόν μου έχουν κολλήσει διάφορες συνήθειες.

Θέλω πάντα να αφήνω το στίγμα μου, όπως -ας πούμε- ένα αποτύπωμα, μια τρίχα, κάτι, σε περίπτωση που με απαγάγει κανείς και θα πρέπει να βρει στοιχεία η αστυνομία. Επειδή αυτήν ακριβώς τη δουλειά κάνει η αστυνομία: τριγυρνά μαζεύοντας τριχόμπαλες. Ώρες ώρες νοιώθω λες και ορίζω την περιοχή μου με το κατούρημα σαν τους σκύλους. Αυτό ήταν παρομοίωση, δεν τριγυρνώ κατουρώντας ο,τι βρω μπροστά μου. Αν το 'κανα αυτό, ο κόσμος θα το πρόσεχε και θα με έλεγαν τρελή.

Άλλο ένα κακό είναι η μανία καταδίωξης. Βασικά, δεν είναι ακριβώς μανία καταδίωξης, αλλά δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω αλλιώς. Όταν -τέλος πάντων- περνάω το δρόμο και σκέφτομαι ότι "Αν πατήσω το ένα πόδι στο πεζοδρόμιο πριν περάσει από πίσω μου το αυτοκίνητο, τοτε κερδίζω. Αν έχω προλάβει να πατήσω και τα δύο πόδια, παίρνω και έξτρα πόντους! Αν χάσω, θα με πατήσει."

Επίσης υπάρχει και η κλασσική εντύπωση που έχουν σχεδόν όλοι οι άνθρωποι, ότι κάθε φορά που βρίσκονται μόνοι τους σ' ένα δωμάτιο υπάρχει μία κάμερα και τους παρακολουθεί, οπότε θα πρέπει να φαίνονται "καθωσπρέπει" και να μην ξύσουν τον κώλο τους/σκαλίσουν τη μύτη τους, κ.τ.λ.

Επίσης κάθε φορά που νοιώθω έναν πόνο οποιουδήποτε είδους, είμαι πεπεισμένη ότι είναι όγκος.

Φλασιές

Υπάρχουν κάποια στοιχεία που μας χαρακτηρίζουν ως ανθρώπους, αλλά πολλές φορές εμείς οι ίδιοι αργούμε να τα συνειδητοποιήσουμε. Για παράδειγμα, μπορεί κάποιος να μην έχει προσέξει ότι είναι τσιγκούνης, και ξαφνικά κάποια άκυρη στιγμή να συνειδητοποιήσει ότι νιώθει σφίξιμο κάθε φορά που βγάζει το πορτοφόλι για να πληρώσει.

Κάτι τέτοιες φλασιές τις τρώω συχνά τώρα τελευταία. Πιστεύω ότι ίσως αυτό συμβαίνει επειδή έχω μεγαλώσει αρκετά να να μπορώ να καταλάβω τον εαυτό μου. Τις προάλλες λοιπόν συνειδητοποίησα ότι αγχώνομαι εύκολα, νοιώθω τύψεις και γίνομαι συχνά υποχείριο τους. Των τύψεων. Υποχείριο των τύψεων μου. Τώρα που έβγαλα νόημα, πάω παρακάτω.

Όταν κάνω μαλακία ή αδικώ κάποιον, πάντα το συνειδητοποιώ εγώ πριν απ' όλους. Οπότε θέλω να δηλώσω ότι δεν χρειάζεται να με κάνει κανείς να νοιώσω αυτές τις "υγιείς" τύψεις που πρέπει να νοιώθουν όλα τα ανθρώπινα όντα για να θεωρούνται άνθρωποι. Ξέρω να δημιουργώ τύψεις στον εαυτό μου και να με κάνω να νοιώθω σκουπίδι, και μάλιστα είμαι πολύ καλή σ' αυτό! Οπότε οι επιπλέον τύψεις -δωρεά καλοθελητών- απλά μου προκαλούν υπερφόρτωση και με κάνουν ράκος.

Να σημειώσω εδώ ότι το παράδειγμα με την τσιγκουνιά είναι προσωπική εμπειρία και αυτή τη φλασιά την έφαγα πριν από κάνα χρόνο. Γενικά από τότε που ξεκίνησαν οι σπουδές μου μ' έχει πιάσει η περισυλλογή. Είναι τρομακτικό να ανακαλύπτεις πράγματα για τον εαυτό σου που δεν τα είχες προσέξει ποτέ πριν. Και το ακόμα πιο τρομακτικό είναι να τα έχουν καταλάβει όλα αυτά οι άλλοι πριν από σένα. Μήπως διοχετεύοντας όλο το χρόνο μας στο να καταλάβουμε τους άλλους, ξεχνάμε να γνωριστούμε με τον ίδιο μας τον εαυτό;

Κυριακή, 26 Σεπτεμβρίου 2010

-Χρόνια πολλά! -Τι;

Τις προάλλες είχα τα γενέθλιά μου. Όλα τα φυσιολογικά έμβια όντα με συνείδηση και λογική σκέψη χαίρονται πολύ αυτού του είδους τις μέρες που είναι "ξεχωριστές". Είναι μέρες που παίρνεις δώρα, ακούς ευχές και χαίρεσαι γιατί οι συγκεκριμένες μέρες είναι μόνο για σένα. Όλοι είμαστε καταβάθος εγωιστές.

