«Συναγερμός υπερβολικά πολλών πληροφοριών.»

Ζηλεύω τις εποχές που οι γιατροί θεωρούνταν θεοί και οι κοινοί θνητοί δεν είχαν ιδέα για τα γεγονότα πίσω απ' τις πόρτες των χειρουργείων.

Έχω μυωπία από μικρή. Και απ' τη στιγμή που άκουσα για το λέιζερ που κάνουν ήθελα οπωσδήποτε να το κάνω κι εγώ. Δεν φοβόμουν ποτέ τους γιατρούς, τις βελόνες, τα νυστέρια ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, οπότε όλα ΟΚ.

Κάποια στιγμή όμως -πρέπει να πήγαινα λύκειο- άρχισα να παρακολουθώ όλες αυτές τις αμερικάνικες και αγγλικές σειρές/ριάλιτι με πλαστικές επεμβάσεις και πάει λέγοντας. Σε κάποια φάση είχα μάθει απ' έξω ακόμα και την ιατρική ορολογία που χρησιμοποιείτο.

Τότε άρχισα να φοβάμαι, ή μάλλον να ανατριχιάζω. Ή κάτι τέτοιο. Σαν αυτόν τον φόβο που έχουν κάποιοι άνθρωποι για τις βελόνες, ας πούμε, και αυτό επειδή ήξερα με κάθε λεπτομέρεια τι θα μου έκανε ο γιατρός, χωρίς να είναι απαραίτητο.

Το θέμα είναι ότι πιστεύω πως θα 'πρεπε να υπάρχει κάποιο «μυστήριο», ρε παιδί μου. Να ξέρει ο ασθενής μόνο ότι θα μπει, θα ναρκωθεί και θα ξυπνήσει. Όχι να είναι έτοιμος ο ασθενής να πάρει το νυστέρι και να χειρουργηθεί μόνος του! Μόλις συνειδητοποίησα ότι δεν έχω επίλογο.