Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2013

Νομοσχέδιο Αθηνά.


Θυμάμαι μια φορά είχα αγχωθεί πολύ γιατί έπρεπε να βγω να τραγουδήσω μπροστά σε όλο το σχολείο και το βράδυ της παραμονής της γιορτής δεν είχα κλείσει μάτι. Το πρωί τελικά έκανα την άρρωστη και δεν πήγα καθόλου. Δεν με ένοιαξε αν θα έβρισκαν αντικαταστάτρια ή τι θα μου έλεγαν την επόμενη μέρα, αρκεί που το είχα γλιτώσει.

Κάτι τέτοιο έχω πάθει και απόψε το βράδυ. Είμαι στο τέταρτο έτος στη λογιστική της Πάτρας και έμαθα ότι η σχολή μου τον Σεπτέμβρη θα φύγει για Μεσολλόγγι. Έχω 15 μαθήματα για πτυχίο (να, το είπα επιτέλους) και πρέπει να τα περάσω όλα τον Ιούνη και τον Σεπτέμβρη για να γλιτώσω όσο γίνεται τα πήγαιν’ έλα. Μετά βέβαια θα έχω και την πρακτική και την πτυχιακή. Άλλο αυτό.

Με έχει πιάσει αυτός ο πανικός που μεταφράζεται σε κολικό στομάχου, νεύρα από το πουθενά, σφίξιμο στο στήθος και δύσπνοια. Χθες που το έμαθα δεν μου κόλλαγε ύπνος και τελικά αποκοιμήθηκα με το ζόρι στις έξι το πρωί. Όσο το ξεχνάω είμαι εντάξει αλλά μετά κάτι θα μου το θυμίσει και εύχομαι ξανά και ξανά να μην ισχύσει για όσους είναι στα τελειώματα, να το υποστούν οι μικρότεροι. Όπως τότε με την γιορτή. Οποιοσδήποτε άλλος εκτός από μένα.

Και δεν έχει να κάνει μόνο με τα έξοδα –γιατί από ‘κει  που πλήρωνα μηδέν ευρώ για να πάω στη σχολή τώρα θα θέλω κάνα 50άρι το μήνα σε μεταφορικά- αλλά και με το γεγονός ότι εδώ που είμαι ξέρω όλους τους καθηγητές. Σε ποιόν αντιγράφεις εύκολα, ποιος είναι αυστηρός, ποιος τσεκουρώνει, ποιος κάνει καλές παραδόσεις – τα πάντα. Τώρα ξαφνικά θα βρεθώ για δεύτερη φορά στη θέση ενός πρωτοετούς φοιτητή που πρέπει να μάθει απ’ την αρχή τα κατατόπια. Και τσαντίζομαι.

Το γεγονός –φυσικά- ότι είναι αδύνατον να χωρέσουμε όλοι στο Μεσολόγγι δεν το σχολιάζω καν. Όπως δεν θα σχολιάσω και το ξεβόλεμα του πήγαινε-έλα με τα 4 λεωφορεία την ημέρα, ενώ υποτίθεται ότι πέρασα στην συγκεκριμένη σχολή μόνο και μόνο για να αποφύγω όλο αυτό το σκηνικό.

Μετά από λίγο βέβαια νοιώθω ενοχές που γκρινιάζω γιατί ακούω ότι κάμποσες σχολές του πανεπιστημίου της Πάτρας θα φύγουν για Καλαμάτα. Τουλάχιστον το Μεσολόγγι είναι αρκετά κοντά.

Πάντα με κάθε αναποδιά από την πιο ασήμαντη ως την πιο γιγάντια αντιμετωπίζω την κατάσταση με ψυχραιμία και έχοντας στο τσεπάκι κάποιο εναλλακτικό σχέδιο. Όμως πρώτη φορά στη ζωή μου νοιώθω τόσο άχρηστη στο ν’ αλλάξω αυτό που έχω μπροστά μου.