Πέμπτη, 28 Οκτωβρίου 2010

Μικρή ανακοίνωση:

Επειδή με ρώταγε σήμερα η Αλέ πως μπορεί να κάνει σχόλια.

Το κουτάκι μέσα στο οποίο μπορεί να γραφτεί το σχόλιο εμφανίζεται μόλις πατήσετε ένα συγκεκριμένο ποστ. Όχι στην αρχική σελίδα που φαίνονται τα πιο πρόσφατα μαζεμένα.

Αν δεν έχετε λογαριασμό στο blogger, δεν πειράζει. Απλά στην επιλογή κάτω απ' το σχόλιο θα επιλέξετε "Ανώνυμος".

Αφήστε όνομα στο τέλος του σχολίου, όμως, για να ξέρω τι μου γίνεται.

Ευχαριστώ. :)

Τρίτη, 26 Οκτωβρίου 2010

Στροβιλιζόμενη στη δίνη της γλυκόζης. UPDATED

Είναι λες και ολόκληρη η ζωή μου περιστρέφεται γύρω απ' τις ποσότητες γλυκών που θα καταναλώσω ημερησίως.

Δεν μπορώ να το εξηγήσω. Κάθε φορά που θα εντοπίσω έστω κι ένα μικρό κομμάτι σοκολάτας θα το καταβροχθίσω και μετά ξαφνικά το μυαλό μου μετατρέπεται σε αυτό ενός αρπακτικού, και το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι το πως θα καταφέρω να βρω μεγαλύτερη ποσότητα γλυκού να φάω.

Έχει τύχει πάνω σε κρίση υπογλυκαιμίας να φάω ένα καρβέλι ψωμί με μέλι και βούτυρο. Και όχι, δε σταμάτησα στο ένα καρβέλι επειδή σταμάτησε η λιγούρα. Απλά τελείωσε το ψωμί. Μια άλλη φορά είχα φάει μερέντα κατευθείαν απ' το βάζο με το κουτάλι. Δεν μ' άρεσε καν η συγκεκριμένη μερέντα. Δεν σκέφτομαι λογικά σε τέτοιες φάσεις.

Είχα κάνει κάτι εξετάσεις αίματος τις προάλλες και η γιατρός μου μου είπε ότι είχα επικίνδυνα χαμηλό ζάχαρο. Εξαιτίας αυτού μπορεί στο άκυρο να λιποθυμήσω καμιά μέρα και να καταπιώ τη γλώσσα μου. Οπότε καταλαβαίνουμε ποιες ήταν οι οδηγίες του Μπαμπά Νίκου: γέμισε τα ντουλάπια με κρουασάν, μίνι βάφλες, γλυκά μπισκοτάκια και μέλι, μη γίνει βιβλική καταστροφή εδώ μέσα.

Όπως έγραφα τώρα μ' έπιασε μια λιγούρα για κρουασάν, και ανακάλυψα ότι μου τα ξεπάστρεψε η Μαμά Ηρώ. Θα προσπαθήσω να κάνω υπομονή μέχρι αύριο, αλλά αν περάσει κανείς σας απ' την Ακρωτηρίου και με δει με την παντόφλα στο περίπτερο στις 6 το πρωί, πάει να πει ότι δεν θα 'χω κλείσει μάτι όλη νύχτα.

Το ξέρω ότι δεν υπάρχει ιδιαίτερη συνοχή στο παρών κείμενο. Δεν με νοιάζει. Θέλω κρουασάν. Τώρα.

UPDATE: Να μία εικόνα.


Φάτε γιατί χανόμαστε!

Έχω μια απίστευτη λατρεία για το φαγητό. Μπορώ να κάτσω και να φάω απίστευτες ποσότητες φαγητού, και μετά να θέλω να φάω κι άλλο τόσο. Αν οι ποσότητες φαγητού που κατανάλωνα καθημερινά αντικατοπτρίζονταν στο βάρος μου, αυτή τη στιγμή θα ζύγιζα γύρω στα 120 κιλά. Μπορεί να είναι η καταστροφή της γης από εξωγήινους σε εξέλιξη, και εγώ να μη δίνω δεκάρα επειδή εκείνη την ώρα θα καταβροχθίζω την καλύτερη πίτσα που φτιάχτηκε ποτέ.

Προσπαθώ κατά καιρούς να πείσω τον εαυτό μου να σταματήσω να άγομαι και να φέρομαι με βάση τις ορέξεις της κοιλιάς μου, αλλά αυτό δεν είναι εύκολη υπόθεση. Δεν μπορώ την ώρα που κυλιέμαι στο πάτωμα με τα σάλια μου να στάζουν στο χαλάκι να πω "μαζέψου, Πέννυ. Δεν είναι τίποτα σπουδαίο. Μιλάμε απλά για ένα λαχταριστό σουφλέ σοκολάτας ζεστό ζεστό, με το εσωτερικό του να πλημμυρίζει στο πιάτο σε απόσταση αναπνοής".

