Ένα πολύ αστείο blog

Ξυπνάω μέσα στη μέση της νύχτας για νερό. «Όχι ρε @@@». Κάθομαι και το φιλοσοφώ για κάνα πεντάλεπτο, αλλά η δίψα δεν περνά οπότε αναγκάζομαι να σηκωθώ. Πετάγομαι απ' το κρεβάτι και τρέχω μέχρι το διάδρομο που έχει αναμμένο φως, λες και κρύβεται πίσω μου κανένας δολοφόνος. Κοιτάζω τριγύρω, έτοιμη ν' αρπάξω το βάζο που στέκεται στη γωνία και να το χρησιμοποιήσω χωρίς έλεος. Φτάνω έξω απ' την κουζίνα. Το χέρι μου μπαίνει μέσα πριν από μένα και ψηλαφίζω για το διακόπτη. Ταυτόχρονα κοιτάζω μήπως μ' ακολουθεί ο ίδιος δολοφόνος. Μόλις ανάβει το φως μπαίνω γρήγορα και κλείνω την πόρτα πίσω μου. Τσεκάρω απ' την πόρτα της κουζίνας που καθρεφτίζομαι μήπως είναι κανένας πίσω μου, αλλά ταυτόχρονα δεν κοιτάζω έντονα μήπως τύχει και δω κανέναν να με κοιτάζει. Φεύγω γρήγορα προς το νεροχύτη. Παίρνω ποτήρι και καταφέρνω να το γεμίσω νερό χωρίς να κοιτάζω καν τι κάνω, γιατί με το βλέμμα σκανάρω όλο το δωμάτιο για ύποπτες κινήσεις. Μέσα σε δευτερόλεπτα πίνω και τρέχω προς το δ...

Είμαι απ' τους ανθρώπους που ταιριάζουν εύκολα με άλλους ανθρώπους. Σπάνια αποφασίζω ότι δεν μπορώ να κάνω παρέα με κάποιον. Κι όταν λέω «δεν μπορώ», εννοώ «άμα ξανακούσω τη φωνή του θα τον σκοτώσω με τον πιο βάναυσο τρόπο». Αλλά υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που δεν την παλεύουν με τίποτα! Οι γκρινιάρηδες. Μια στο τόσο θα τύχει να πέσεις πάνω σ' αυτού του είδους άνθρωπο. Τα σημάδια είναι εμφανή. Σου παραπονιέται για τα πάντα, λες και σηκώθηκες μια μέρα και είπες «Δεν έχω τι να κάνω, ας χαλάσω τη μέρα του - έτσι, για μια αλλαγή βρε αδερφέ!», αλλά δεν μπορείς να σταματήσεις να τον κάνεις παρέα για κάποιο ασήμαντο λόγο.  Τι μπορείς να κάνεις λοιπόν; Μην πιάνεις κουβέντα! Το ξέρω ότι σε σπρώχνει το κοινωνικό καθήκον να μιλήσεις, αλλά αν το κάνεις θα είναι σαν να τραβάς περόνη χειροβομβίδας: ανόητο και επίπονο. Απομακρύνσου! Εκτός αν πιστεύεις στον Ινδουισμό που λέει ότι όσο μεγαλύτερα βασανιστήρια περάσει κανείς στην τωρινή του ζωή, τόσο καλύτερη θα είναι η επόμενη. Κουράγιο λοι...

