Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Άμα δεν σας αρέσει αυτό το ποστ, παράπονα στην Αλέ!

Ως γνωστόν, υπάρχουν δύο κατηγορίες πλουσίων με βάση το πως πλουτίζουν. Η πρώτη κατηγορία είναι οι αυτοδημιούργητοι (τύπου Ωνάσης). Η δεύτερη κατηγορία είναι οι λεγόμενοι νεόπλουτοι. Αυτοί είναι το συνηθέστερα μισητό είδος πλουσίων γιατί -εκτός του ότι πλούτισαν κατά τύχη- μας το τρίβουν και στη μούρη!

Όταν κάποιου ανθρώπου του έχει βγει το λάδι και έχει κάνει μια σεβαστή περιουσία, είναι εγκρατής και εκτιμά αυτά που έχει. Αν όμως τα λεφτά ήρθαν π.χ. από κληρονομιά, ή από κάποιο τυχαίο γεγονός γενικότερα, τότε προσπαθεί τόσο πολύ να το «παίξει» λεφτάς, που φαίνεται σαν παραφωνία. 

Όλα αυτά τα γράφω γιατί τώρα τελευταία είναι της μόδας να βλέπω κάτι παλιές γνωστές που δεν έχουν ανάγκη να σπουδάσουν ή -Θεός φυλάξοι!- να δουλέψουν, να αρπάζουν από μία κάμερα (επαγγελματική πάντα!) και να το παίζουν αρτιστίκ μποέμ ταξιδιάρες τύπισσες που κάθε βδομάδα βρίσκονται σε διαφορετική ήπειρο. Και το πιο γελοίο είναι ότι έχουν και «καλλιτεχνική άποψη» και στο παίζουν και ταξιδιωτικοί οδηγοί! 

Και το ωραίο είναι ότι στο παίζουν και στυλίστριες! «Αυτό το χρώμα θα φορεθεί πολύ φέτος» και «Μα που πας μ' ΑΥΤΟ το ΠΑΠΟΥΤΣΙ;;;; Είναι τόσο άουτ οφ σίζον!!!» κ.ο.κ. Κοπελιές, βρείτε κάτι καλύτερο να κάνετε με τον χρόνο σας χωρίς να πρήζετε τον κοσμάκη. Γιατί στην τελική άμα γουστάρω θα φορέσω αυγουλί παλτό με σκατί παντελόνι και μπλαβιά τσάντα και θα πάω στην εβδομάδα μόδας σαν τη νέα τάση του 2013!

Σχόλια

Ο χρήστης Marianna Papagiannopoulou είπε…
Hahaha!
kalo!! Polu kalo!!!
Ο χρήστης Thunder είπε…
ασε ρε συ! αλλο να γουσταρεις να εισαι stylish γενικα κι αλλο να νομιζεις οτι δουλευεις για τον marc jacobs!!! τα σουργελα!
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Χαχχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα! Ψυχοθεραπεία μου έγραψες πάλι!
Για ποιά άτομα μιλάγατε πάλι με την Αλέ;;;;
Ο χρήστης Thunder είπε…
απο κοντα αυτα ρε! ;)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μακάρι να μην με ενοχλούσες,

μακάρι να έμενες πιστός στην επιλογή σου και να με άφηνες στην ησυχία μου. Έχω εκατό πράγματα στο κεφάλι μου, έχω και τα σκατά τα δικά σου. Να τα διαχειριστείς μόνος σου, παρακαλώ. Ή με τον άνθρωπό σου. Έχεις άνθρωπο. Δεν είμαι εγώ αυτός ο άνθρωπος. Δική σου επιλογή να μην είμαι εγώ αυτός ο άνθρωπος. Τέλος πάντων, να 'χαμε να λέγαμε. Διάβαζα το ημερολόγιο απ' το 2018 και έχω κάνει απίστευτη εξέλιξη στα πάντα, εκτός από εσένα. Αυτά που με απασχολούσαν τότε, με απασχολούν και σήμερα, εκατό χρόνια μετά. Κάπου ένα ώπα φιλαράκι, δεν γίνεται να συνεχιστεί αυτό. Και άλλες φορές το έχω πει αυτό, αμέτρητες φορές, αλλά πλέον έχω τόσο θυμό μέσα μου που δεν μπορούν να με κάνουν καλά δυο κουβέντες. Το όλα ή τίποτα το εννοώ ακόμα, απλά αυτή τη στιγμή ο θυμός που έχω ξεπερνάει τη στεναχώρια μου σε ποσότητα οπότε μπορώ να το κάνω όντως πράξη. Δεν θέλω τίποτα, ούτε καλημέρες, ούτε τραγούδια, ούτε όμορφα λόγια. Χόρτασα από όμορφα λόγια και αποτέλεσμα μηδέν. Και τα τραγούδια έχεις πού να τα στείλ...

Θα το 'θελα πολύ

να γράψεις κάπου αυτούς τους τόμους και να τους δω. Είναι ωραίο να μοιραζόμαστε σκέψεις. Και θα είναι και δίκαιο, εσύ έχεις εισιτήριο διαρκείας στο μυαλό μου. Όσο και να έχω μια γνώση για τα συναισθήματά σου, έχει μία κάποια γοητεία ο γραπτός λόγος που δεν μπορώ να εξηγήσω. Δίνει υπόσταση στις λέξεις. Θα με χαροποιούσε πολύ. Επίσης περιμένω (ανεξάρτητα από την κατάληξη) τη στιγμή που θα γιατρέψουμε πληγές βήμα βήμα. Σαν έναν εξαγνισμό, δες το έτσι αν θες. Μόνο αγάπη και ηρεμία, μάτια μου. Αυτά θέλω. Τα έχω πληρώσει προκαταβολικά, μένει να μου δώσουν το εισιτήριο στο ταμείο.

Το μαξιλάρι

μυρίζει σαν εσένα, αλλά το μύρισα μόνο τρεις φορές. Τόσες επέτρεψα στον εαυτό μου. Ίσα για να εντυπώσω την ανάμνηση στη μνήμη μου, ίσα να πληγώσω το μυαλό μου λίγο ακόμα. Και μετά έδωσα να το μυρίσουν κι άλλοι, και τους λέω "να, δείτε, αυτή είναι η αύρα του ανθρώπου μου" αλλά μου λένε ότι δεν μυρίζουν τίποτα και ότι δεν έχω πια άνθρωπο.  Αλλά εγώ μέσα μου νιώθω λες και ζω μέσα σε ένα κακό όνειρο και απλά κάνω υπομονή να ξυπνήσω αλλά δεν ξυπνάω ποτέ και τελικά δεν είναι μόνο μέσα στο κεφάλι μου όλο αυτό και πονάω και φοβάμαι αλλά δεν φοβάμαι πια. Και δεν πονάω πια. Και δεν νιώθω πια.