Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Λίγα λόγια

 Όπως θα παρατηρήσει κανείς, τα πρώτα κείμενα ξεκινούν το 2010, μετά υπάρχει ένα τεράστιο κενό μετά το 2014, και η αυξημένη "κίνηση" ξεκινά πάλι το 2021. Επίσης, το ύφος πλέον είναι πολύ διαφορετικό από το ύφος που είχα 10 χρόνια πρίν.


Ένιωθα πώς αν ξεκινήσω καινούριο μπλογκ απ'την αρχή, θα ήταν σαν να "απαρνιόμουν" τον παλιό μου εαυτό. Μπορεί να ακούγεται παράλογο, το γνωρίζω, αλλά όλα έχουν βγει απ'το ίδιο κεφάλι και ήθελα να είναι όλα τα παιδάκια μου μαζί.


Ξεκίνησα να γράφω για τελείως εγωιστικούς λόγους. Για μένα το γράψιμο είναι σαν σπα για το μυαλό μου, το ελαφραίνει και το ξεκουράζει. Ο λόγος που τα μοιράζομαι με τους δικούς μου ανθρώπους (αλλά και με όποιον περαστικό περάσει για μια βόλτα) είναι γιατί μου έχει επισημανθεί ότι γράφω με τρόπο που κάποιοι ταυτίζονται, και λέω πράγματα που άλλοι ίσως δυσκολεύονται να τα εκφράσουν. Οπότε πλέον γράφω για μένα, αλλά και για οποιονδήποτε από εσάς θέλει να κάνουμε παρέα μέσα από τις λέξεις μου.


Χαίρομαι πολύ να ακούω γνώμες, αρκεί να εκφράζονται με ευγενικό τρόπο, οπότε μην διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μου.


Καλή ανάγνωση!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μακάρι να μην με ενοχλούσες,

μακάρι να έμενες πιστός στην επιλογή σου και να με άφηνες στην ησυχία μου. Έχω εκατό πράγματα στο κεφάλι μου, έχω και τα σκατά τα δικά σου. Να τα διαχειριστείς μόνος σου, παρακαλώ. Ή με τον άνθρωπό σου. Έχεις άνθρωπο. Δεν είμαι εγώ αυτός ο άνθρωπος. Δική σου επιλογή να μην είμαι εγώ αυτός ο άνθρωπος. Τέλος πάντων, να 'χαμε να λέγαμε. Διάβαζα το ημερολόγιο απ' το 2018 και έχω κάνει απίστευτη εξέλιξη στα πάντα, εκτός από εσένα. Αυτά που με απασχολούσαν τότε, με απασχολούν και σήμερα, εκατό χρόνια μετά. Κάπου ένα ώπα φιλαράκι, δεν γίνεται να συνεχιστεί αυτό. Και άλλες φορές το έχω πει αυτό, αμέτρητες φορές, αλλά πλέον έχω τόσο θυμό μέσα μου που δεν μπορούν να με κάνουν καλά δυο κουβέντες. Το όλα ή τίποτα το εννοώ ακόμα, απλά αυτή τη στιγμή ο θυμός που έχω ξεπερνάει τη στεναχώρια μου σε ποσότητα οπότε μπορώ να το κάνω όντως πράξη. Δεν θέλω τίποτα, ούτε καλημέρες, ούτε τραγούδια, ούτε όμορφα λόγια. Χόρτασα από όμορφα λόγια και αποτέλεσμα μηδέν. Και τα τραγούδια έχεις πού να τα στείλ...

Θα το 'θελα πολύ

να γράψεις κάπου αυτούς τους τόμους και να τους δω. Είναι ωραίο να μοιραζόμαστε σκέψεις. Και θα είναι και δίκαιο, εσύ έχεις εισιτήριο διαρκείας στο μυαλό μου. Όσο και να έχω μια γνώση για τα συναισθήματά σου, έχει μία κάποια γοητεία ο γραπτός λόγος που δεν μπορώ να εξηγήσω. Δίνει υπόσταση στις λέξεις. Θα με χαροποιούσε πολύ. Επίσης περιμένω (ανεξάρτητα από την κατάληξη) τη στιγμή που θα γιατρέψουμε πληγές βήμα βήμα. Σαν έναν εξαγνισμό, δες το έτσι αν θες. Μόνο αγάπη και ηρεμία, μάτια μου. Αυτά θέλω. Τα έχω πληρώσει προκαταβολικά, μένει να μου δώσουν το εισιτήριο στο ταμείο.

Το μαξιλάρι

μυρίζει σαν εσένα, αλλά το μύρισα μόνο τρεις φορές. Τόσες επέτρεψα στον εαυτό μου. Ίσα για να εντυπώσω την ανάμνηση στη μνήμη μου, ίσα να πληγώσω το μυαλό μου λίγο ακόμα. Και μετά έδωσα να το μυρίσουν κι άλλοι, και τους λέω "να, δείτε, αυτή είναι η αύρα του ανθρώπου μου" αλλά μου λένε ότι δεν μυρίζουν τίποτα και ότι δεν έχω πια άνθρωπο.  Αλλά εγώ μέσα μου νιώθω λες και ζω μέσα σε ένα κακό όνειρο και απλά κάνω υπομονή να ξυπνήσω αλλά δεν ξυπνάω ποτέ και τελικά δεν είναι μόνο μέσα στο κεφάλι μου όλο αυτό και πονάω και φοβάμαι αλλά δεν φοβάμαι πια. Και δεν πονάω πια. Και δεν νιώθω πια.