Κοίταζα ένα ποστ που είχα γράψει πριν από κάτι αιώνες, με τίτλο « Αγαπητό ημερολόγιο », και συνειδητοποίησα ότι ποτέ δεν ήμουν καλή στο να βγάζω τα εσώψυχά μου σ' ένα κομμάτι χαρτί. Πιστέψτε με, είχα προσπαθήσει πολύ. Υποθέτω πως αυτή η μανία με είχε πιάσει από τις πολλές αμερικάνικες ταινίες που έβλεπα. Κάτι παρόμοιο με τα κατοικίδια ένα πράμα. Οπότε μια στο τόσο μ' έπιανε η μανία να γράφω σ' ένα τετράδιο με λουκέτο και ευχάριστη «ροζ» μυρωδιά. Είναι ευχάριστο όμως να θυμάσαι το παραμικρό; Έχει τύχει να διαβάσω ένα ημερολόγιο που είχα κρατήσει για κάνα δίμηνο όταν πήγαινα γυμνάσιο και -εκτός του ότι θυμήθηκα κάποιες στενάχωρες καταστάσεις- τσαντίστηκα κιόλας γιατί δε συμφωνούσα με αυτά που έγραφα, ή μου φαίνοταν γελοία. Ένοιωθα διχασμένη προσωπικότητα! Οπότε ρωτώ: γιατί να μπει κανείς στη διαδικασία να κρατήσει ημερολόγιο, αν μετά του χαλάει τη διάθεση κιόλας; Κάποιοι λένε ότι τους ανακουφίζει γιατί νοιώθουν ότι λένε αυτά που τους απασχολούν σε κάποιον. Άμα βρει καν...

Έζησα την πρώτη απώλεια δοντιού στο χωριό του μπαμπά μου. Το κακόμοιρο το δοντάκι κουνιόταν ελάχιστα, αλλά έπεσε στα χέρια της Θείας Βάσως και -ήθελε δεν ήθελε- υποχώρησε. Παρ' ότι ήμουν αρκετά μικρή, θυμάμαι χαρακτηριστικά που βγήκαμε στην αυλή και το πέταξε με φόρα στη σκεπή. Δεν ξέρω το λόγο. Σε κάποιες χώρες έξω υπάρχει η νεράιδα του δοντιού. Αφήνεις το πεσμένο δόντι κάτω απ' το μαξιλάρι, και η νεράιδα σου το ανταλλάσσει με λεφτά. Αυτό είναι άδικο! Θέλω το ακριβές αντίτιμο που αναλογεί στον αριθμό δοντιών που 'χω χάσει, με τόκο επειδή έχουν περάσει τόσα χρόνια, συν την αποζημίωση για ψυχική οδύνη που υπέστην όταν έσπασα τα δύο μπροστινά! Έχουν αρχίσει και με πονάνε τα ούλα μου εκεί που είναι οι φρονιμίτες. Θέλω να έρθει έστω ένας άνθρωπος και να μου πει ποια ακριβώς είναι η χρησιμότητα αυτών των τεσσάρων δοντιών. Πήγα να γράψω ότι οι φρονιμίτες είναι το δεύτερο πιο άχρηστο κομμάτι του ανθρώπινου σώματος μετά τη σκωληκοειδή απόφυση, αλλά έπεσα πάνω σε αυτό . Να τι...

Μάκη, μία βαλίτσα πεντάλεπτα για τον κουμπαρά σου! Διάβαζα ένα blog που παρακολουθώ, και είχε link μιας ιστοσελίδας που έπαιζε ένα κλιπάκι με ήχους βροχής για να σε χαλαρώνουν. Τώρα τελευταία δεν κοιμόμουν καλά λόγω άγχους, οπότε βρήκα αυτό που δεν ήξερα καν ότι έψαχνα. Ωραία, λέω, εδώ είμαστε! Έβαλα το εν λόγω κλιπάκι να παίζει. Άρχισα να νοιώθω λες και παίζω σε ταινία χολιγουντιανής παραγωγής, έτοιμη να πιάσω το ποτήρι με το κόκκινο κρασί στο χέρι, να το παίξω πολλά σκεπτόμενη και ταυτόχρονα να ξαπλώσω στον καναπέ δίπλα στο τζάκι εκθειάζοντας τα δίμετρα πόδια μου. (Τι λέω;!) Εκεί λοιπόν που είχα μπει για τα καλά στο κλίμα και είχα αρχίσει (επιτέλους) να νυστάζω, ξαφνικά άρχισα να κάνω ό,τι πιο άκυρους συνειρμούς θα μπορούσε να κάνει κανείς, απλά για να με αγχώσω επίτηδες. Σκεφτόμουν ότι έπρεπε να μαζέψω τη μπουγάδα. Ναι, για να μην μου βρέξει τα ρούχα η εικονική βροχή. Αλλά επειδή έχω τάσεις ψυχαναγκασμού, δεν το 'κλεισα το κλιπάκι. Το άφησα να παίζει για κάνα δίωρο για ν...