Εμένα δεν μου αρέσουν και τόσο όλα αυτά. Σε κάθε γενέθλια νοιώθω μελαγχολία. Αντί να σκέφτομαι ότι μεγάλωσα κατά ένα χρόνο, σκέφτομαι ότι μου μένει ένας χρόνος λιγότερος για να ζήσω. Αντί να χαρώ για όσους θυμήθηκαν να μου ευχηθούν, λυπάμαι για όσους με ξέχασαν. Αντί να χαρώ που παίρνω δώρα, νοιώθω άβολα γιατί κάποιοι άνθρωποι χάλασαν λεφτά για μένα, ενώ εγώ -επειδή είμαι τόσο γαϊδούρα- μπορεί και να τους ξεχάσω τελείως.

Ούτε τα πάρτι γενεθλίων μου αρέσουν. Μια φορά έκανα στην Β' Δημοτικού. (Είμαι πολύ χαριτωμένη. Το ξέρω, Άλεξ.) Ούτε ξάνα! Κάθονταν και καλοπαίρναγαν όλα τα άλλα παιδάκια παίζοντας με τα παιχνίδια μου, κι εγώ ήθελα να κάτσω σε μια μεριά να φάω τα τυροπιτάκια μου με την ησυχία μου! Τώρα φτιάχνω φαΐ για "πάρτι" και το τρώω όλο ΜΟΝΗ μου!!!!!!! Να, λοιπόν!

Δευτέρα, 20 Σεπτεμβρίου 2010

1/4 βαρεμάρας, 1/4 αισιοδοξίας και 2/4 ενθουσιασμού.

Δεν έχει σημασία αν κάνω κάτι ενδιαφέρον. Κάποιες φορές απλά θέλω να βαριέμαι και να βαριέμαι... Αφού βαριέμαι ακόμα και να γράψω αυτό το ποστ. Αλλά πρέπει να γράψω κάτι, για να μην παραπονεθεί η Αλέ ότι μπήκε να δει αν έχω γράψει τίποτα και τζίφος. Θα σας περιγράψω -λοιπόν- τη σημερινή μου μέρα!

Σήμερα ξεκίνησαν οι εγγραφές στη σχολή. Πήγαμε λοιπόν οι συναδέλφισες και εφοδιαστήκαμε με τα προγράμματα των θεωριών και των εργαστηρίων, έτσι ώστε να τα ενορχηστρώσουμε σωστά χωρίς να πέσει κάτι πάνω σε κάτι άλλο. Είναι πολύ επίπονη διαδικασία για έναν φοιτητή να προσπαθεί να συνδυάσει τις ώρες από μαθήματα διαφορετικών εξαμήνων και εργαστηρίων, όλα μαζί.

Δεν θα κάτσω να περιγράψω λεπτομερώς το υπόλοιπο της ημέρας, γιατί τότε οι αναγνώστες θα μου έλεγαν κάποια παροιμία με μια φοράδα κι ένα αλώνι, οπότε το αφήνω καλύτερα. Το συμπέρασμα μετά από αυτό το λογύδριο είναι ότι βρήκα που θέλω να αναφέρεται αυτό το ποστ! Μόλις μου ήρθε! Είναι που μιλάω με την Νίκη στο msn και με εμπνέει!

Όταν ξεκινώ κάτι καινούριο, πάντα έχω ανάμικτα συναισθήματα. Ενθουσιάζομαι γιατί μ' αρέσουν οι αλλαγές, φοβάμαι γιατί δεν μ' αρέσουν οι αλλαγές, βαριέμαι γιατί δεν μ' ενθουσιάζουν οι αλλαγές, ενθουσιάζομαι, γιατί οι αλλαγές κρύβουν εκπλήξεις... Στην αρχή κάθε σχολικής χρονιάς και τώρα στην αρχή κάθε εξαμήνου το πάθαινα αυτό. Οφείλω να ομολογήσω ότι δεν είναι και τόσο εύκολο να είναι κανείς μέσα στο κεφάλι μου όσο διαρκεί αυτή η κατάσταση, γιατί ο αριθμός των αλλαγών στην διάθεσή μου και το άγχος μου φτάνουν στο ζενίθ. Σήμερα, ας πούμε, άρχισα ξαφνικά να γκαρίζω επειδή με υποχρέωναν να δηλώσω κάποια μαθήματα που δεν ήθελα. Δεν είναι λόγος αυτός για να φωνάζει κανείς, υποθέτω, αλλιώς δεν θα με κοίταζε η Βίβιαν λες και ήμουν δαιμονισμένη. Και θα 'λεγε κανείς ότι με είχε συνηθίσει μέχρι τώρα και δεν την ξάφνιαζα.