Είναι σαν την πρέζα. Έχει τύχει να με πονάει το στομάχι μου απ' τη λιγούρα. Είναι τόσο δυνατή κάποιες φορές που σκέφτομαι ότι άμα αποφάσιζα ποτέ μου να κάνω δίαιτα, θα ήμουν χαμένη από χέρι. Εδώ έχει τύχει σ' ένα βράδυ να φάω συνολικά 4 πίτες και μία κρέπα γλυκιά! Και άλλο ένα βράδυ μία πίτσα δεκαεξάρα! Χωρίς καμία βοήθεια, παρακαλώ.

Ώρες ώρες σκέφτομαι εσένα -έρμη αναγνώστρια με το καρότο στο χέρι. Σε οικτίρω! Αν δεν έχεις γνωρίσει την απόλαυση μιας καρμπονάρας, μίας πίτσας σπέσιαλ, λίγου βρώμικου μετά το ξενύχτι, τότε δέσε μια πέτρα απ' το λαιμό σου όσο είναι καιρός. Τι να το κάνεις το ωραίο σώμα, αν πιέζεις τον εαυτό σου καθημερινά; Λες και θα χαλάσει η ισορροπία του πλανήτη αν η διάμετρος του κώλου σου είναι δύο εκατοστά παραπάνω απ' το κανονικό. Άσε τις μεζούρες και τους δοσομετρητές και πιάσε τα μαχαιροπίρουνα!

Γιατί τι είναι οι θερμίδες στην τελική; Ένας απλός αριθμός. Ενώ η αίσθηση της ικανοποίησης μετά το φαγητό: Ανεκτίμητη. Μου θύμισε διαφήμιση της Mastercard αυτό το τελευταίο. Αλλά είναι αλήθεια. Τώρα που τα είπα κι έφαγα κιόλας, πάω για ύπνο. Καληνύχτα!

Credit στη Νίκη. Αν το 'στελνα όπως ήταν αρχικά, θα μ' έπαιρναν με τις ντομάτες. Ευχαριστώ για τα tips.

Παρασκευή, 22 Οκτωβρίου 2010

Γιατί είμαι ΜΠΛΟΓΚΕΡ, ρε γαμώτο!

Όταν ξεκίνησα το blog, ήθελα να διαβάσει ο κόσμος διάφορες παραξενιές μου και να διασκεδάσει. Συνήθιζα να αφηγούμαι τέτοιες ιστορίες σε παρέες, οπότε ήλπιζα ότι κατά ένα μέρος τουλάχιστον θα' χε επιτυχία ο στόχος μου. Οφείλω να ομολογήσω ότι -για τα δικά μου δεδομένα- το blog είναι πολύ επιτυχημένο. Κάθε φορά που με πλησιάζει και από ένας φίλος μου λέγοντας μου να συνεχίσω να γράφω, νοιώθω απίστευτη χαρά. Μαζί με τη χαρά μου όμως, ώρες ώρες με πιάνει και μια φοβία.

Αφορμή για να επανέλθει στο προσκήνιο αυτή η φοβία κατά καιρούς, είναι όταν περνάει πάνω από μία βδομάδα χωρίς ν' ανεβάσω έστω κι ένα ποστ. Αν ανοίξει το λογαριασμό μου κανείς εκείνη την περίοδο, θα δει ένα σωρό πρόχειρα αποθηκευμένα, αλλά καμία ιδέα που ν' αξίζει να δημοσιευτεί. Όλα αυτά είναι απλώς ένας σωρός από λέξεις χωρίς νόημα κι ενδιαφέρον. Έχει τύχει στο παρελθόν να δημοσιεύσω τέτοιου είδους δημιουργήματα και -φυσικά- έχει αποδειχτεί λάθος.

Γιατί υπάρχουν όλα αυτά τα πρόχειρα όμως; Υπάρχουν γιατί στην ουσία ο φόβος μου είναι μήπως μία μέρα σταματήσω να έχω ιδέες για ποστ μια για πάντα. Τι θ' απογίνει το blog μου τότε; Και πώς θα αντιμετωπίσω όλους όσους θα μου πουν "γιατί σταμάτησες να γράφεις, Πέννυ; Κρίμα... Κι ήταν συμπαθητικό το blog σου...". Αλήθεια! Όταν περνούν μέρες ολόκληρες χωρίς ποστ νοιώθω λες και δεν θα μπορέσω να πω χαζές εξυπνάδες ποτέ ξανά!

