Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ένα εισιτήριο..

Δεν μπορώ να σκεφτώ μία καλή εισαγωγή.

Ήμουν με τη Βιβή στη στάση του λεωφορείου και μας πλησίασε ένας τύπος. Φθαρμένα ρούχα, λαδωμένα μαλλιά, κ.τ.λ. Γύρισε και μας είπε «Δεν θα πω ψέματα. Είμαι τοξικομανής.» Εκείνη την ώρα γύρισε τα χέρια του και πράγματι είχαν ένα σωρό σημάδια από βελόνες. Ανατριχιαστικό.

«Θέλω όμως ένα εισιτήριο. Όχι λεφτά. Δε λέω ψέμματα για να πάρω τη δόση μου. Άμα θέλεις πήγαινε να μου το αγοράσεις εσύ το εισιτήριο, δε θέλω τα λεφτά.» Πρώτη φορά στη ζωή μου άκουγα ναρκομανή να ζητάει εισιτήριο και όχι «πενήντα λεπτά δωσ' μου γιατί μαζεύω λεφτά για να πάρω εισιτήριο επειδή είμαι φοιτητής και ξέμεινα.»

Δεν τον ξέρω, και πιθανότατα θα πεθάνει πριν καν πάρω πτυχίο, αλλά μπράβο του. Εννοείται πως είναι τραγικό που χαραμίζει έτσι τη ζωή του, αλλά γούσταρα ρε παιδί μου που ήταν ντόμπρος και δεν έλεγε τις σαχλαμάρες που λένε οι όμοιοί του.

Και η πιο απίστευτη ατάκα μόλις ρώτησε 5-10 κοπέλες που ήμασταν στη στάση και δεν του 'δωσε καμία εισιτήριο: «με φάγανε τα άτιμα τα θηλυκά!»

Σχόλια

Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Όταν σου ζητάνε λεφτά για τη δόση τους τι τους λες; Και πάλι ντόμπροι είναι..
Ο χρήστης Thunder είπε…
αυτο ειναι αληθεια.. και παλι δεν προκειται να τους δωσω, αλλα εκτιμω το οτι δεν με περνανε για μαλακα..

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γιατί είμαι ΜΠΛΟΓΚΕΡ, ρε γαμώτο!

Όταν ξεκίνησα το blog, ήθελα να διαβάσει ο κόσμος διάφορες παραξενιές μου και να διασκεδάσει. Συνήθιζα να αφηγούμαι τέτοιες ιστορίες σε παρέες, οπότε ήλπιζα ότι κατά ένα μέρος τουλάχιστον θα' χε επιτυχία ο στόχος μου. Οφείλω να ομολογήσω ότι -για τα δικά μου δεδομένα- το blog είναι πολύ επιτυχημένο. Κάθε φορά που με πλησιάζει και από ένας φίλος μου λέγοντας μου να συνεχίσω να γράφω, νοιώθω απίστευτη χαρά. Μαζί με τη χαρά μου όμως, ώρες ώρες με πιάνει και μια φοβία. Αφορμή για να επανέλθει στο προσκήνιο αυτή η φοβία κατά καιρούς, είναι όταν περνάει πάνω από μία βδομάδα χωρίς ν' ανεβάσω έστω κι ένα ποστ. Αν ανοίξει το λογαριασμό μου κανείς εκείνη την περίοδο, θα δει ένα σωρό πρόχειρα αποθηκευμένα, αλλά καμία ιδέα που ν' αξίζει να δημοσιευτεί. Όλα αυτά είναι απλώς ένας σωρός από λέξεις χωρίς νόημα κι ενδιαφέρον. Έχει τύχει στο παρελθόν να δημοσιεύσω  τέτοιου είδους δημιουργήματα και -φυσικά- έχει αποδειχτεί λάθος. Γιατί υπάρχουν όλα αυτά τα πρόχειρα όμως; Υπάρχουν ...

Τέντωσέ την μέχρι να κοπεί,

σκέψου πόσο διασκεδαστικό θα είναι να τη φτάσεις στα όρια. Σκέψου την αδρεναλίνη όταν τραβάς λίγο ακόμα, λιιιγο ακόμα. Θα αντέξει άραγε; Μα πώς; Πώς μπορεί και μένει έτσι, αλώβητη; Ούτε μία ρωγμή, κοίταξέ την. Κοίτα την. Τράβηξε λίγο ακόμα. Τίποτα. Βάλε κι άλλη δύναμη, μπορείς και καλύτερα. Ή χειρότερα, αναλόγως την πλευρά που το βλέπει κανείς. Πρόσεχε όμως, γιατί όταν σπάσει δεν θα μπορέσεις να κρυφτείς απ'τα θραύσματα που θα σκορπίσουν παντού. Πρόσεχε, γιατί όταν σπάσει θα γεμίσει ο τόπος με γυαλί και ατσάλι. Να μην είσαι ξυπόλυτος, εντάξει; Να μην είσαι γυμνός γιατί θα σε μαχαιρώσουν τα κομμάτια όπου βρούν. Τράβα κι άλλο, αφού το θέλεις, όμως μην το μετανιώσεις στο τέλος. Μετά δεν υπάρχει γυρισμός. Υπάρχει μόνο η σκούπα και το φαράσι, αλλά δεν σε κόβω να έχεις όρεξη να τα μαζέψεις. Κανείς δεν έχει όρεξη στο τέλος, έτσι δεν είναι;

Ξάπλωσε στο πάτωμα

και έκλεισε τα μάτια της. Ανάσκελα, με τα ακροδάχτυλά της να χαϊδεύουν απαλά τους αρμούς γύρω απ' τα πλακάκια. Ήταν κρύο το πάτωμα, αλλά δεν είχε την ενέργεια να ενοχληθεί με αυτό. Το σιχαίνοταν το κρύο. Άκουγε την ανάσα της όπως σφύριζε απαλά με την κάθε εισπνοή. Άκουγε την καρδιά της να χτυπά δυνατά σαν κεραυνός. Ένιωθε τα δάκρυα να γλιστρούν απ'τις εξωτερικές γωνίες των ματιών, και να τρυπώνουν μέσα στ' αυτιά της. Απίστευτα ενοχλητική αίσθηση, αν με ρωτήσεις. Αλλά τι να της πω εκείνη την ώρα; Καλύτερη η σιωπή. Καλύτερο το σκοτάδι.  Ξεροκατάπιε. Κόμπιασε. Πήρε μία κοφτή ανάσα, σαν να της έμπηξαν ξαφνικά το μαχαίρι στην κοιλιά. Άλλη μία ανάσα. Και άλλη μία. Αρκεί για σήμερα, είπε. Μέχρι εδώ σου δίνω, τώρα θα σηκωθείς και θα είσαι παραγωγική και δημιουργική και ενήλικας. Ραντεβού πάλι αύριο τα μεσάνυχτα.