Ευχαριστώ το χθεσινό ποστ, για την έμπνευση του σημερινού ποστ.  Ζηλεύω την εποχή που ήμουν παιδί για έναν λόγο. Όχι γιατί ήταν πιο ξέγνοιαστη. Η κάθε ηλικία έχει τα προβλήματα και τα άγχη της τα οποία όσο μεγαλώνουμε, τόσο πιο γελοία μας φαίνονται. Αναφέρομαι στην αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων. Δεν ήμουν ποτέ αγχώδης. Ποτέ. Θυμάμαι χαρακτηριστικά να πρέπει να πάρουμε βαθμούς στο δημοτικό. Τα άλλα παιδάκια να έχουν πέσει του θανατά γιατί είτε δεν ήταν καλοί οι βαθμοί, οπότε θ' άκουγαν κατσάδα, είτε δεν ήταν αρκετά καλοί, οπότε θα 'τρωγαν σφαλιάρα. Κι εγώ; Πανηγύριζα γιατί χάναμε τις τελευταίες ώρες απ' το μάθημα και... αυτό βασικά! Όλα χαλαρά! Πάντα ήμουν από τους πιο ψύχραιμους σε οποιαδήποτε φάση. Λες να 'μαι υιοθετημένη από Θεσσαλονίκη; Μάλλον όχι, γιατί τα τελευταία χρόνια κάτι έχει αλλάξει. Το άγχος πλέον από ανύπαρκτο έχει βρεθεί μέσα σε μιά γωνιά του μυαλού μου κι εγώ να προσπαθώ να το στριμώξω, και μετά αυτό ξαφνικά ΜΠΑΜ! Πιστεύω ότι αυτό ευθύνεται ...

Αποφάσισα να πάρω άδεια αορίστου χρόνου (το είπα καλά;) γιατί δεν μπορώ να γράψω τίποτα. Δεν έχω ιδέες. Στέρεψα. Πάει το μπλογκ! ΒΟΗΘΕΙΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ (και μη)!!! Όταν είμαι καλά στα προσωπικά μου (και μη), δεν γράφω. Δεν ξέρω γιατί. Πάντως είναι σπαστικό, γιατί υποτίθεται ότι είμαι πολύ απίστευτη μπλόγκερ (με ηδονίζει το ελληνικό "μπλγκ" για κάποιο λόγο). Μ' έχει πιάσει μία απογοήτευση (και δύο και τρεις μην σου πω) με αυτήν την εξεταστική γιατί δεν πρόκειται να περάσω ούτε τα μισά. Δύο στα τρία τα εργαστήρια μέχρι τώρα, πάντως! ΓΙΕΑ ΜΠΕΪΜΠΙ!!!!!! Έκατσα σήμερα και είδα τη ζωή της άλλης. Δώσε Ξένια! Είσαι σκύλα και μ' αρέσεις! Άμα δεν είχα κανόνα να μην βάζω emoticons στα ποστς μου, θα έβαζα αυτό: :D Ουπς! Μάλλον πάει ο κανόνας γι' αυτό το ποστ! Αυτό τυπικά είναι κάτι που έγραψα, οπότε μην παραπονεθεί κανείς ότι δεν έγραψα!