Τι φταίει όμως πραγματικά; Γιατί υπάρχει στ' αλήθεια αυτή η φοβία; Γιατί είμαι blogger! Και οι bloggers  πάσχουν από μια ανίατη ασθένεια, τη μανία για προσοχή και έπαινο. Με πιάνει η απελπισία μέσα στο διάστημα της μίας αυτής βδομάδας επειδή -μόλις περάσουν οι μέρες απ' την τελευταία μου ανάρτηση- σταματάω ν' ακούω τα μπράβο των φίλων μου, μέχρι να έρθει η επόμενη ανάρτηση. Και επειδή ώρες ώρες έχω την ικανότητα να ξεχνώ όποιο θετικό σχόλιο μου 'χει γίνει, τα μπράβο που έχω πάρει ήδη δεν μου είναι αρκετά σ' αυτήν την περίπτωση.

Οπότε τι μπορούν να κάνουν οι αγαπημένοι μου αναγνώστες γι' αυτό; Ν' αφήνουν κάνα σχόλιο και στο blog, εκτός απ' το facebook, γιατί κάποιες φορές νοιώθω μοναξιά μόνη μου εδώ μέσα. Το ξέρω ότι είναι εγωιστικό να ζητάω κάτι τέτοιο, αλλά με κάνει τόσο χαρούμενη που μου φτιάχνει όλη τη μέρα! Ευχαριστώ!

Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου 2010

Εγχειρίδιο ποδοσφαίρου. Σύντομα και στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς σας!

Έβλεπα τον αγώνα Ελλάδα-Ισραήλ στα προκριματικά του Euro 2012. Και όπως χάζευα τον Σηφάκη (αχχχ....) -δυστυχώς ο Νίνης δεν έμεινε στον αγώνα σχεδόν καθόλου (ααααααχχχχχ...)- άρχισα να χαζεύω και να σκέφτομαι. Κλασσικά. Και θυμήθηκα πως μου φαινόταν το ποδόσφαιρο παλιότερα που δεν είχα ιδέα τι ήταν η σέντρα. Οπότε σκέφτηκα να γράψω ποστ γι' αυτό! Έστειλα στο καπάκι μήνυμα στη Βιβή και της είπα να το γράψουμε μαζί. Και είπε ναι. Και μετά έπρηξα και τον Αργύρη. Πάμε λοιπόν!

Γήπεδο: Μεγάλη έκταση καλυμμένη με γρασίδι, χλοοτάπητα, πίσσα, κοτρόνες - αναλόγως το budget.

Σέντρα: Εκείνος ο μεγάλος κύκλος στο κέντρο του γηπέδου. Στην αρχή κάθε παιχνιδιού οι αρχηγοί παίζουν κορώνα-γράμματα για το ποιος θα κλωτσήσει πρώτος τη μπάλα. Αν βάλεις γκολ από τη σέντρα, θεωρείσαι μεγάλος παιχταράς.

Τέρμα: Ορθογώνιο με δίχτυ. Υπάρχουν δύο σε κάθε γήπεδο. Ο στόχος της κάθε ομάδας είναι να βάλει τη μπάλα μέσα στο δίχτυ της αντίπαλης όσες πιο πολλές φορές μπορεί. Το τέρμα προστατεύεται από τον τερματοφύλακα. Σημείωση για τις γυναίκες αναγνώστριες. Ο Τζόρβας -που λυσσάξατε μετά το μουντιάλ- είναι τερματοφύλακας.

Γκολ: Η πράξη της εισαγωγής της μπάλας μέσα στα δίχτυα.

Οφσάιντ: Λοιπόν. Δεν θα χρησιμοποιήσω το κλασσικό παράδειγμα με τον καφέ, το κινητό και τα τσιγάρα. Στην ουσία αυτό που συμβαίνει είναι ότι ο τερματοφύλακας βρίσκεται μόνος του στο τέρμα του, και έχει ξεμείνει εκεί κοντά ένας επιθετικός της αντίπαλης ομάδας μόνος του κι αυτός, ενώ κανονικά, ο κάθε επιθετικός πρέπει να έχει ζευγάρι έναν αμυντικό από την άλλη ομάδα. Τότε του κάνουν πάσα για να προσπαθήσει να βάλει γκολ. Αυτό το γκολ δεν θα είναι δίκαιο, επειδή δεν ήταν μαζί με το ζευγάρι του ο επιθετικός, οπότε το ονομάζουμε 'οφσάιντ'.