Να σημειώσω εδώ ότι μ' αρέσει η συμμετρία παντού -έχω μια παράξενη ψύχωση, για την ακρίβεια- και τώρα τσαντίζομαι που η προτελευταία παράγραφος έχει βγει τεράστια... Το προσπερνώ. Εν τω μεταξύ, μόλις είδα πιο πάνω ότι είπα πως θα διηγόμουν τη σημερινή μου μέρα. ΟΚ. ΟΚ.

Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2010

Οι τρίχες μου είναι υπερφυσικές! Αλήθεια!

Είμαι σίγουρη ότι αυτό το παθαίνουν οι περισσότεροι άνθρωποι. Όταν δεν έχω σκοπό να πάω πουθενά, βαριέμαι που ζω και κυκλοφορώ στο σπίτι με το βρακί, η φράντζα μου μοιάζει λες και την έχω κάνει πιστολάκι και οι μπούκλες απ' τη φόρμα είναι κάγκελο! Μαλλί κομμωτηρίου με λίγα λόγια.

Όταν όμως αποφασίσω να πάω κάπου -ακόμα και μέχρι το περίπτερο- τότε οι τρίχες μου αποφασίζουν να αφήσουν τον μεταξύ τους συγχρονισμό στην άκρη και να με κάνουν να φαίνομαι λες και προσπαθώ να πιάσω σήμα απ' το υπερπέραν. Θα παρέθετα αντίστοιχη φωτογραφία, αλλά δεν χρωστάνε τίποτα όσοι διαβάζουν. Θυμάστε εκείνον τον τύπο στη Δρούζα (νομίζω) που έλεγε ότι χρησιμοποιούσε τα μαλλιά του ως κεραίες για να έχει επαφή με εξωγήινους; Κάτι τέτοιο, αλλά χωρίς το μισότρελλο υφάκι. Ελπίζω.

Έχω προσπαθήσει να δω τι κινήσεις κάνω τις φορές που τα μαλλιά μου φτιάχνονται από μόνα τους, και προσπαθώ να κάνω τα ίδια ακριβώς πράγματα όταν πρέπει να πάω κάπου. Δεν γίνεται τίποτα όμως! Είναι λες και όταν παίρνω την απόφαση να πάω κάπου, ο εγκέφαλός μου στέλνει μήνυμα στις τρίχες και ξαφνικά τα μαλλιά μου γίνονται ένα αίσχος και δεν είναι να με δει άνθρωπος.

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με το λούσιμο. Εκεί που ετοιμάζομαι να πάω κάπου και τα μαλλιά μου είναι αξιοπρεπή, ο εγκέφαλος μου ξαναστέλνει το ίδιο μήνυμα στις τρίχες και ανακαλύπτω ξαφνικά ότι η ρίζα είναι τίγκα στο λάδι. Τότε τυχαίνει να έχω κάτι πολύ επείγον να κάνω (και συνήθως αρκετά επίσημο), πρέπει να είμαι στην εντέλεια, αλλά εγώ δεν μπορώ γιατί τα μαλλιά μου έγιναν χάλια ξαφνικά και δεν προλαβαίνω να κάνω τίποτα και εύχομαι να μπορούσα να χώσω το κεφάλι μου στην άμμο για να το κρύψω σαν τις στρουθοκαμήλους.

Κομμωτήριο. Οι περισσότερες γυναίκες έχουν πρόβλημα να βρουν μια κομμώτρια που να τους κάνει τα μαλλιά ακριβώς όπως τα θέλουν. Εγώ έχω βρει την κομμώτρια, αλλά δεν έχω συνεργάσιμο κεφάλι. Είχα πάει σ' έναν γάμο τις προάλλες και φαινόμουν λίγο χάλια. Δεν φταίει η κομμώτρια. Είχε κάνει ότι μπορούσε. Απλά το κεφάλι μου απ' ότι φαίνεται διαφωνούσε με το τελικό αποτέλεσμα, οπότε κατέληξα να δείχνω σαν ξεμαλλιασμένη.

Έχω γάμο αύριο. Για να δω τι θα γίνει...

Κυριακή, 12 Σεπτεμβρίου 2010

Θα μπορούσαν να συμβούν στον καθένα, ε;

Τα παρακάτω γεγονότα συνέβησαν όταν ήμουν δυο-τριών χρονών. Δεν θυμάμαι σχεδόν τίποτα και όλα τα γεγονότα που θα εξιστορήσω βασίζονται στις αφηγήσεις της Μαμάς Ηρώς. Α! Και επειδή αυτές οι ιστοριούλες δεν μπορούν να γίνουν αυτοτελή ποστ, τις παραθέτω όλες μαζί εδώ.

