Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μοιάζει λες και όλη τη ζωή μου

ζούσα με μία περσόνα που πλέον δεν με αντιπροσωπεύει. Δεν είχα γλύκα, ήμουν πάντα πιο μάγκας, δεν μπορώ να στο εξηγήσω αλλά με ξέρεις οπότε ξέρεις τί εννοώ. Και πλέον είναι λες και νιώθω αρκετή αυτοπεποίθηση να είμαι πιο γλυκιά. Πιο ήρεμη. Λες και το έκανα για αυτοπροστασία αυτό που είπα στην αρχή. Μεγαλώνω αλλά κάθε χρόνο είμαι πιο παιδί μέσα μου, βασικά είναι λες και πλέον επιτρέπω στο παιδί που έχω μέσα μου να βγαίνει προς τα έξω. Θα χαζεύω τα χρώματα στο ηλιοβασίλεμα ένα απόγευμα που είναι σαν πίνακας ζωγραφικής, και αν με ρωτήσει κάποιος τί κοιτάζω, θα του πω ακριβώς αυτό. Πιο παλιά θα έλεγα "τίποτα". Παρατηρώ ότι μαγεύομαι με τα πιο απλά πράγματα, και όλο και αυξάνεται η ποσότητα των πραγμάτων που με μαγεύουν και με κάνουν χαρούμενη. Έφερε γλυκά ένας συνάδελφος για τα γενέθλιά του, ατομικές lemon pies, και η κρέμα που είχαν από πάνω ήταν σαν ζουληχτερή μαρέγκα, και η κρέμα λεμόνι είχε γεύση από αληθινό λεμόνι! Χάρηκα πολύ που έφαγα ένα τόσο ωραίο γλυκό σήμερα! Όταν τον είδα του είπα ότι μου άρεσε πολύ, και ένιωσα πολύ όμορφα που μοιράστηκα κάτι όμορφο με έναν συνάνθρωπό μου, και εισέπραξα την χαρά του που μου άρεσε! Στη Νέα Μάκρη είναι ο φούρνος που τις πουλαει. 
Και γενικά είναι τόσο όμορφο να μην είναι κοφτερές οι γωνίες μας, να έχουμε το θάρρος να κάνουμε κοπλιμέντα ακόμα και για το πιο απλό πράγμα, να λέμε μια όμορφη κουβέντα. Προσπαθώ να λέω με λόγια τις όμορφες σκέψεις που κάνω. Μια συνάδελφός μου έχει κάτι γαμάτα ξύλινα σκουλαρίκια σε σχήμα καρδιάς, τέρμα έντονο φούξια. Την είδα και σκέφτηκα ότι της πάνε πολύ, και της το είπα, και φωτίστηκε το πρόσωπό της από το χαμόγελό της! Και πήρα κι εγώ μια χαρά με αυτό το χαμόγελο, και μου έφτιαξε και η δική μου διάθεση. Και ουσιαστικά μου έφτιαξε από μία κίνηση που έκανα εγώ η ίδια.
Πολλές φορές κάνω τέτοιες σκέψεις και τις κρατούσα για τον εαυτό μου πρώτα γιατί στο παρελθόν έχει τύχει να με κοροϊδέψει κάποιος ή να σταματήσει να με παίρνει στα σοβαρά, ή να με περάσει για χαζή. Αλλά πλέον ξέρω ότι μου αρκεί που με παίρνω εγώ στα σοβαρά και που ξέρω εγώ ότι είμαι πανέξυπνη.
Αρνούμαι πλέον να αφήσω οποιονδήποτε να με μετατρέψει σε μια γκρι εκδοχή του εαυτού μου, θα κατουράω τον γκρι ουρανό τους για να δημιουργώ ουράνια τόξα με τις κατουροσταγονίτσες μου όπου σταθώ και όπου βρεθώ.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γιατί είμαι ΜΠΛΟΓΚΕΡ, ρε γαμώτο!

