Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μία λίστα. Και ναι, το πρόσεξα ότι δεν είναι Παραμονή Πρωτοχρονιάς.



  1. Να πάρω -επιτέλους- δίπλωμα... 
  2. ...για να μπορέσω να πάρω αυτοκίνητο και να κάνω μία μεγάλη διαδρομή. Οπουδήποτε. Νύχτα με φίλους και μουσική και γέλια και καφέ. 
  3. Να μάθω να οδηγώ μηχανή. 
  4. Να αποκτήσω όλο τον εξοπλισμό για μηχανή (μπουφάν-γάντια-μπότες κλπ). 
  5. Να κάνω τατουάζ την ΕΛΠΙΔΑ. 
  6. Να τραγουδάω! Όπου να 'ναι! Ο,τι να 'ναι! Να μην σταματήσω ξανά! 
  7. Να έχω λεφτά για να πάρω όλα τα βιβλία και τα CD που θέλω, ακόμα κι αν κατεβάζω albums και e-books τζάμπα. Στο σπίτι μου στο σαλόνι να έχω βιβλιοθήκη μέχρι το ταβάνι... 
  8. ...και ειδικό μέρος για τη μουσική μου. Για το μπάσο, το αρμόνιο, τα CD, τις αφίσες. 
  9. Να αποφασίσω επιτέλους να μάθω κιθάρα και να μην την έχω μόνο διακοσμητική. Οι συγχορδίες δε γίνεται να είναι τόσο δύσκολες. Έλεος δηλαδή.
  10. Να αποκτήσω σπίτι με ντουλάπα σε μέγεθος δωματίου. Και με μεγάλα παράθυρα. Και με αυτές τις εσοχές που έχουν σε κάτι παλιές αμερικάνικες ταινίες γεμάτες μαξιλάρια.  
  11. Να πάω στις ΗΠΑ. Να φάω σε Diner και να κοιμηθώ σε Motel. Και να οδηγήσω ξεσκέπαστη Cadillac φορώντας Ray Ban Aviators. Και να ντυθώ Daisy Duke. Και να δω τη Route 66. 
  12. Να μην περιοριστώ ποτέ στις μόδες, στα πρέπει και στο παρόν. Να συνεχίσω να κάνω κάθε φορά ο,τι θέλω ΕΓΩ για τον εαυτό μου. 
  13. Να μάθω να ακούω αυτή τη μικρή φωνή στο κεφάλι μου όταν μου φωνάζει ότι πάω να κάνω μαλακία. Γιατί πάντα έχει δίκιο, απ' ο,τι φαίνεται. 

Σχόλια

Ο χρήστης Marianna Papagiannopoulou είπε…
Παιζει να ειναι η καλυτερη λιστα ever!!!!!!!! Οι δικες μου λιστες περιεχουν συνηθως πραγματα του τυπου να χασω 15 κιλα, να βρω νορμαλ αγορι κτλ κτλ αλλα θα ακολουθησω την δικια σου μπας και με βγαλει στον σωστο δρομο!!!!!
Ο χρήστης Thunder είπε…
καποτε εκανα κι εγω λιστες σαν κι αυτη που περιγραφεις αλλα αποφασισα πως δεν εχει νοημα, οποτε ειπα να ονειροπολησω :D

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Στροβιλιζόμενη στη δίνη της γλυκόζης. UPDATED

Είναι λες και ολόκληρη η ζωή μου περιστρέφεται γύρω απ' τις ποσότητες γλυκών που θα καταναλώσω ημερησίως. Δεν μπορώ να το εξηγήσω. Κάθε φορά που θα εντοπίσω έστω κι ένα μικρό κομμάτι σοκολάτας θα το καταβροχθίσω και μετά ξαφνικά το μυαλό μου μετατρέπεται σε αυτό ενός αρπακτικού, και το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι το πως θα καταφέρω να βρω μεγαλύτερη ποσότητα γλυκού να φάω. Έχει τύχει πάνω σε κρίση υπογλυκαιμίας να φάω ένα καρβέλι ψωμί με μέλι και βούτυρο. Και όχι, δε σταμάτησα στο ένα καρβέλι επειδή σταμάτησε η λιγούρα. Απλά τελείωσε το ψωμί. Μια άλλη φορά είχα φάει μερέντα κατευθείαν απ' το βάζο με το κουτάλι. Δεν μ' άρεσε καν η συγκεκριμένη μερέντα. Δεν σκέφτομαι λογικά σε τέτοιες φάσεις. Είχα κάνει κάτι εξετάσεις αίματος τις προάλλες και η γιατρός μου μου είπε ότι είχα επικίνδυνα χαμηλό ζάχαρο. Εξαιτίας αυτού μπορεί στο άκυρο να λιποθυμήσω καμιά μέρα και να καταπιώ τη γλώσσα μου. Οπότε καταλαβαίνουμε ποιες ήταν οι οδηγίες του Μπαμπά Νίκου: γέμισε τα ντουλάπια μ...