Από το '92 μέχρι το '96 μέναμε με τους γονείς μου σε ένα διαμέρισμα στον πρώτο όροφο στην Οβρυά. Κάτω απ' το σπίτι -στο ημιυπόγειο- υπήρχε ένα συνεργείο. Σ' αυτό το συνεργείο δούλευε ο κύριος Κώστας, ο οποίος είχε πολύ καλό λόγο να κάνει ασφάλεια ζωής. Δεν ξέρω τι είχα στο μυαλό μου τότε, αλλά διασκέδαζα πολύ πετώντας μαχαιροπίρουνα, κατσαρολικά και τάπερ απ' το μπαλκόνι κατ' ευθείαν στην είσοδο του συνεργείου. Μάλιστα -απ' ότι ακούω- τρύπωνα κρυφά στην κουζίνα, έπαιρνα ό,τι έβρισκα, το πέταγα κάτω απ' το μπαλκόνι και έφευγα χαχανίζοντας. Ευτυχώς ο κύριος Κώστας ήταν κάλος άνθρωπος και αντί να κάνει καμιά μήνυση, το μόνο που είχε ζητήσει απ' την Μαμά Ηρώ ήταν ένα ασθενοφόρο με καρδιολόγο παρκαρισμένο απ' έξω επί μονίμου βάσεως, για παν ενδεχόμενο. Είμαι σίγουρη ότι του έκανα φοβερή εντύπωση όσο έμενα εκεί!

~

Κάποια στιγμή βαρέθηκα να τρομοκρατώ τον κύριο Κώστα -υποθέτω- και έψαχνα να βρω κάτι άλλο διασκεδαστικό να κάνω. Αυτή την ιστορία -σε αντίθεση με την προηγούμενη- την θυμάμαι πολύ καλά, παρόλο που ήμουν 4 ετών. Οπότε θυμάμαι ακριβώς τι σκεφτόταν το κεφάλι μου τότε, και ώρες ώρες απορώ και εγώ η ίδια με τον εαυτό μου.

Η Μαμά Ηρώ είχε βγάλει το σίδερο έξω και το 'χε αφήσει στο πάτωμα, με σκοπό να σιδερώσει τα ρούχα μου αργότερα. Εγώ είχα δει νωρίτερα κάτι μπλε σακούλες από ψώνια στην κουζίνα και ήταν πολύ ζαρωμένες και τσαλακωμένες και δεν μ' άρεσαν. Οπότε μου πέρασε μία φανταστική ιδέα απ' το μυαλό! Γιατί να μην τις πατήσω με το σίδερο, όπως είχα δει τη μαμά να κάνει τόσες φορές; Πάω λοιπόν, βάζω το σίδερο στην πρίζα, απλώνω τις σακούλες με σπουδή και ακουμπάω το καυτό σίδερο πάνω στη σακούλα. Πάω να κουνήσω το σίδερο πέρα δώθε -όπως έκανε και η μαμά- αλλά είχε κολλήσει. Σηκώνω αργά το σίδερο και βλέπω το πλαστικό να 'χει λιώσει και να φαίνονται μικρές μπλε κλωστές κολλημένες πάνω του. Ουάου! Αν και ενθουσιάστηκα πολύ με την ανακάλυψη αυτή, ήξερα ότι αυτό δεν θα της άρεσε της Μαμάς Ηρώς. Μια άλλη μέρα σειρά είχε ένα καλσόν που είχε πάρει το μάτι μου στα ασιδέρωτα. Οφείλω να ομολογήσω πως το καλσόν με απογοήτευσε, γιατί το μόνο που έκανε ήταν μία τρύπα εκεί που το έκαψα. Ούτε φαντασμαγορικές μπλε κλωστίτσες, ούτε τίποτα. Βαρετό.

~

Μετά μετακομίσαμε σε μία μονοκατοικία παραδίπλα. Για όσους δεν με ξέρουν (Καλά, σιγά μην με διαβάζει κανένας άγνωστος. Δεν έχω γίνει τόσο διάσημη ακόμα. Αλλά που λέει ο λόγος ρε παιδί μου.) ή απλά για όσους μ' έχουν δει και δεν το 'χουν προσέξει, τα δύο μπροστινά μου δόντια είναι ελαφρώς σπασμένα. Εδώ είναι η ιστορία! Να ξέρετε ότι ντρέπομαι πολύ για την συγκεκριμένη...