Μεγάλη περιοχή: Το μεγάλο ορθογώνιο στο τέρμα, που έχει και ένα ημικύκλιο κολλημένο πάνω του. Μέσα έχει μία βούλα, πάνω στην οποία ακουμπάμε την μπάλα στην εκτέλεση των πέναλτι.

Πέναλτι: Ας θεωρήσουμε ότι είμαστε όλοι μαζί σε μια ομάδα Α, και παίζουμε με μία ομάδα Β. Αν η Β προσπαθεί να μας βάλει γκολ, και ένας απ' την Α κάνει φάουλ μέσα στη μεγάλη περιοχή, ακουμπήσει την μπάλα με τα χέρια κ.τ.λ., τότε -για να μας τιμωρήσουν- βάζουν έναν παίκτη της Β να προσπαθήσει να μας βάλει γκολ. Είναι εκείνες οι φάσεις που όλοι φεύγουν απ' την μεγάλη περιοχή και μένει μόνο ο τερματοφύλακας.

Άουτ: Αν η μπάλα φύγει πάνω ή ακριβώς δίπλα από τα δοκάρια του τέρματος. Απ' την μικρή περιοχή, δηλαδή. Η μικρή περιοχή είναι το ορθογωνιάκι μέσα στην μεγάλη περιοχή, στο τέρμα.

Πλάγιο άουτ: Ας φανταστούμε το γήπεδο σαν ένα ορθογώνιο. Αν η μπάλα φύγει έξω απ' τα όρια του γηπέδου, από τις πλευρές που είναι το μήκος του ορθογωνίου, τότε το άουτ λέγεται πλάγιο.

Κόρνερ: Όταν η μπάλα τοποθετείται δίπλα σ' ένα απ' τα σημαιάκια στις γωνίες του γηπέδου και την κλωτσάει ο ποδοσφαιριστής.

Τάκλινγκ: Μοιάζει με φάουλ. Δεν είναι. Το κάνουμε όταν θέλουμε να πάρουμε την μπάλα απ' τον αντίπαλο.

Φάουλ και εκτέλεση φάουλ: Το φάουλ είναι η παραβίαση κάποιου κανονισμού. Η εκτέλεση του είναι ο τρόπος της αντίπαλης ομάδας να σου πει "Φα 'την τώρα που 'θελες να κάνεις μαγκιές!". Η εκτέλεση του φάουλ μοιάζει με το πέναλτι, αλλά η απόσταση είναι μεγαλύτερη, και οι αμυντικοί στήνουν έναν "τοίχο" ανάμεσα στον επιθετικό και το τέρμα.

Φάλτσο: Υπάρχει ένας τρόπος να κλωτσήσεις την μπάλα και να την κάνεις να πάει γύρω από κάτι αντί για ευθεία. Σαν τις σφαίρες στο Wanted, ένα πράγμα.

Τετάρτη, 13 Οκτωβρίου 2010

Μετά από αυτό είμαι έτοιμη για το Survivor!

Μ' αρέσει να φαντάζομαι τον εαυτό μου σε ακραίες καταστάσεις. Να αναρωτιέμαι πως θα αντιμετώπιζα διάφορα προβλήματα, αν είμαι δυνατός χαρακτήρας, κ.τ.λ. Με αφορμή τις ταινίες Buried, Cellular και άλλες που δεν είναι αρκετά σημαντικές για να καταγραφούν στον σκληρό μου, θυμήθηκα κάτι άκυρες σκέψεις που μου 'ρχονται μερικές φορές. Τι θα έκανα αν δεν μπορούσα να σώσω τον εαυτό μου σε μία τέτοιου είδους περιπέτεια, αλλά έπρεπε να βασιστώ σε κάποιον άκυρο. Και το χειρότερο; Να μην θέλει να με βοηθήσει κιόλας!

Κατ' αρχάς, κάθομαι και σκέφτομαι το πως θα μπορούσα να φανώ πιστευτή. Ας μην γελιόμαστε! Αν έπαιρνα οποιονδήποτε από σας τηλέφωνο λέγοντας ότι έχουν μπει κλέφτες στο σπίτι και κρύβομαι στο υπόγειο, θα νομίζατε ότι βαριέμαι του θανατά και ότι δεν έχω τίποτα καλύτερο να κάνω! Και δεν σας κατηγορώ. Κάτι τέτοια λέω κάθε φορά που βαριέμαι του θανατά και δεν έχω τίποτα καλύτερο να κάνω και αρχίζω να παίρνω τηλέφωνο όποιον βρω μπροστά μου. Γιατί δεν έχω κοινωνική ζωή. Γιατί δεν έχει τίποτα καλό η τηλεόραση. Γιατί έτσι!