Είναι παραμονή Πρωτοχρονιάς... Η μαμά με την αδερφή μου έχουν ήδη πέσει για ύπνο, και δεν έχει πάει καν έντεκα. Και ο μπαμπάς; Ο μπαμπάς με την κανάτα στο χέρι, να μουρμουρίζει, να μπερδεύει τα λόγια του και να ρίχνει και κάτι διαόλους στον αέρα.  Ντρέπομαι. Ντρέπομαι που η οικογένειά μου δεν είναι σαν όλες τις άλλες. Ευτυχισμένη. Βαρετή. Ω κάθε άλλο παρά βαρετή είναι! Οι φίλες μου στο σχολείο θα διηγούνται τις ωραίες οικογενειακές χριστουγεννιάτικες εκδρομές τους. Κι εγώ; Εγώ θα προσεύχομαι από μέσα μου να μην έρθει η σειρά μου να μιλήσω.  Τι να πω άλλωστε; Ότι πλέον δεν μπορεί να ξεχωρίσει κανείς πότε είναι μεθυσμένος και πότε ξεμέθυστος; Αλλά του 'χω αδυναμία. Και μου 'χει κι αυτός! Τις προάλλες πήγαμε στο εξοχικό να κάνουμε κάτι δουλειές, αυτός ήπιε, ήπιε... Έκατσα μόνη μου και έκανα όλη τη δουλειά, ενώ αυτός είχε πέσει αναίσθητος απ' το πολύ κρασί.  Δεν ήθελα να δω τα μάτια σου γεμάτα συγκίνηση, μπαμπά, μόλις είδες την μίζερη προσπάθειά μου να μην τσακωθείτε πά...

Έφτιαξα αυτό το blog για να ικανοποιήσω το απίστευτο ψώνιο μου και να γίνω (και) παγκοσμίως διάσημη. Καιρός ήταν. Να ξεκαθαρίσω -λοιπόν- στους ανθρώπους (και στα cyborgs) που τιμάν τη σελίδα μου με την παρουσία τους κάποια πράγματα. Δεν γίνεται να σας αρέσει κάθε ποστ. Και βασικά, δεν τα γράφω για να μου πείτε μπράβο. Όχι ότι με χαλάει το μπράβο που μου λέτε, απλά να ξέρετε ότι γράφω για να βγάζω κάποια πράγματα απ' το κεφάλι μου όπως στα ημερολόγια. Δεν είμαι αρθρογράφος ή συγγραφέας, ούτε κατέχω την ελληνική τόσο καλά. Δεν γίνεται να συμφωνείτε με το κάθε ποστ, ή ακόμα και με ολόκληρο το ποστ. Εδώ μέσα γράφω αυτά που πιστεύω ή πράγματα που μου έχουν συμβεί. Εμένα. Δεν γίνεται όποιος μπει εδώ μέσα να ταυτιστεί με αυτό ή αυτό , ας πούμε. Δέχομαι να μου πει κάποιος ότι δε συμφωνεί, αλλά όχι να μου πει ότι η άποψη μου είναι λάθος, γιατί δεν υπάρχει σωστή και λάθος άποψη. Που θέλω να καταλήξω λοιπόν; Θα πω κάτι που είχε πει κάποτε ένας άλλος blogger: άμα θέλετε blogs που να σας ...