Τα δόντια μου τα έσπασα όταν ήμουν 8 χρονών. Θυμάμαι ήμασταν στο σαλόνι εγώ με την Ράνια (είδες; σε κάνω και διάσημη! τι άλλο θες πες μου!) και η Μαμά Ηρώ κάτι έκανε στην κουζίνα. Σ' αυτό το σημείο να θυμίσω στους απανταχού αναγνώστες ότι τότε παίζονταν η Εσμεράλδα, καθώς και πολλές άλλες τηλενουβέλες. Είχα το συνήθειο τότε να ακούω τα τραγούδια από όλες αυτές τις τηλενουβέλες και να τα τραγουδάω, ακόμα και αν ήταν σε μια άκυρη γλώσσα. Και κατάφερνα να ακούγομαι λες και ήξερα πράγματι τους στίχους, κιόλας! Για να επιστρέψω στην ιστορία - εκείνο το απόγευμα εγώ είχα την έμπνευση να πάρω ένα μαξιλάρι από τον καναπέ και να κάνω σκι πάνω του, τραγουδώντας ταυτόχρονα το τραγούδι τίτλων της Εσμεράλδας. Κάτι τέτοιο φανταστείτε, αλλά στο ίσωμα και με εμένα όρθια να τραγουδάω. Σε κάποια φάση λοιπόν δεν φρέναρα καλά και έπεσα με τα μούτρα στο πάτωμα. Το στόμα μου γέμισε αίματα, η Ράνια έπαθε κρίση πανικού και εγώ πήγα στη μάνα μου και της έδειξα γελώντας τι ήταν αυτός ο γδούπος. Η Μαμά Ηρώ -συνηθισμένη από κάτι τέτοια- προσπαθούσε ταυτόχρονα να συνεφέρει τη Ράνια και να πλύνει εμένα για να δει τι απώλειες είχαμε υποστεί.

~

Αυτή την πατέντα την σκέφτηκα μόλις επιστρέψαμε από ένα ταξίδι στην Ολλανδία.

Στην Ολλανδία -όπως και σε άλλες "ευρωπαϊκές" χώρες- έχουν ποδηλατόδρομους. Και έχουν και κάτι ποδήλατα πολύ γαμάτα που είναι για μαμάδες με μικρά παιδάκια, και κάτι άλλα για ζευγάρια. Σκέφτηκα, λοιπόν, να πάρω το καρεκλάκι μου και να το δέσω στη σχάρα του ποδηλάτου για να έχω και εγώ ένα τέτοιο ποδήλατο! Το καρεκλάκι όμως είχε άλλη γνώμη. Αποφάσισε ότι δεν ήθελε να συνεργαστεί, και τελικά απ' τα νεύρα μου το έπιασα και άρχισα να το κοπανάω κάτω μέχρι να γίνει χίλια κομμάτια. Ας πρόσεχε!

Σάββατο, 11 Σεπτεμβρίου 2010

Το κλωσοπουλάκι και άλλα ψυχολογικά τραύματα

Επειδή οι μαλακίες που έκανα σαν παιδί αρέσουν, αποφάσισα να γράψω κι άλλες. Α! Να προειδοποιήσω σ' αυτό το σημείο ότι σε μερικά σημεία δεν υπάρχει συνοχή και οι σκέψεις φαίνονται λιγάκι μπερδεμένες. Δεν έπρεπε να πιω καφέ σήμερα. Πάμε λοιπόν!

Πάντα μου άρεσε η ιδέα των κατοικίδιων. Προσοχή: όχι η φροντίδα και η περιποίηση που χρειάζεται ένα κατοικίδιο, αλλά αυτή η διαστρεβλωμένη εικόνα που έχουμε όλοι στο μυαλό μας όταν ακούμε τις λέξεις "σκύλος", "γάτα" κ.τ.λ. Ξέρετε, αυτή την εικόνα που μας έχουν περάσει οι αμερικάνικες ταινίες. Το θέμα όμως είναι ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι καλοί στο να φροντίζουν μη ομιλούντα έμβια όντα. Αυτό δεν είναι κάτι κακό, βέβαια, αρκεί να το συνειδητοποιήσει κανείς έγκαιρα. Πριν θάψει ένα κλωσόπουλο και δύο χρυσόψαρα, ας πούμε...

Όταν μου πήρε η Μαμά Ηρώ το πρώτο μου χρυσόψαρο, ήμουν τεσσάρων χρονών. Είχα μια διεστραμμένη ιδέα ότι όσο πιο πολύ φαΐ του έριχνα, τόσο πιο μεγάλο θα γινόταν (η γιαγιά μου φταίει για αυτή την λανθασμένη εντύπωση), οπότε -για να μην τα πολυλογώ- το πρώτο έσκασε. Που να 'ξερα εγώ μικρό παιδί ότι κάθε δύο δευτερόλεπτα ξεχνούσε πως μόλις είχε φάει; Τέλος πάντων. Το δεύτερο χρυσόψαρό μου το στραγγάλισε ο ξάδερφός μου ο Σπύρος. Τουλάχιστον δεν είχε ψοφήσει από δικιά μου βλακεία!

