Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η ώρα πάει τέσσερις και εγώ σε λίγες ώρες δίνω μάθημα.

Έχω βάλει και ακούω Coldplay γιατί πάντα λειτουργούσε σαν κάποιο είδος βαρβιτουρικού για μένα η μουσική τους. Και επίσης προσπαθώ για πρώτη φορά να καταλάβω τι λένε οι σελίδες που είναι αραδιασμένες μπροστά μου μέσα σ' αυτό το τελευταίο 48ωρο. Δύσκολο. Πολύ δύσκολο.

Αυτή η εξεταστική για κάποιο λόγο με έχει βρει τελείως απροετοίμαστη. Από τα προηγούμενα χρόνια συνήθιζα να κατηγοριοποιώ τα μαθήματα με βάση τη δυσκολία τους ή τη βαρεμάρα μου να ασχοληθώ μαζί τους. Ή τη συμπάθειά μου στον εκάστοτε καθηγητή. Αυτό δεν άλλαξε και τώρα, μόνο που αυτή τη φορά για κάποιο λόγο τα μαθήματα που μ' αρέσουν έχουν μπει στη λάθος «λίστα».

Τον τελευταίο καιρό έχω δημιουργήσει ένα ιδιωτικό «video club», φουλάροντας ό,τι σκληρό δίσκο διαθέτω με ταινίες και σειρές. Και κάθομαι και κάνω μαραθώνιους έξι-δέκα ωρών ενώ έχω να κάνω πολύ πιο επείγοντα... πράγματα; Αν θεωρείται το διάβασμα «πράγμα», ας πούμε.

Σε κάθε εξεταστική το παίρνω απόφαση να διαβάσω και καταλήγω είτε να αγχωθώ απ' το διάβασμα, είτε να αγχωθώ επειδή δεν μπορώ ν' ανοίξω βιβλίο. Το σίγουρο πάντως είναι -προφανώς- ότι αυτή η χρονική περίοδος πάντοτε περνά με άγχος.

Μάλλον ήρθε η ώρα να συνεχίσω την αποκρυπτογράφηση των σημειώσεών μου μπας και καταφέρω να πιάσω κανένα πεντάρι. Ελπίζω να έχω ξεμπερδέψει μέχρι τις έξι μπας και κοιμηθώ ένα τρίωρο...

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γράφω όλα αυτά

τα λόγια σε αυτό το άτυπο ημερολόγιο, γράμματα χωρίς διεύθυνση παραλήπτη. Ένα ημερολόγιο που έχει μόνο τις εξωτερικές στρώσεις του κρεμμυδιού. Παρόλα αυτά, με ξαλαφρώνει πολύ όλο αυτό. Ξεκίνησα να διαβάζω πάλι βιβλία σιγά σιγά, βαρέθηκα τα reels του ινσταγκραμ. Κάθε 3ο reel ήταν ανάγνωση ταρώ, I shit you not. Δεν ήξερα καν ότι υπάρχουν τόσα άτομα που να ανεβάζουν τέτοια βιντεάκια. Πολύ ωραία τα έλεγαν πάντως, μου έλεγαν ότι είμαι γαμάτη και ότι με περιμένουν σπουδαία πράγματα. Σας ευχαριστώ, το ξέρω ήδη, και το ξέρω επειδή τα φτιάχνω εγώ τα σπουδαία πράγματα. Επίσης μου έλεγαν ότι θα γυρίσεις πίσω. Εκεί είναι που τα έκλεισα και έπιασα το διάβασμα, πόσο delulu να ταΐσουν και αυτά. Θέλω να σου πω τόσα πολλά. Πρέπει να κάνω λίστα. Και να κάνω θέλω, για αυτά δεν χρειάζομαι λίστα.  Οι σκέψεις μου είναι θυμωμένες ώρες ώρες. Δεν το κάνουν με κακία όμως, αλλά αυτό το ξέρεις γιατί με ξέρεις. Πονάει όλο αυτό. Αν υπήρχε απόρριψη, δεν θα πονούσε έτσι. Δεν θα με έπιανε ούτε δύσπνοια, ούτε σφίξιμο.

Τα όνειρά μου

χορεύουν στο μυαλό μου σαν τις χρωματιστές κορδέλες που χρησιμοποιούν σε ανσάμπλ ρυθμικής γυμναστικής. Παίζει να έχω μέχρι πέντε κορδέλες ταυτόχρονα κάθε φορά, φυσικά πάντα σε μια τέλεια εκτελεσμένη χορογραφία. Για μένα λέμε, άλλωστε. Ονειροπολώ χαζεύοντας τον τρόπο που ανακατεύονται τα χρώματα μεταξύ τους. Και μόλις μια χορογραφία πιάσει το απόλυτο δεκάρι από την κριτική επιτροπή, σημαίνει ότι ο στόχος έχει επιτευχθεί. Το όνειρο έχει γίνει πρώτα στόχος, και μετά πραγματικότητα. Τότε βρίσκω καινούργιες κορδέλες, ξεκινάω πάλι απ' την αρχή την εκμάθηση της νέας χορογραφίας.  Αυτή τη στιγμή οι κορδέλες είναι τέσσερις . Η χορογραφία σε αυτές τις τέσσερις  κοντεύει να τελειοποιηθεί. Υπάρχει και μία πέμπτη  στον πάγκο, βέβαια, αλλά εκείνη δεν μπορώ να την εντάξω μόνη μου στο πρόγραμμα, μόνο τις δικές σου οδηγίες ακούει. Θα ήταν τόσο όμορφο θέαμα αν συμμετείχε κι εκείνη, ξέρεις.

Κλείνω τα μάτια μου

και κοιμάμαι σαν πτώμα. Δεν με βασανίζει καμία σκέψη πια, μέχρι και οι σκέψεις μου με βαρέθηκαν. Και βλέπω ένα σωρό όνειρα όλο το βράδυ, από την κούραση ξυπνάω και νιώθω λες και μου ρίχνουν ξύλο στον ύπνο. Περιμένω να δω ένα όνειρο στο οποίο να ΜΗΝ είσαι μέσα. Καταντάει γελοίο πλέον.  "Τί όνειρο είδες;", σε ακούω να ρωτάς. Ήταν λες και έβλεπα στο μέλλον, θα σου πω. Έβλεπα ξύπνημα με χουζούρι, έβλεπα πρωινό καφέ στον καναπέ, με ακουστικά στα αυτιά του ο καθένας για να ακούει τα δικά του, αλλά να σε ακουμπάω λίγο με το πόδι μου γιατί μπορεί να μην θέλω τις λέξεις εκείνη την ώρα από κανέναν, αλλά πάντα μα πάντα θα θέλω την αύρα σου. Στην ησυχία του πρωινού, όταν καλά - καλά δεν έχει φωτίσει ο ήλιος. Άλλες φορές βλέπω παλιές αναμνήσεις, αλλά όχι σαν παρατηρητής. Τις βλέπω λες και τις ζω πάλι όπως εκείνη τη στιγμή. Ξαπλωμένη στο κρεβάτι μαζί σου, με τα diskman και τα CD, να μοιραζόμαστε τα ακουστικά μας και να κουβεντιάζουμε. Ή να είμαι στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου γιατί είχαν