Σκέφτομαι λοιπόν να διαλέξω μία φράση "κωδικό", την οποία θα μπορώ να χρησιμοποιήσω σε μία τηλεφωνική συνομιλία. Θα συνεννοηθώ με τους φίλους μου, έτσι ώστε αν βρεθώ ποτέ σε πραγματικό κίνδυνο και τους πάρω τηλέφωνο και χρησιμοποιήσω αυτή τη φράση, να με πάρουν στα σοβαρά, να κινητοποιηθεί ο κρατικός μηχανισμός, να σωθώ και να βγω στα κανάλια αποκαλύπτοντας το απίστευτο σχέδιό μου, να γίνω επιτέλους διάσημη και να βγω σ' όλα τα παράθυρα και στην Τατιάνα.

Να δηλώσω τα εξής, μιας και πλησιάζουμε στο τέλος: Δεν είμαι παρανοϊκή! Η συμφορά της διπλανής πόρτας μπορεί να συμβεί στον καθένα! Έτσι ανυποψίαστη ήταν και η καψερή η Kim, και να τι τράβηξε! Και όχι, δεν πρόκειται να πιστέψω το "συμβαίνει μια στις χίλιες, σιγά μην είσαι εσύ η επόμενη". Και αυτό γιατί γενικά σαν άνθρωπος είμαι πολύ άτυχη. Ξέρω απ' έξω τους νόμους του Μέρφυ, γιατί τους έχω επαληθεύσει όλους κατά καιρούς. Δεν το ρισκάρω, λοιπόν!

Κυριακή, 10 Οκτωβρίου 2010

Σαβουάρ Βιβρ!

Περπατούσα χθες με τη Βιβή στο κέντρο. Εκεί που συζητούσαμε αμέριμνες είδα από μακριά έναν παλιό μου συμμαθητή απ' το φροντιστήριο να πλησιάζει. Μ' αυτό το παιδί μέσα στα δύο χρόνια που πηγαίναμε φροντιστήριο μαζί, ένα 'γεια' ανταλλάσσαμε το πολύ. Είναι από αυτό το είδος γνωστών που αν δεν υπήρχε το facebook δεν θα μάθαινες ποτέ αν ζουν ή πεθαίνουν. Μέσα σ' εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα που πέρασαν, ο εγκέφαλος μου έπαθε κάτι σαν υπερλειτουργία και πάρθηκαν πολλές αποφάσεις ταυτόχρονα.

Όταν συναντώ τυχαία έναν γνωστό μου, ποτέ δεν ξέρω τι να κάνω. Να χαιρετήσω πρώτη; Να κάνω πως δεν τον είδα; Υπάρχει αυτή η άβολη αίσθηση ότι αν του μιλήσεις, κάτι πολύ ντροπιαστικό θα γίνει και θα γυρίσει όλος ο κόσμος να σε κοιτάξει με μισό μάτι λες και έκανες κάναν φόνο. Κι αν του μιλήσω και δεν γυρίσει να με κοιτάξει; Τότε θα φαίνομαι σαν καμιά παράξενη που μιλάει στο κενό.

Και στην τελική ποιος ο λόγος να μιλήσεις; "Γεια! Τι κάνεις, καλά;" Ποιος νοιάζεται! Εδώ, μέσα στα επόμενα πέντε λεπτά θα έχω ξεχάσει ότι τον είδα. Γιατί να κάτσω να ασχοληθώ; Από ευγένεια, ακούω την συνείδησή μου να μου ψιθυρίζει γλυκά στ' αυτί. Επειδή έτσι μας μαθαίνουμε από μικρή ηλικία. Άμα δεις κάποιον γνωστό και δεν τον χαιρετήσεις, η φοράδα που έχω στ' αλώνι μου θα κάνει κάτι που είναι μπλιάξ. Τέλος πάντων. 

Εγώ τελικά δεν τον χαιρέτησα! Κοιταχτήκαμε από μακριά στα μάτια, γυρίσαμε στις παρέες μας και προσποιηθήκαμε κι οι δυο μας ότι ήμασταν τόσο απασχολημένοι και τόσο απορροφημένοι απ' τις συζητήσεις που δεν είδαμε ο ένας τον άλλον, οπότε όλη αυτή η φάση τελείωσε αναίμακτα. Και αν δεν μου 'χε έρθει εκείνη τη στιγμή η ιδέα να το γράψω σαν ποστ, δεν θα το θυμόμουν καν αυτή τη στιγμή.

Πρέπει να κουβαλάω ένα μπλοκάκι μαζί μου πάντα.

