Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ε ναι, λοιπόν! Μεγάλη πόρτα θα διαβείς!

Όπως έψαχνα τίτλο για το προηγούμενο ποστ μου, θυμήθηκα ότι κάθε Σάββατο που πάω να πάρω το αστικό για να κατέβω κέντρο (άτιμα προάστεια), περνάω μέσα απ' τη λαϊκή και μετά πέφτω πάνω σ' όλο το γυφτόσογο και σε όποιον κουτσό/κουλό έδωσε ποτέ εξιτήριο το νοσοκομείο του Ρίου.

Θα μου πει κάποιος, τι σε πειράζει; Θα τους πεις την τελευταία πρώτη και -μια δυο- θα πάνε από 'κει που 'ρθανε. Αμ δεν είναι έτσι τα πράγματα! Κατ' αρχήν έχω να τονίσω ότι μετά από πολύ προσεκτική παρατήρηση συμπέρανα ότι όλοι αυτοί έρχονται ΜΟΝΟ σ' εμένα για λεφτά! Μπράβο παίδες! Μυριστήκατε τα μονόλεπτα που έχουν κατακλείσει το πορτοφόλι μου και ορμήσατε!

Και όχι, δεν είμαι παράλογη. Έχει τύχει να πηγαίνω προς την στάση με άλλους δυο-τρείς άσχετους και να μην τους κολλάει σαν τσιμπούρι κανένας! Και «να σου πω την μοίρα σου» και «μεγάλη πόρτα θα διαβείς» και «ένα μελαχρινό θα γνωρίσεις». Έπεσες έξω στο χρώμα των μαλλιών θείτσα!

Και να μην ξεχνάμε ότι άμα τους πας κόντρα και δεν «ασημώσεις», σε κοιτάνε με το βλέμμα το δολοφονικό και οι κατάρες πέφτουν σύννεφο! Ευτυχώς που δεν πιστεύω σ' αυτά γιατί αλλιώς με τόσες κατάρες που μου 'χουν ρίξει θα είχα αμπαρωθεί απ' τον φόβο μου μην πεθάνω από πολλαπλά κατάγματα!

¡Adios Amigos!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μακάρι να μην με ενοχλούσες,

μακάρι να έμενες πιστός στην επιλογή σου και να με άφηνες στην ησυχία μου. Έχω εκατό πράγματα στο κεφάλι μου, έχω και τα σκατά τα δικά σου. Να τα διαχειριστείς μόνος σου, παρακαλώ. Ή με τον άνθρωπό σου. Έχεις άνθρωπο. Δεν είμαι εγώ αυτός ο άνθρωπος. Δική σου επιλογή να μην είμαι εγώ αυτός ο άνθρωπος. Τέλος πάντων, να 'χαμε να λέγαμε. Διάβαζα το ημερολόγιο απ' το 2018 και έχω κάνει απίστευτη εξέλιξη στα πάντα, εκτός από εσένα. Αυτά που με απασχολούσαν τότε, με απασχολούν και σήμερα, εκατό χρόνια μετά. Κάπου ένα ώπα φιλαράκι, δεν γίνεται να συνεχιστεί αυτό. Και άλλες φορές το έχω πει αυτό, αμέτρητες φορές, αλλά πλέον έχω τόσο θυμό μέσα μου που δεν μπορούν να με κάνουν καλά δυο κουβέντες. Το όλα ή τίποτα το εννοώ ακόμα, απλά αυτή τη στιγμή ο θυμός που έχω ξεπερνάει τη στεναχώρια μου σε ποσότητα οπότε μπορώ να το κάνω όντως πράξη. Δεν θέλω τίποτα, ούτε καλημέρες, ούτε τραγούδια, ούτε όμορφα λόγια. Χόρτασα από όμορφα λόγια και αποτέλεσμα μηδέν. Και τα τραγούδια έχεις πού να τα στείλ...

Θα το 'θελα πολύ

να γράψεις κάπου αυτούς τους τόμους και να τους δω. Είναι ωραίο να μοιραζόμαστε σκέψεις. Και θα είναι και δίκαιο, εσύ έχεις εισιτήριο διαρκείας στο μυαλό μου. Όσο και να έχω μια γνώση για τα συναισθήματά σου, έχει μία κάποια γοητεία ο γραπτός λόγος που δεν μπορώ να εξηγήσω. Δίνει υπόσταση στις λέξεις. Θα με χαροποιούσε πολύ. Επίσης περιμένω (ανεξάρτητα από την κατάληξη) τη στιγμή που θα γιατρέψουμε πληγές βήμα βήμα. Σαν έναν εξαγνισμό, δες το έτσι αν θες. Μόνο αγάπη και ηρεμία, μάτια μου. Αυτά θέλω. Τα έχω πληρώσει προκαταβολικά, μένει να μου δώσουν το εισιτήριο στο ταμείο.

Το μαξιλάρι

μυρίζει σαν εσένα, αλλά το μύρισα μόνο τρεις φορές. Τόσες επέτρεψα στον εαυτό μου. Ίσα για να εντυπώσω την ανάμνηση στη μνήμη μου, ίσα να πληγώσω το μυαλό μου λίγο ακόμα. Και μετά έδωσα να το μυρίσουν κι άλλοι, και τους λέω "να, δείτε, αυτή είναι η αύρα του ανθρώπου μου" αλλά μου λένε ότι δεν μυρίζουν τίποτα και ότι δεν έχω πια άνθρωπο.  Αλλά εγώ μέσα μου νιώθω λες και ζω μέσα σε ένα κακό όνειρο και απλά κάνω υπομονή να ξυπνήσω αλλά δεν ξυπνάω ποτέ και τελικά δεν είναι μόνο μέσα στο κεφάλι μου όλο αυτό και πονάω και φοβάμαι αλλά δεν φοβάμαι πια. Και δεν πονάω πια. Και δεν νιώθω πια.