Αναμνήσεις.

Όπως ίσως έχω αναφέρει σε παλιότερο ποστ, η οικογένειά μου έχει μία φάρμα. Πολλοί μπορεί να μην το ξέρουν, αλλά η ενασχόληση με τον πρωτογενή τομέα είναι σαν ένα συνεχές παιχνίδι στο χρηματιστήριο. Ανεβοκατέβασμα τιμών, ζήτηση-προσφορά.

Η οικογένειά μου έχει περάσει σοδειές με κέρδη, σοδειές με ζημιά και χρέη - κάτι απόλυτα συνηθισμένο για τους αγρότες. Δεν με πείραξε ποτέ γιατί δεν είχα ποτέ στη ζωή μου βλέψεις να γίνω εκατομμυριούχος. Αλλά υπήρχαν συγκεκριμένα συμβάντα που μέχρι σήμερα με ενοχλούν μόλις τα σκέφτομαι.

Έχω έναν συγγενή -δεν θα πω τη συγγένεια γιατί διαβάζουν και γνωστοί μου και δεν έχω όρεξη για παρατράγουδα- ο οποίος λαϊκιστί το φυσάει. Το πρόβλημά μου ξεκινούσε όταν αποφάσιζε να κάνει επίδειξη μπροστά μου - παιδί στο δημοτικό εγώ τότε. Είχε κάνει διάφορα αλλά ένα είναι αυτό που θυμάμαι πεντακάθαρα.

Καθόμουν με την κόρη του στο σαλόνι και βλέπαμε τηλεόραση, και μου έδωσε καμιά δεκαριά επιταγές (προς είσπραξη) με 4-5 ψηφία η καθεμία (σε ευρώ), για να κάνω το σύνολο επειδή «ήμουν τόσο καλή μαθήτρια και σίγουρα καλή στα μαθηματικά». Σημείωση: εκείνη τη χρονιά η σοδειά μας δεν είχε πάει καλά και ο εν λόγω κύριος είχε γενικότερα σαν χόμπι να ανταγωνίζεται τους γονείς μου. Επίσης, η κόρη του -μεγαλύτερη από μένα- σίγουρα είχε την ικανότητα να κάνει πρόσθεση πενταψήφιων. Όπως και ο ίδιος και η γυναίκα του που βρίσκονταν στο σπίτι εκείνη τη στιγμή.

Εγώ την έκανα την πρόσθεση σε καθαρό χαρτί με ωραία, καθαρά γράμματα τότε και δεν σκέφτηκα τίποτα γιατί -όπως και να το κάνουμε- σε αυτή την ηλικία η μιζέρια και η κακία των ανθρώπων δεν γίνονται αντιληπτά. Ούτε ζήλεψα τα λεφτά του. Ούτε με ενόχλησε ποτέ πως φέρεται ανταγωνιστικά στους γονείς μου λες και έχουν να χωρίσουν κάτι μεταξύ τους. Αυτό που με στεναχωρεί τώρα που τα θυμάμαι όλα αυτά είναι ότι σπατάλησε μεγάλος άνθρωπος ενέργεια για να κάνει επίδειξη σε ένα παιδάκι 11 χρονών. Μα τόση μιζέρια πια; Τόση ανασφάλεια; Τόσος εγωισμός;