Είχα βάλει Mega χθες και φιλοσοφούσα βλέποντας τον Ζουγανέλη. Βασικά, τώρα που διάβασα τι έγραψα συνειδητοποίησα ότι δεν ταιριάζουν οι λέξεις Mega , Ζουγανέλη και φιλοσόφησα , μαζί στην ίδια πρόταση. Έστω. Γιατί γιορτάζουμε την Πρωτοχρονιά; Ποια ακριβώς είναι πρακτικά η διαφορά ανάμεσα στις 31/12 και στη 1/1; Μία μέρα. Ένα καινούριο ημερολόγιο. Το ωράριο στα μαγαζιά. Η βασιλόπιτα. Μπα, αποφάσισα ότι δεν είναι πρακτικό το θέμα, αλλά συναισθηματικό. Η Πρωτοχρονιά έχει την ίδια ιδιότητα με τα γενέθλια: με κάνει να νοσταλγήσω. Όταν αλλάζει ο χρόνος νοιώθω λες και φεύγει ένα κομμάτι μου μαζί του, και με πιάνει μελαγχολία. Θυμάμαι τα περασμένα και έχω αυτό το ηλίθιο χαμόγελο στα χείλη. Ισχύει αυτή η παροιμία που όσο και να σπάω το κεφάλι μου δεν μου 'ρχεται, αλλά θέλει να πει ότι όσο περνάει ο καιρός ξεχνάμε τα δυσάρεστα γεγονότα. Ελπίζω να μην ξαναγράψω κάτι που να 'χει σχέση με γιορτές, γιατί αλλιώς θα το σβήσω το ρημάδι για blog! Τώρα είναι η ώρα που πρέπει να με παρακαλέσει...

Προσπαθώ να γράψω ποστ εδώ και κάτι μέρες, με αποτέλεσμα να έχω γεμίσει ένα κάρο πρόχειρα. Τα διάβασα για να δω ποιο είναι το πρόβλημα μου και συνειδητοποίησα ότι όλα έσταζαν χολή. Δεν νομίζω να 'μαι τόσο πικρόχολη σε γενικές γραμμές, οπότε τι φταίει τώρα; Οι γιορτές! Γενικά κάθε φορά που βρίσκομαι σε χαρούμενη ατμόσφαιρα και ευτυχία, όλο τρώγομαι μέσα μου και προσπαθώ να μιζεριάσω με το ζόρι. Λες και θα είμαι καλύτερα με τα μούτρα κατεβασμένα. Δεν αντέχω την πολύ ευτυχία. Νοιώθω λες και όσο πιο πολύ χαρώ με κάτι, τόσο πιο πολύ θα στεναχωρηθώ με κάτι άλλο. Έτσι, για να υπάρχει ισορροπία στο σύμπαν! Έχω αναφέρει σε παλιότερο ποστ -νομίζω- ότι έχω μανία με τη συμμετρία. Δεν πιστεύω ότι μόνο εγώ είμαι έτσι. Σκεφτείτε πόσα τραγούδια υπάρχουν για θάνατο, χωρισμό, εγκατάλειψη, λύπη γενικότερα, και πόσα για εκπληρωμένο έρωτα και χαρά. Εξαιρούνται τα δημοτικά τύπου «σήμερα λάμπει ο ουρανός». Η δυστυχία πουλάει, υποθέτω.

Έχω λοιπόν 10 αναγνώστες... Ουάου! Με σκλαβώνετε! Αλήθεια σας λέω... Και όσο κι αν προσεύχομαι να ήσασταν 100, χαίρομαι που σας έχω! Αλήθεια!

Προσπαθώ να γράψω εδώ και κάτι μέρες. Παραπονιόμουν δεξιά και αριστερά ότι δεν είχα θέμα, όταν εδώ και καμιά βδομάδα μου έκλεινε το μάτι. Σα δε ντρέπομαι! Τις προάλλες ήρθε ένα μήνυμα στο facebook να συναντηθούμε οι απόφοιτοι του 2009. Ψιλοέμεινα, γιατί συνήθως τα ριγιούνιον γίνονται μετά από δέκα χρόνια. Μίλησα με την Αλέ, και μετά άρχισα να σκέφτομαι διάφορα. Θέλω να πάω να δω παιδιά με τα οποία ανταλλάσσαμε μια καλημέρα με το ζόρι;  Με νοιάζει αν είναι καλά; Αν έχουν κάποιου είδους πρόβλημα; Αν τα πάνε καλά με τις σπουδές τους; Εννοείται πως θα στεναχωρηθώ αν συμβεί κάτι σε κάποιον απ' αυτούς, αλλά στο επίπεδο που είχα στεναχωρηθεί όταν σκοτώθηκαν οι 21 μαθητές στα Τέμπη το 2003. Όχι επειδή χάθηκε η συγκεκριμένη ζωή, δηλαδή, απλά επειδή χάθηκε μια ζωή. Επίσης δεν έχω όρεξη για την υποκρισία. Το ξέρω ότι δεν τους νοιάζει (κάποιους απ' αυτούς) αν ζω ή πεθαίνω, οπότε προς τι οι ερωτήσεις;  «Πως τα πας με τη σχολή σου; Πόσα μαθήματα χρωστάς;» Μαλακίες, αυτό λέω εγώ. Σ...