Ένας θείος της Μαμάς Ηρώς είχε κότες, και μια μέρα που περνούσαμε από κει μου έδωσε ένα κλωσοπουλάκι δώρο "για να το προσέχω", όπως είχε πει. Εγώ περιττό να σας πω ότι είχα ενθουσιαστεί. Με το κλωσοπουλάκι γίναμε αχώριστοι φίλοι! Θυμάμαι ξάπλωνα μπρούμυτα πάνω σε ένα σκαμπό και το κλωσόπουλο έτρεχε γύρω γύρω προσπαθώντας να με πιάσει (ή προσπαθούσε να ξεφύγει. Ποιος ξέρει;), το έπιανα και του βούταγα τα πόδια σε λεκάνη με νερό για να τα πλύνω (επειδή περπάταγε ξυπόλυτο, καλέ!) και άλλα τέτοια ευχάριστα!

Μία μέρα έπρεπε να πάμε στο χωριό και το κλωσοπουλάκι έπρεπε να μείνει σπίτι στο κλουβί του, γιατί δεν μπορούσαμε να το πάρουμε μαζί μας. Εγώ είχα ένα κακό προαίσθημα, αλλά οι δικοί μου δεν μ' άκουγαν. Το αποτέλεσμα ήταν να γυρίσω πίσω στο σπίτι και να βρω το κλουβί άδειο! Το κλωσοπουλάκι μου είχε εξαφανιστεί! Έχω ακόμα και σήμερα μια καλή ιδέα για το ποιος ευθύνεται για την εξαφάνιση, αλλά ας μην επεκταθώ.

Δεν θα γράψω επίλογο, γιατί το ηθικοπρακτικό δίδαγμα της ιστορίας είναι προφανές! Και γιατί δεν μπορώ να βρω επίλογο της προκοπής. Όχι ότι το υπόλοιπο κείμενο είναι της προκοπής. Το βουλώνω.

Παρασκευή, 10 Σεπτεμβρίου 2010

Αυτό μόνο σε μένα μπορούσε να συμβεί UPDATED

Δεν είμαι καλή στους προλόγους και στους επιλόγους, οπότε θα το πω όπως μου 'ρχεται, γιατί άμα κάτσω να το παιδέψω κι άλλο, θα πάθω ανεύρυσμα.

Για να μπείτε πιο καλά στο πνεύμα της ιστορίας, πρέπει να πω τα εξής: Σαν παιδί ήμουν πολύ... ανεμοδούρα; Ναι, ωραία λέξη αυτή... Εκεί που καθόμουν μου 'ρχοταν ξαφνικές αναλαμπές και κατέληγα να κάνω άκυρες βλακείες, όπως π.χ. να βάψω το καινούριο χαλί του δωματίου μου με μανό, να κολλήσω σερβιέτες στο παράθυρο - μόνο και μόνο επειδή μου άρεσε να βγάζω τα αυτοκόλλητα, να πάρω ένα κραγιόν από το νεσεσέρ της μάνας μου και να βαφτώ απ' την κορυφή μέχρι τα νύχια (κάπως έτσι), να βγάλω ρούχα και πάνα και να βγω τσίτσιδη στο μπαλκόνι, ή να κάνω τσουλήθρα από έναν λόφο. Και τώρα πάμε για την ιστορία!

Ήμουν 6 χρονών. Έπρεπε να πάμε σ' ένα μνημόσυνο στη Δροσιά. Για αυτή την περίσταση, η μαμά μου μου είχε φορέσει φούστα, κάτι που αποδείχθηκε πολύ λάθος κίνηση. Δεν θυμάμαι ποιος είχε την ιδέα, αλλά ξαφνικά βρέθηκα να ανεβαίνω έναν λόφο γεμάτο δέντρα, ξερά χορτάρια και αγκαθιές, μαζί με κάτι άλλα παιδιά. Ο λόφος είχε ένα δρομάκι, οπότε έκανε την εξερεύνηση πανεύκολη. Είχε πολλά χώματα και είχαν λερωθεί τα παπούτσια μου, αλλά δεν με πείραζε.

Σε κάποιο σημείο στην κορυφή του λόφου ξεκινούσε μια μικρή χαράδρα. Δεν ξέρω τι με έπιασε, αλλά ενώ έπρεπε να περάσω κατά μήκος της χαράδρας - μαζί με τα άλλα παιδάκια, εγώ αποφάσισα ότι θα 'χε πλάκα να έκανα τσουλήθρα. Χαμογέλασα συνωμοτικά στα παιδιά που είχαν ήδη περάσει απ' την άλλη μεριά και άρχισα να τρέχω προς τα κάτω.

