Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μια συμβουλή, μιας και το θυμήθηκα!

Είμαι απ' τους ανθρώπους που ταιριάζουν εύκολα με άλλους ανθρώπους. Σπάνια αποφασίζω ότι δεν μπορώ να κάνω παρέα με κάποιον. Κι όταν λέω «δεν μπορώ», εννοώ «άμα ξανακούσω τη φωνή του θα τον σκοτώσω με τον πιο βάναυσο τρόπο». Αλλά υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που δεν την παλεύουν με τίποτα!

Οι γκρινιάρηδες. Μια στο τόσο θα τύχει να πέσεις πάνω σ' αυτού του είδους άνθρωπο. Τα σημάδια είναι εμφανή. Σου παραπονιέται για τα πάντα, λες και σηκώθηκες μια μέρα και είπες «Δεν έχω τι να κάνω, ας χαλάσω τη μέρα του - έτσι, για μια αλλαγή βρε αδερφέ!», αλλά δεν μπορείς να σταματήσεις να τον κάνεις παρέα για κάποιο ασήμαντο λόγο. 

Τι μπορείς να κάνεις λοιπόν; Μην πιάνεις κουβέντα! Το ξέρω ότι σε σπρώχνει το κοινωνικό καθήκον να μιλήσεις, αλλά αν το κάνεις θα είναι σαν να τραβάς περόνη χειροβομβίδας: ανόητο και επίπονο. Απομακρύνσου! Εκτός αν πιστεύεις στον Ινδουισμό που λέει ότι όσο μεγαλύτερα βασανιστήρια περάσει κανείς στην τωρινή του ζωή, τόσο καλύτερη θα είναι η επόμενη.

Κουράγιο λοιπόν!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μακάρι να μην με ενοχλούσες,

μακάρι να έμενες πιστός στην επιλογή σου και να με άφηνες στην ησυχία μου. Έχω εκατό πράγματα στο κεφάλι μου, έχω και τα σκατά τα δικά σου. Να τα διαχειριστείς μόνος σου, παρακαλώ. Ή με τον άνθρωπό σου. Έχεις άνθρωπο. Δεν είμαι εγώ αυτός ο άνθρωπος. Δική σου επιλογή να μην είμαι εγώ αυτός ο άνθρωπος. Τέλος πάντων, να 'χαμε να λέγαμε. Διάβαζα το ημερολόγιο απ' το 2018 και έχω κάνει απίστευτη εξέλιξη στα πάντα, εκτός από εσένα. Αυτά που με απασχολούσαν τότε, με απασχολούν και σήμερα, εκατό χρόνια μετά. Κάπου ένα ώπα φιλαράκι, δεν γίνεται να συνεχιστεί αυτό. Και άλλες φορές το έχω πει αυτό, αμέτρητες φορές, αλλά πλέον έχω τόσο θυμό μέσα μου που δεν μπορούν να με κάνουν καλά δυο κουβέντες. Το όλα ή τίποτα το εννοώ ακόμα, απλά αυτή τη στιγμή ο θυμός που έχω ξεπερνάει τη στεναχώρια μου σε ποσότητα οπότε μπορώ να το κάνω όντως πράξη. Δεν θέλω τίποτα, ούτε καλημέρες, ούτε τραγούδια, ούτε όμορφα λόγια. Χόρτασα από όμορφα λόγια και αποτέλεσμα μηδέν. Και τα τραγούδια έχεις πού να τα στείλ...

Θα το 'θελα πολύ

να γράψεις κάπου αυτούς τους τόμους και να τους δω. Είναι ωραίο να μοιραζόμαστε σκέψεις. Και θα είναι και δίκαιο, εσύ έχεις εισιτήριο διαρκείας στο μυαλό μου. Όσο και να έχω μια γνώση για τα συναισθήματά σου, έχει μία κάποια γοητεία ο γραπτός λόγος που δεν μπορώ να εξηγήσω. Δίνει υπόσταση στις λέξεις. Θα με χαροποιούσε πολύ. Επίσης περιμένω (ανεξάρτητα από την κατάληξη) τη στιγμή που θα γιατρέψουμε πληγές βήμα βήμα. Σαν έναν εξαγνισμό, δες το έτσι αν θες. Μόνο αγάπη και ηρεμία, μάτια μου. Αυτά θέλω. Τα έχω πληρώσει προκαταβολικά, μένει να μου δώσουν το εισιτήριο στο ταμείο.

Το μαξιλάρι

μυρίζει σαν εσένα, αλλά το μύρισα μόνο τρεις φορές. Τόσες επέτρεψα στον εαυτό μου. Ίσα για να εντυπώσω την ανάμνηση στη μνήμη μου, ίσα να πληγώσω το μυαλό μου λίγο ακόμα. Και μετά έδωσα να το μυρίσουν κι άλλοι, και τους λέω "να, δείτε, αυτή είναι η αύρα του ανθρώπου μου" αλλά μου λένε ότι δεν μυρίζουν τίποτα και ότι δεν έχω πια άνθρωπο.  Αλλά εγώ μέσα μου νιώθω λες και ζω μέσα σε ένα κακό όνειρο και απλά κάνω υπομονή να ξυπνήσω αλλά δεν ξυπνάω ποτέ και τελικά δεν είναι μόνο μέσα στο κεφάλι μου όλο αυτό και πονάω και φοβάμαι αλλά δεν φοβάμαι πια. Και δεν πονάω πια. Και δεν νιώθω πια.