Ντύθηκα τελείως λάθος

σήμερα. Δεν έβαλα το παλτό. Ούτε αρβυλάκια. Δεν πήρα ομπρέλα. Απλά πήρα το φαγητό μου και έφυγα, έτσι όμορφη.

Κάπως δεν με ενδιαφέρει το ότι κρυώνω, δεν μπορώ να στο εξηγήσω. Είναι μια διασταύρωση αυτοτιμωρίας και απάθειας ταυτόχρονα. Κάπως δεν έχει τίποτα σημασία, το καταλαβαίνεις; Δηλαδή κρυώνω αυτή τη στιγμή, αλλά σε λίγο που θα κάθομαι στο γραφείο μου, δεν θα κρυώνω πια. Είναι προσωρινή αυτή η άσχημη αίσθηση του κρύου, σε λίγο θα έχει τελειώσει. Περιμένω απλά να τελειώσει.

Το καταλαβαίνεις;