Πολλές φορές μου 'ρχεται η επιφοίτηση για κάτι που σκεφτόμουν πολλές συνεχόμενες ώρες, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν έχω που να το σημειώσω για να μην το ξεχάσω, και τελικά -ενώ πείθω τον εαυτό μου ότι θα το θυμάμαι μέχρι να πάω σπίτι- το ξεχνώ μέσα στο επόμενο λεπτό. Αυτό το κείμενο θα γίνει πιο κατανοητό σε λίγο. Πίνκυ Πρόμις! (Θυμάσαι, Άλεξ;)

Θέμα για blog post. Μου 'ρχεται ένα γαμάτο θέμα στο μυαλό που θα είναι γεμάτο γαμάτες ατάκες και γαμάτο τίτλο. Μέσα σε πέντε λεπτά το 'χω ξεχάσει, γιατί θα είμαι έξω και εκείνη τη στιγμή σίγουρα θα κάνω κάτι που δεν μου επιτρέπει να καταγράψω το όραμά μου. Οπότε μόλις γυρίσω σπίτι θα στηθώ για κάνα δίωρο μπροστά απ' τον υπολογιστή, προσπαθώντας να ξυπνήσω την ξεχασμένη ανάμνηση στο μυαλό μου. Αποτυγχάνω παταγωδώς. Βλακεία.

Στίχος ή ενορχήστρωση τραγουδιού. Μπορεί να γράφω ένα τραγούδι εδώ και καμιά βδομάδα και να με ταλαιπωρεί ένα συγκεκριμένο σημείο του. Και η λύση για να το ξεμπλέξω να μου 'ρθει όταν θα κάνω μπάνιο. Στη θάλασσα. Ένα χιλιόμετρο απ' τη στεριά. Χωρίς να το σκέφτομαι καν εκείνη τη στιγμή. Απλώς θα με χτυπήσει σαν τούβλο στο κεφάλι!

Λύση προβλήματος. Μπορεί να με ταλαιπωρεί μια άσκηση στα μαθηματικά. Μπορεί να έχω κάνει μια βλακεία και να μην μπορώ να κλείσω τον ισολογισμό της εικονικής επιχείρησης που με ταλαιπωρεί εδώ και ένα Σαββατοκύριακο. Το θέμα είναι ότι έχει τύχει να δω τη λύση στον ύπνο μου και το πρωί όλα να είναι μια θολούρα στο μυαλό μου. Δεν κάνω πλάκα. Αυτό το παθαίνω όταν αγχώνομαι πολύ με ένα συγκεκριμένο θέμα. Στις πανελλαδικές έβλεπα στον ύπνο μου ασκήσεις από τα μαθηματικά κατεύθυνσης που -ενώ μπορεί να με ταλαιπωρούσαν στον ξύπνιο μου- στον ύπνο μου έβγαζαν νόημα λες και επρόκειτο για ασκήσεις δημοτικού.

Λίστα για ψώνια. Έχω αποφασίσει να πάω για ψώνια μια απ' τις επόμενες ημέρες και θυμάμαι διάφορα άκυρα που πρέπει να αγοράσω. Δεν τα σημειώνω επίτηδες γιατί λέω "Σιγά! Θα ξεχάσω την οδοντόκρεμα και τα σνίτσελ;" Ναι, θα τα ξεχάσω. Και το αποτέλεσμα θα είναι να μην έχω με τι να πλύνω τα δόντια μου το πρωί, και να μείνω και νηστική κιόλας! Ε, ένα μυαλό χειμώνα καλοκαίρι...

Δευτέρα, 4 Οκτωβρίου 2010

"Η ευγνωμοσύνη του μικρού μυρμηγκιού"

Όταν πήγαινα δημοτικό, ίσχυαν τα απλά μαθηματικά. Ένα κι ένα έκαναν δύο, για πολλά χρόνια. Είτε είχες μία μεγάλη παρέα και ήσουν φίλος με όλους, είτε καθόσουν μόνος στη μεριά σου. Το θέμα όμως είναι ότι σαν παιδιά είχαμε αυτή την τυφλή εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλο. Δεν σχολιάζαμε πίσω απ' την πλάτη κανενός, και δεν μας σχολίαζε και κανείς.

Προσπαθώντας να μπω στον κόσμο των μεγάλων άρχισα να βλέπω κάποια πράγματα που με χάλαγαν αρκετά. Δεν υπάρχει πια αυτή η εμπιστοσύνη. Όλοι μας έχουμε γίνει κακοί άνθρωποι που σχολιάζουν άλλους ανθρώπους πίσω απ' την πλάτη τους. Ή σχεδόν όλοι. Δεν υπάρχει ο 'κολλητός', ο 'φίλος'. Υπάρχει η 'παρέα' και ο 'γνωστός'.