Δεν άργησα να πέσω καθιστή και να αρχίσω να τσουλάω γρήγορα προς το τέρμα. Η μάνα μου απ' ότι μου λέει τώρα με είδε ξαφνικά να κάνω την "κατάβαση" και αντί να ανησυχήσει μήπως πάθω κάτι, είπε "Το γκρέμισε το βουνό!". Εγώ όπως κατέβαινα μάζευα με τα μαλλιά μου ξερόχορτα, έκανα γκελ απ' το ένα δέντρο στο άλλο και γδερνόμουν από τις αγκαθιές. Το παράξενο όμως είναι ότι θυμάμαι πως ήμουν ενθουσιασμένη!

Δεν θυμάμαι πως κατέληξα στο σπίτι. Αυτό που ξέρω είναι πως ξύπνησα κάμποσες ώρες μετά με πόνους σ' όλο μου το σώμα απ΄τα χτυπήματα στα δέντρα, άχυρα πιασμένα στα μαλλιά μου και γεμάτη γρατσουνιές από τ' αγκάθια, λες και είχα τσακωθεί με γατιά.

Μετά από αυτή την εμπειρία, δεν ξαναφόρεσα φούστα για πολύ καιρό.

Κυριακή, 5 Σεπτεμβρίου 2010

Αυπνίες...

Σε φυσιολογικές φάσεις ο ύπνος μου ξεκινά στις 11-12 τα μεσάνυχτα. Όταν λέω "φυσιολογικές φάσεις", εννοώ όταν έχω σχολή ή εξεταστική, υποχρεώσεις -δηλαδή- που με αναγκάζουν να σηκωθώ πριν τις 12 και να φερθώ σαν υπεύθυνος ενήλικας. Όταν όμως έχω το δικαίωμα να κοπροσκυλιάσω (διακοπές, αργίες, απεργίες), τότε ξαφνικά καταλήγω να κοιμάμαι κατά τις 5-7 το πρωί και να ξυπνώ κατά τις 6 το απόγευμα.

Βασικά είμαι λίγο υπερβολική πιο πάνω, επειδή δεν έβρισκα άλλες λέξεις για να κλείσω την παράγραφο. Δεν γίνεται "ξαφνικά" όλο αυτό το χάος. Ξεκινά σταδιακά. Αποφασίζουν -στην αρχή- δυο-τρεις να το ρίξουν έξω, οι υπόλοιποι ακολουθούν, και μετά καταλήγουμε όλοι μαζί να κάνουμε ολονυχτία στο facebook και στο MSN μέχρι τις 6. Όλα καλά μέχρι εδώ, γιατί έχω παρέα στις αϋπνίες μου και δεν νιώθω άσχημα.

Το πρόβλημα ξεκινά όταν οι υπόλοιποι ξενύχτηδες εξαφανίζονται σιγά-σιγά λόγω υποχρεώσεων (σα δε ντρέπονται). Τότε ξαφνικά μένω μόνη στο PC μέχρι τα ξημερώματα χωρίς να έχω κάτι να κάνω, αλλά δεν μπορώ να πάω να κοιμηθώ κιόλας γιατί έχω συνηθίσει σ' αυτό το ασυνήθιστο ωράριο. Προσπαθώ -λοιπόν- με διάφορες μεθόδους να καταφέρω να πέσω για ύπνο σε μία νορμάλ ώρα. Ανορθόδοξες μεθόδους.

Είχα προσπαθήσει μια δόση να κάτσω να μετρήσω προβατάκια, αλλά δεν πρόκειται να το επαναλάβω, γιατί τότε ξυπνά ο λογιστής μέσα μου και κοιτάω να απαριθμήσω τα προβατάκια επακριβώς, να ανοίξω λογαριασμούς στο ενεργητικό και να καταγράψω το αποτέλεσμα. Κομματάκι δύσκολο, αν σκεφτεί κανείς ότι αυτά τα προβατάκια δεν υπάρχουν καν. Επίσης, είχα κάτσει αρκετές φορές κι είχα φτιάξει χλιαρό γαλατάκι -γιατί λένε ότι σε καλμάρει- αλλά δεν. Τζίφος.

Η λύση μου ήρθε ξαφνικά μια μέρα καθώς καθόμουν και χουζούρευα στο κρεβάτι (Πραγματικά, δεν παίζει να υπάρχει πιο αργόσχολος άνθρωπος από μένα. Παρακαλώ, μην με μισήσετε όσοι έχετε κανονικές δουλειές και υποχρεώσεις). Το σχέδιο ήταν απλό. Θα ξύπναγα κανονικά κατά τις 6 το απόγευμα και θα καθόμουν ξύπνια σερί μέχρι το βράδυ της επόμενης ημέρας, έτσι ώστε να ταβλιαστώ κατά τις 7-8 το βράδυ! Είμαι ιδιοφυΐα!

