Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Υπόσχομαι πως δεν είμαι πικρόχολη

Έφτιαξα αυτό το blog για να ικανοποιήσω το απίστευτο ψώνιο μου και να γίνω (και) παγκοσμίως διάσημη. Καιρός ήταν. Να ξεκαθαρίσω -λοιπόν- στους ανθρώπους (και στα cyborgs) που τιμάν τη σελίδα μου με την παρουσία τους κάποια πράγματα.

Δεν γίνεται να σας αρέσει κάθε ποστ. Και βασικά, δεν τα γράφω για να μου πείτε μπράβο. Όχι ότι με χαλάει το μπράβο που μου λέτε, απλά να ξέρετε ότι γράφω για να βγάζω κάποια πράγματα απ' το κεφάλι μου όπως στα ημερολόγια. Δεν είμαι αρθρογράφος ή συγγραφέας, ούτε κατέχω την ελληνική τόσο καλά.

Δεν γίνεται να συμφωνείτε με το κάθε ποστ, ή ακόμα και με ολόκληρο το ποστ. Εδώ μέσα γράφω αυτά που πιστεύω ή πράγματα που μου έχουν συμβεί. Εμένα. Δεν γίνεται όποιος μπει εδώ μέσα να ταυτιστεί με αυτό ή αυτό, ας πούμε. Δέχομαι να μου πει κάποιος ότι δε συμφωνεί, αλλά όχι να μου πει ότι η άποψη μου είναι λάθος, γιατί δεν υπάρχει σωστή και λάθος άποψη.

Που θέλω να καταλήξω λοιπόν; Θα πω κάτι που είχε πει κάποτε ένας άλλος blogger: άμα θέλετε blogs που να σας καλύπτουν απόλυτα και να λύνεστε στα γέλια με κάθε ποστ, φτιαχ' τε δικά σας. Και δεν το γράφω με ειρωνικό υφάκι αυτό.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μακάρι να μην με ενοχλούσες,

μακάρι να έμενες πιστός στην επιλογή σου και να με άφηνες στην ησυχία μου. Έχω εκατό πράγματα στο κεφάλι μου, έχω και τα σκατά τα δικά σου. Να τα διαχειριστείς μόνος σου, παρακαλώ. Ή με τον άνθρωπό σου. Έχεις άνθρωπο. Δεν είμαι εγώ αυτός ο άνθρωπος. Δική σου επιλογή να μην είμαι εγώ αυτός ο άνθρωπος. Τέλος πάντων, να 'χαμε να λέγαμε. Διάβαζα το ημερολόγιο απ' το 2018 και έχω κάνει απίστευτη εξέλιξη στα πάντα, εκτός από εσένα. Αυτά που με απασχολούσαν τότε, με απασχολούν και σήμερα, εκατό χρόνια μετά. Κάπου ένα ώπα φιλαράκι, δεν γίνεται να συνεχιστεί αυτό. Και άλλες φορές το έχω πει αυτό, αμέτρητες φορές, αλλά πλέον έχω τόσο θυμό μέσα μου που δεν μπορούν να με κάνουν καλά δυο κουβέντες. Το όλα ή τίποτα το εννοώ ακόμα, απλά αυτή τη στιγμή ο θυμός που έχω ξεπερνάει τη στεναχώρια μου σε ποσότητα οπότε μπορώ να το κάνω όντως πράξη. Δεν θέλω τίποτα, ούτε καλημέρες, ούτε τραγούδια, ούτε όμορφα λόγια. Χόρτασα από όμορφα λόγια και αποτέλεσμα μηδέν. Και τα τραγούδια έχεις πού να τα στείλ...

Θα το 'θελα πολύ

να γράψεις κάπου αυτούς τους τόμους και να τους δω. Είναι ωραίο να μοιραζόμαστε σκέψεις. Και θα είναι και δίκαιο, εσύ έχεις εισιτήριο διαρκείας στο μυαλό μου. Όσο και να έχω μια γνώση για τα συναισθήματά σου, έχει μία κάποια γοητεία ο γραπτός λόγος που δεν μπορώ να εξηγήσω. Δίνει υπόσταση στις λέξεις. Θα με χαροποιούσε πολύ. Επίσης περιμένω (ανεξάρτητα από την κατάληξη) τη στιγμή που θα γιατρέψουμε πληγές βήμα βήμα. Σαν έναν εξαγνισμό, δες το έτσι αν θες. Μόνο αγάπη και ηρεμία, μάτια μου. Αυτά θέλω. Τα έχω πληρώσει προκαταβολικά, μένει να μου δώσουν το εισιτήριο στο ταμείο.

Το μαξιλάρι

μυρίζει σαν εσένα, αλλά το μύρισα μόνο τρεις φορές. Τόσες επέτρεψα στον εαυτό μου. Ίσα για να εντυπώσω την ανάμνηση στη μνήμη μου, ίσα να πληγώσω το μυαλό μου λίγο ακόμα. Και μετά έδωσα να το μυρίσουν κι άλλοι, και τους λέω "να, δείτε, αυτή είναι η αύρα του ανθρώπου μου" αλλά μου λένε ότι δεν μυρίζουν τίποτα και ότι δεν έχω πια άνθρωπο.  Αλλά εγώ μέσα μου νιώθω λες και ζω μέσα σε ένα κακό όνειρο και απλά κάνω υπομονή να ξυπνήσω αλλά δεν ξυπνάω ποτέ και τελικά δεν είναι μόνο μέσα στο κεφάλι μου όλο αυτό και πονάω και φοβάμαι αλλά δεν φοβάμαι πια. Και δεν πονάω πια. Και δεν νιώθω πια.