Αν έχεις κάποιο πρόβλημα με κάποιον φίλο σου, πρέπει να το συζητάς μαζί του. Τα τελευταία χρόνια οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει μία ικανότητά τους, που την έχουν απ' την αρχή του κόσμου: την ομιλία. Δεν είμαστε όλοι τέλειοι. Μπορεί να κάνω μια βλακεία και να κάνω τον φίλο μου να θυμώσει, ή να στεναχωρηθεί. Δεν θέλω ο φίλος μου να το κρατήσει μέσα του, ή -ακόμα χειρότερα- να ανοιχτεί σε κάποιον άλλο και όχι σε μένα.

Γιατί η Φιλία είναι μία σχέση περίπλοκη. Είναι πολλά πράγματα μαζί. Κανονικά, όταν νοιώθεις κάποιον Φίλο σου, νοιώθεις αυτόν τον άνθρωπο τόσο κοντά σου που δεν θα μπορούσες ποτέ να φανταστείς να τον προδίδεις, γιατί τότε θα ήταν σαν να πρόδιδες τον ίδιο σου τον εαυτό. Τον νοιώθεις μέλος της οικογένειας σου. Χαίρεσαι με τις χαρές του, λυπάσαι με τις λύπες του και είσαι εκεί γι' αυτόν.

φιλία
ουσ θ φιλία
σχέση αγάπης, εμπιστοσύνης και κατανόησης





ΥΓ: Είναι ένα πολύ αστείο ποστ, για ένα πολύ αστείο blog...

Σπαστικά πράγματα που παθαίνω όταν μιλάω. Συμβαίνει σε όλους(;).

Όταν βρίσκομαι σε μια συζήτηση, κάποιες φορές ξεχνάω ότι απευθύνομαι σε ανθρώπινα όντα, οπότε ξεκινώ να μιλώ πολύ γρήγορα. Αυτό συνήθως το παθαίνω όταν έχω να πω κάτι πολύ σημαντικό και αγχώνομαι -λες και βρίσκομαι σε debate με ανώτατο όριο τα 60 δευτερόλεπτα- ή όταν βαριέμαι και θέλω να τελειώνω γρήγορα με ότι έχω να πω. Οπότε καταλήγω να ακούγομαι όπως ακούγονται οι πρωταγωνιστές μιας ταινίας άμα ρυθμίσεις την ταχύτητα του DVD στο Χ2. Δεν βγαίνει και πολύ νόημα εδώ.

Αλλάζω πολύ γρήγορα θέμα. Γι' αυτό μάλλον φταίει η υπερκινητικότητά μου, ή/και το σύνδρομο ελλειμματικής προσοχής. Μέσα σε ένα δεκάλεπτο μπορώ να ξεκινήσω πέντε διαφορετικά θέματα προς συζήτηση και να μην ολοκληρώσω κανένα. Μέσα στο κεφάλι μου γίνεται ένας πόλεμος. Τα διάφορα θέματα προς συζήτηση 'τσακώνονται' για την πρωτιά, και στο τέλος καταλήγω να πω κάτι του στυλ "Πήγα το λάπτοπ στον τεχνικό και μο...Α! Δεν σου 'πα! Λέω να πάω να κάνω ανταύγιες! Ναι! Χρυσοκ...Τι λές για το καινούριο πρόγραμμα της σχολής; Καλό;"

Πολλές φορές άμα αγχωθώ πολύ τρέμω, τραυλίζω, αλλοιώνεται η φωνή μου, ξεχνώ πως να σχηματίσω πρόταση, χαζογελάω και τυχαίνει να ενώσω δύο άκυρες λέξεις σε μία, ή να πω λάθος μία λέξη και να ακουστώ σα χαζό. Ή ακόμα χειρότερα, όταν αγχώνομαι μου είναι πολύ πιο εύκολο να χαζέψω κοιτάζοντας ένα σπάσιμο στο πλακάκι και να αρχίσω να αναλύω στο κεφάλι μου τους 1000 + 1 τρόπους που θα μπορούσαν να προκαλέσουν αυτό το σπάσιμο - προσπαθώντας να ψηφίσω τον πιο πιθανό, με αποτέλεσμα να μου μιλάνε και να μην απαντώ και να τους κοιτάζω λες και κοιμόμουν όρθια τόση ώρα.