Δυστυχώς όμως, όπως έχω αναλύσει και σε παλιότερο post, μου είναι δύσκολο να κάνω κάτι ακόμα κι αν το πάρω απόφαση. Οπότε προσπαθώ για κανά δίμηνο να ξαγρυπνίσω, με αποτέλεσμα μέσα σ' αυτό το χρονικό διάστημα να κάνω δουλειές στο σπίτι κάθε μέρα μέχρι τις 10 το πρωί και μετά κατά τις 11 να πέφτω ξερή για ύπνο. Φτου κι απ' την αρχή, δηλαδή! Στο τέλος, ο μόνος τρόπος να καταφέρω να πετύχω τον στόχο μου, είναι να συμβεί κάτι δραστικό, που δεν πρόκειται να μου αφήσει περιθώρια ύπνου όλη τη μέρα.

Πάω για ύπνο, γράφω Αυτοματισμό αύριο κι έχω διάβασμα. Καληνύχτα!

Πέμπτη, 2 Σεπτεμβρίου 2010

Εξεταστική. (Lack of better title)

Αυτό το post το εμπνεύστηκα από την εξεταστική του Σεπτέμβρη... Αφιερωμένο!

Αγαπώ το διάβασμα. Όταν έχω όρεξη, μπορώ να καταβροχθίσω ένα βιβλίο 500 σελίδων στην άνεση. Το θέμα είναι να μην με πιάσει η βαρεμάρα μου. Άπαξ και με πιάσει βαρεμάρα, μπορεί να κοιτάζω την ίδια σελίδα για κάνα τρίωρο, ή ακόμα καλύτερα, να διαβάσω όλο το βιβλίο και μετά από ένα λεπτό να μην θυμάμαι ούτε τον τίτλο του.

Κάτι τέτοιο -δυστυχώς- με πιάνει από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Όποτε πήγαινα να διαβάσω για το σχολείο, κατέληγα στην κουζίνα με ένα σάντουϊτς στο χέρι, ή στο PC σερφάροντας στο internet. Αφού ούτε στις πανελλήνιες δεν μπόρεσα να στρωθώ για να διαβάσω θεωρία, ενώ υποτίθεται ότι είχα και σοβαρό κίνητρο! Και τώρα που σπουδάζω, τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει και πολύ.

Στην αρχή του κάθε εξαμήνου, τα πράγματα κυλούν ομαλά. Η παρακολούθηση των μαθημάτων είναι διασκεδαστική - ίσως επειδή δεν είναι υποχρεωτική. Είναι πολύ ωραία που δεν χρειάζεται διάβασμα κάθε μέρα όπως στο σχολείο (όχι ότι διάβαζα τότε που ήταν απαραίτητο, αλλά κουβέντα να γίνεται). Το πιο κουραστικό που μπορεί να σου τύχει κατά τη διάρκεια του εξαμήνου είναι να σου ανατεθεί καμιά εργασία, ή να έχεις κάνα εργαστήριο στις 8 το πρωί.

Τα ζόρια αρχίζουν όταν πλησιάζει η εξεταστική. Εκεί αρχίζω να ψάχνω μήπως μου λείπουν σημειώσεις, μήπως βγήκε το πρόγραμμα και δεν το πήρα χαμπάρι, κ.τ.λ. Η διάθεση πέφτει σιγά σιγά και συνειδητοποιώ ότι πρέπει να στρωθώ για να διαβάσω μπας και περάσω κάνα μάθημα. Η φίλτατη συνάδελφος και φίλη μου Βιβή αρχίζει να πανικοβάλλεται σταδιακά. Αυτό είναι σημάδι ότι σοβαρεύουν τα πράγματα. Εγώ λέω στον εαυτό μου ότι σε αυτήν την εξεταστική θα σοβαρευτώ και θα διαβάσω για να περάσω τα μαθήματα και να είμαι υπόδειγμα φοιτήτριας. Τελείωσαν τα ψέμματα. Ξεκινάμε.

Τότε όλως τυχαίως θυμάμαι διάφορους λόγους που με εμποδίζουν να διαβάσω. Ξαφνικά θυμάμαι ότι πρέπει να βοηθήσω την μάνα μου στις δουλειές, να (ξανα)κάνω back up στο PC, να κάνω ένα διαλειμματάκι για φαγητό, μετά για νερό, μετά για τουαλέτα και δεν συμμαζεύεται. Δεν μπορώ να πείσω τον εαυτό μου ότι πρέπει να στρωθώ κάτω και να κόψω τις ηλίθιες δικαιολογίες! Στο τέλος αρχίζω να πείθω τον εαυτό μου ότι δεν έχω ανάγκη το διάβασμα, ή ακόμα και ότι δεν πειράζει αν δεν περάσω το μάθημα. Και μέχρι να το καταλάβω, η εξεταστική έχει τελειώσει και εγώ τραβάω τα μαλλιά μου επειδή δεν μπορούσα να κάτσω να διαβάσω 2 μπούρδες για 5 ώρες.