Αγώνες πείνας

Ο ενθουσιασμός που είχα μόλις έφτασε η μέρα που βγήκε αυτή η ανυπέρβλητα φανταστική ταινία στο σινεμά μπορεί να συγκριθεί μόνο με 2 σουφλέ καραμέλας με παγωτό βανίλια, 3 βάφλες με μερέντα, μπάλες παγωτού φράουλα-βανίλια και τριμμένο μπισκότο και 2 μπολάκια παγωμένο γιαούρτι φράουλα-κλασική με σοκολάτα και smarties. Ταυτόχρονα.

Δεν θα κάτσω να γράψω περί τίνος πρόκειται γιατί με μια απλή αναζήτηση μπορείτε να βρείτε την πλοκή. Αυτό που έχω να πω εγώ είναι ότι χαίρομαι απίστευτα που δεν κατακρεούργησαν το βιβλίο κατά τη μεταφορά του σε ταινία, αλλά τήρησαν πιστά τα γεγονότα του και έκαναν αλλαγές μόνο όπου ήταν απαραίτητο για τη σωστή ροή των σκηνών.

Το μόνο που με πείραξε λίγο ήταν οι λήψεις. Στα περισσότερα σημεία δράσης έμοιαζε λες και κάποιος κυνηγούσε τους πρωταγωνιστές στο κατόπι με μια κάμερα παραμάσχαλα. Όχι ότι θα μ' άρεσε να είναι τελείως σταθερή η κάμερα, απλά να τους ακολουθεί χωρίς να νομίζεις ότι ανά πάσα στιγμή θα του φύγει του κάμεραμαν απ' τα χέρια.

Το ότι την κατέβασα απ' την δεύτερη μέρα προβολής εννοείται. Το ότι θα βάλω να τη δω για τρίτη φορά επίσης εννοείται.