Όταν ξεκίνησα το blog, ήθελα να διαβάσει ο κόσμος διάφορες παραξενιές μου και να διασκεδάσει. Συνήθιζα να αφηγούμαι τέτοιες ιστορίες σε παρέες, οπότε ήλπιζα ότι κατά ένα μέρος τουλάχιστον θα' χε επιτυχία ο στόχος μου. Οφείλω να ομολογήσω ότι -για τα δικά μου δεδομένα- το blog είναι πολύ επιτυχημένο. Κάθε φορά που με πλησιάζει και από ένας φίλος μου λέγοντας μου να συνεχίσω να γράφω, νοιώθω απίστευτη χαρά. Μαζί με τη χαρά μου όμως, ώρες ώρες με πιάνει και μια φοβία. Αφορμή για να επανέλθει στο προσκήνιο αυτή η φοβία κατά καιρούς, είναι όταν περνάει πάνω από μία βδομάδα χωρίς ν' ανεβάσω έστω κι ένα ποστ. Αν ανοίξει το λογαριασμό μου κανείς εκείνη την περίοδο, θα δει ένα σωρό πρόχειρα αποθηκευμένα, αλλά καμία ιδέα που ν' αξίζει να δημοσιευτεί. Όλα αυτά είναι απλώς ένας σωρός από λέξεις χωρίς νόημα κι ενδιαφέρον. Έχει τύχει στο παρελθόν να δημοσιεύσω  τέτοιου είδους δημιουργήματα και -φυσικά- έχει αποδειχτεί λάθος. Γιατί υπάρχουν όλα αυτά τα πρόχειρα όμως; Υπάρχουν ...

Οι τρίχες μου είναι υπερφυσικές! Αλήθεια!

Είμαι σίγουρη ότι αυτό το παθαίνουν οι περισσότεροι άνθρωποι. Όταν δεν έχω σκοπό να πάω πουθενά, βαριέμαι που ζω και κυκλοφορώ στο σπίτι με το βρακί, η φράντζα μου μοιάζει λες και την έχω κάνει πιστολάκι και οι μπούκλες απ' τη φόρμα είναι κάγκελο! Μαλλί κομμωτηρίου με λίγα λόγια. Όταν όμως αποφασίσω να πάω κάπου -ακόμα και μέχρι το περίπτερο- τότε οι τρίχες μου αποφασίζουν να αφήσουν τον μεταξύ τους συγχρονισμό στην άκρη και να με κάνουν να φαίνομαι λες και προσπαθώ να πιάσω σήμα απ' το υπερπέραν. Θα παρέθετα αντίστοιχη φωτογραφία, αλλά δεν χρωστάνε τίποτα όσοι διαβάζουν. Θυμάστε εκείνον τον τύπο στη Δρούζα (νομίζω) που έλεγε ότι χρησιμοποιούσε τα μαλλιά του ως κεραίες για να έχει επαφή με εξωγήινους; Κάτι τέτοιο, αλλά χωρίς το μισότρελλο υφάκι. Ελπίζω. Έχω προσπαθήσει να δω τι κινήσεις κάνω τις φορές που τα μαλλιά μου φτιάχνονται από μόνα τους, και προσπαθώ να κάνω τα ίδια ακριβώς πράγματα όταν πρέπει να πάω κάπου. Δεν γίνεται τίποτα όμως! Είναι λες και όταν παίρνω την από...

Τέντωσέ την μέχρι να κοπεί,

σκέψου πόσο διασκεδαστικό θα είναι να τη φτάσεις στα όρια. Σκέψου την αδρεναλίνη όταν τραβάς λίγο ακόμα, λιιιγο ακόμα. Θα αντέξει άραγε; Μα πώς; Πώς μπορεί και μένει έτσι, αλώβητη; Ούτε μία ρωγμή, κοίταξέ την. Κοίτα την. Τράβηξε λίγο ακόμα. Τίποτα. Βάλε κι άλλη δύναμη, μπορείς και καλύτερα. Ή χειρότερα, αναλόγως την πλευρά που το βλέπει κανείς. Πρόσεχε όμως, γιατί όταν σπάσει δεν θα μπορέσεις να κρυφτείς απ'τα θραύσματα που θα σκορπίσουν παντού. Πρόσεχε, γιατί όταν σπάσει θα γεμίσει ο τόπος με γυαλί και ατσάλι. Να μην είσαι ξυπόλυτος, εντάξει; Να μην είσαι γυμνός γιατί θα σε μαχαιρώσουν τα κομμάτια όπου βρούν. Τράβα κι άλλο, αφού το θέλεις, όμως μην το μετανιώσεις στο τέλος. Μετά δεν υπάρχει γυρισμός. Υπάρχει μόνο η σκούπα και το φαράσι, αλλά δεν σε κόβω να έχεις όρεξη να τα μαζέψεις. Κανείς δεν έχει όρεξη στο τέλος, έτσι δεν είναι;