Όντας παιδί της πόλης τα τελευταία δύο χρόνια (τρομάρα μου), μπορώ να πω ότι μου είχε λείψει η αίσθηση όπου το μόνο που σου 'ρχεται μετά από μια εισπνοή είναι αλμύρα και δέντρα, αντί για σκουπιδοαέρα, σκατούλες και καυσαέρια.
Όσο ζούσα στο χωριό δεν καταλάβαινα τι τους έπιανε τους ανθρώπους «της πόλης» και σκοτώνονταν να ξεφύγουν στην εξοχή. Αλλά σήμερα που πήγα η ίδια μια βόλτα προς τα έξω, ήταν λες και βρέθηκα σε μια διαφορετική διάσταση.
Συνειδητοποίησα ότι από τότε που άρχισα να ζω σε πιο «γρήγορους» ρυθμούς, ψιλοξέχασα να λέω μια στο τόσο «δε γ@μιέτ@ι»; Η αλήθεια είναι ότι δεν κάνει καλό να τα παίρνουμε όλα στα σοβαρά και να ξεχνάμε να πάρουμε ανάσα μια στο τόσο.
Οπότε αποφάσισα από 'δω και πέρα να προσπαθήσω να μην χολοσκάω με το παραμικρό και να θυμηθώ τις εποχές που όταν κάτι δεν πήγαινε καλά, μια βόλτα στη θάλασσα έσβηνε όλα τα προβλήματα, τουλάχιστον προσωρινά.
Όσο ζούσα στο χωριό δεν καταλάβαινα τι τους έπιανε τους ανθρώπους «της πόλης» και σκοτώνονταν να ξεφύγουν στην εξοχή. Αλλά σήμερα που πήγα η ίδια μια βόλτα προς τα έξω, ήταν λες και βρέθηκα σε μια διαφορετική διάσταση.
Συνειδητοποίησα ότι από τότε που άρχισα να ζω σε πιο «γρήγορους» ρυθμούς, ψιλοξέχασα να λέω μια στο τόσο «δε γ@μιέτ@ι»; Η αλήθεια είναι ότι δεν κάνει καλό να τα παίρνουμε όλα στα σοβαρά και να ξεχνάμε να πάρουμε ανάσα μια στο τόσο.
Οπότε αποφάσισα από 'δω και πέρα να προσπαθήσω να μην χολοσκάω με το παραμικρό και να θυμηθώ τις εποχές που όταν κάτι δεν πήγαινε καλά, μια βόλτα στη θάλασσα έσβηνε όλα τα προβλήματα, τουλάχιστον προσωρινά.
Σχόλια