Μήπως δεν είναι τόσο ντεμοντέ τελικά;

Πριν από καμιά πενηνταριά χρόνια, δεν υπήρχε το άγχος των σχέσεων! Μόλις έφτανε κανείς σε ηλικία γάμου, υπήρχαν επαγγελματίες προξενήτρες και όλα έπαιρναν το δρόμο τους και ζούσανε αυτοί καλά κι εμείς αναλόγως τη διάθεση.

Και ο έρωτας; Η φωτεινή εξαίρεση. Αλλά -φυσικά- δεν υπήρχε καμία άλλη επιλογή σ' αυτή την περίπτωση από το κλέψιμο. Και μετά το στίγμα και το σούσουρο. Θυμάμαι μου 'λεγε η γιαγιά μου ότι δεν μπορούσε να παντρευτεί κάποιον συγχωριανό της, γιατί τότε το χωριό θα 'λεγε ότι «τα' χαν καλά».

Μπορεί να νομίζει κανείς ότι αυτός ο «θεσμός» έχει πεθάνει. Αμ δε! Υπάρχουν ακόμα διάφορες επίδοξες προξενήτρες, απλά σαν κίνητρο δεν έχουν κάποιο χρηματικό ποσό, αλλά το αίσθημα του καλού Σαμαρείτη.

Αναφέρομαι σε φίλους που ζευγαρώνουν τους φίλους τους μεταξύ τους, και μετά κάθονται και καμαρώνουν τα πιτσουνάκια. Άλλοι σας κατακρίνουν, αλλά εγώ έχω να πω ένα πράγμα: Μπράβο σας! Μακάρι και άλλοι άνθρωποι να νοιάζονταν για τους συνανθρώπους τους έτσι.

Με αυτή τη σύγχρονη μορφή προξενιού γλιτώνεις τις εκπλήξεις. Δεν πρόκειται να σου προκύψει ο άλλος κλέφτης ή ναρκομανής. Χωρίς να θέλω να προσβάλλω τυχόν κλέφτες ή ναρκομανείς. Ακούστηκε ότι λήστεψε ένα laptop κάποιος, γιατί ήθελε πρόσβαση στο internet για να διαβάσει οπωσδήποτε ένα πολύ αστείο blog. Να δεις πως το λέγανε... Τέλος πάντων. Δεν μπορεί να 'ναι κακός κλέφτης αυτός, ε;