Άλλες φορές πορώνομαι με λέξεις. Μου κολλάει μία λέξη ή φράση και τη λέω όλη την ώρα. Το "ξέρω 'γω", ας πούμε. Μου 'χε κολλήσει στο γυμνάσιο, νομίζω, και είχα σπάσει ακόμα και τα δικά μου νεύρα -μαζί με των υπολοίπων- τόσο συχνά που το άκουγα να βγαίνει απ' τα χείλη μου. Είναι λες και υπάρχει ένας επιλογέας μέσα στον εγκέφαλό μου, του οποίου η δουλειά είναι να επιλέγει τις κατάλληλες λέξεις για τον σχηματισμό των προτάσεων, αλλά ένας ιός του έχει δώσει την εντολή να επιλέγει αυτή τη συγκεκριμένη φράση όλη την ώρα με απώτερο σκοπό να κρασσάρει το σύστημά μου.

Ας μου πει κάποιος από 'κει έξω ότι δεν τα κάνω μόνο εγώ αυτά!

Σάββατο, 2 Οκτωβρίου 2010

Πάντα ήθελα να μιλήσω γι' αυτό.

"Όταν ήμουν μικρή, η μητέρα μου πάντα μου έλεγε να είμαι ο εαυτός μου, γιατί η ζωή είναι πολύ μικρή για να προσποιηθώ ότι είμαι κάποια άλλη."

Από μια ηλικία και μετά -όταν άρχισα να έχω προσωπική γνώμη και γούστο- άρχισα να ακούω ροκ και έντεχνη μουσική και ήμουν πολύ κουλ. Στο σχολείο υπήρχαν οι σκυλάδες, οι λαϊκοί, οι ράπερς, οι χιπχοπάδες, οι ροκάδες, αυτοί που άκουγαν λίγο απ' όλα και οι άκυροι που αντέγραφαν ό,τι ήταν πιο μοδάτο στο εκάστοτε σχολείο.

Μετά από αρκετά χρόνια εμπειρίας, έχω να δηλώσω το εξής: οι ροκάδες πρέπει να σταματήσουν να φέρονται λες και η μουσική τους είναι Θεόπνευστη. Υπάρχουν κι άλλα είδη που είναι το ίδιο αξιόλογα. Η ροκ έχει καταντήσει να θεωρείται κριτήριο για το αν ο άνθρωπος που την ακούει είναι φιλοσοφημένος, πολιτικοποιημένος, 'ψαχμένος' κ.τ.λ. Οι ροκάδες επιδεικνύουν τις γνώσεις τους ο ένας στον άλλον και προσπαθούν να αποδείξουν ποιος θυμάται περισσότερα τραγούδια απ' έξω, ή ποιος θυμάται περισσότερες βιογραφίες συγκροτημάτων.

Είχα πέσει κι εγώ σ' αυτό το τρυπάκι όταν πήγαινα στο σχολείο. Αν τύχαινε να ακούσω ένα καλό λαϊκό τραγούδι και μ' άρεσε, ένιωθα τύψεις, λες και πρόδιδα τον εαυτό μου ή κάτι τέτοιο. Είχα ξεχάσει -μαζί με άλλους- ότι όλα είναι μουσική, και ο ρόλος της μουσικής είναι να εκφράζει με τραγούδια αυτά που δεν μπορούμε να πούμε με λόγια.

Δεν γίνεται να ακούς ένα πράγμα σε κάθε φάση της ζωής σου. Όταν νοιώθεις νεύρα, θα ακούσεις το Killing in the name of των Rage Against the Machine. Όταν όμως είσαι καψούρης, τι θ' ακούσεις; (Προσοχή: δε λέω 'ερωτευμένος', λέω 'καψούρης' και έχω το λόγο μου.) Καλό το Still loving you -δε λέω- αλλά λίγος Οικονομόπουλος θα σε πορώσει αφάνταστα σε μια τέτοια φάση. Δεν πρέπει να βάζουμε ταμπέλες στους ανθρώπους ανάλογα με την μουσική που ακούν, γιατί δεν υπάρχει άνθρωπος που να ακούει μόνο ένα είδος και να μην του αρέσει ούτε ένα τραγούδι από κάποιο άλλο είδος.

Ή η άλλη η σαχλαμάρα, που κράζουν συγκεκριμένους τραγουδιστές, μερικοί-μερικοί. Αν το κοριτσάκι γουστάρει ν' ακούσει Ρουβά και Καλομοίρα, τι ζόρι τραβάτε; Μπορεί να της αρέσει να κωλοχτυπιέται από 'δω κι από 'κει, αντί να κάνει head-banging. Ο καθένας θα πρέπει ν' ακούσει ό,τι τον 'τραβάει', και δεν θα έπρεπε να δέχεται κριτική γι' αυτό!

Κατά τη διάρκεια της συγγραφής του παρόντος άρθρου ακούστηκε ο δίσκος Minutes to Midnight των LP.