Απ' τους πιο αγαπημένους μου στον κόσμο.

Παππούς. Όταν ακούω αυτή τη λέξη, στο μυαλό μου έρχεται ένας ασπρομάλλης γέρος, με μπόλικο λάδι στα μαλλιά (γιατί κάποιος του είχε πει ότι με το ελαιόλαδο ξαναμαυρίζουν), χωρίστρα στο πλάι, κόκκινη ή πράσινη βερμούδα και φανέλα λευκή τιράντα. Ο παππούς μου. Ο παππούς μου ήταν απίστευτα καλοσυνάτος. Βοηθούσε πάντα όπου χρειαζόταν (χωρίς να πάρει ποτέ άδεια), στο σπίτι γύριζε τα μεσημέρια φορτωμένος με τσάντες γεμάτες γλυκίσματα απ' τον φούρνο. Σαν πατέρας αλλά και σαν παππούς ήταν μάλαμα. Δεν μπορούσε να διανοηθεί να βαρέσει κανείς ποτέ παιδί, και καθόταν για παιχνίδια με τις ώρες. Θυμάμαι μια φορά έβαφα τα νύχια μου (ήμουν πέντε χρονών) και ήρθε να βάψω και τα δικά του, νομίζοντας ότι άμα το τρίψει λίγο θα φύγει. (Δεν έφυγε. Και δεν είχαμε καν ασετόν. Τρελό γέλιο.) Σαν σύζυγος δυστυχώς δεν ήταν τόσο καλός, γιατί την γιαγιά μου την είχε κάνει τάρανδο. Να φανταστείτε είχε αρραβωνιαστεί κιόλας! Ο πατέρας μου στο δημοτικό τότε νομίζω. Ο παππούς μου αρρώσ...

Όταν ακούς την κόρνα του τραίνου

δεν πρέπει να είσαι στις ράγες. Είναι μία βασική γνώση που έχει κάποιος, και την εφαρμόζει με σκοπό την επιβίωση του. Τί κάνεις όμως όταν σε έχουν δέσει εκεί; Ή ακόμα χειρότερα, τί κάνεις όταν έχεις δέσει τον εαυτό σου στις ράγες και δεν θυμάσαι ούτε το πώς, ούτε το γιατί, ούτε τον τρόπο να λυθείς; Το ξέρεις ότι αργά ή γρήγορα θα ακούσεις την περιβόητη κόρνα, αλλά θα είσαι στο εντελώς λάθος σημείο την πιο ακατάλληλη στιγμή. Σκοπεύεις να αντιδράσεις; Έχεις την ψυχραιμία να βρεις τη λύση ακόμα και στην ύστατη στιγμή; Και ας πούμε για την ιστορία ότι σε έχουν δέσει απ'τον αστράγαλο με κάποια άθραυστη αλυσίδα, και δίπλα σου έχεις ένα χειροπρίονο. Έχεις τη δύναμη να θυσιάσεις ένα κομμάτι του εαυτού σου για την ελευθερία και τη ζωή σου; Αυτό το σενάριο είναι μια σκηνή από θρίλερ, και γενικά απεχθάνομαι να βλέπω θρίλερ γιατί το βρίσκω αντιπαραγωγικό να τρομάζει κανείς τον εαυτό του επίτηδες, όμως χρόνια τώρα κάτι συμβολίζει για μένα αυτό το σημείο της ταινίας που αναφέρω, το οποίο αγγίζει...