Πάντα ενθουσιάζομαι απίστευτα με τα Χριστούγεννα. Κάνω σχέδια για το στολισμό του σπιτιού, πρήζω γνωστούς και άγνωστους, παρακολουθώ διακαώς τις εορταστικές ταινίες στην TV. Όταν όμως βρίσκομαι πράγματι στην τελική ευθεία, κάτι με πιάνει. Δεν είναι λίγο άσκοπο όλο αυτό; Άμα θες να νοιώσεις το πνεύμα των Χριστουγέννων, κατεβαίνεις στο κέντρο που η κάθε οδός έχει και άλλο χρώμα φωτάκια (για τα πολύ απαιτητικά γούστα) και το βγάζεις το άχτι σου! Αλλά ποιο κέντρο; Προς τα έξω υπάρχει ακόμα μεγαλύτερη ποικιλία! Εμείς στο μπαλκόνι ούτε ένα αστέρι, και η υπόλοιπη γειτονιά να έχει λάβει μέρος στο διαγωνισμό «η φωτεινότερη λατέρνα της Πάτρας». Δεν μπορώ εκεί που θέλω να πάω στο δρόμο μου σαν άνθρωπος να μου χαμογελούν δεκαπέντε Αγιοβασίληδες σαν πυγολαμπίδες! Αλλά το ακόμα πιο γελοίο είναι τα «ρατσιστικά» βλέμματα των γειτόνων που βλέπουν ότι δεν έχω ασχοληθεί καθόλου με το θέμα και οι τοίχοι μου παραμένουν το ίδιο μουντοί χωρίς τα κοκκινοπρασινομπλεκίτρινα φωτάκια. Σου λέει «εγώ δηλαδή ...

Δεν θυμάμαι ποτέ να πίστευα στον Άγιο Βασίλη. Λογικά γι' αυτό ευθύνονταν οι γονείς μου επειδή δεν προσπάθησαν να με πείσουν για το αντίθετο. Αν και γενικότερα ήμουν πολύ έξυπνο παιδάκι και δεν υπήρχε περίπτωση να πίστευα με ελλιπείς αποδείξεις έτσι κι αλλιώς. Σύμφωνα με τη Μαμά Ηρώ, δεν ασχολιόμουν καν. Μου αρκούσε που έπαιρνα δώρα, υποθέτω. Θυμάμαι χαρακτηριστικά που είχε γυρίσει από ταξίδι ο πατέρας μου και πήγαμε όλοι μαζί για τα χριστουγεννιάτικα ψώνια. Περάσαμε από την πλατεία Γεωργίου και εκεί υπήρχαν 3-4 άντρες ντυμένοι με τη στολή του Άγιου Βασίλη. Η Μαμά Ηρώ επέμενε να πάω να βγάλω φωτογραφία . Δεν μπορούσα να βρω το λόγο να φωτογραφηθώ με έναν άγνωστο κυριούλη εκείνη τη στιγμή, αλλά για να μ' αφήσει στην ησυχία μου η Μαμά Ηρώ, πήγα και την έβγαλα. Είναι προφανές ότι ήξερα το μυστικό του κυριούλη. Βλέπετε συνωμοτικό βλέμμα! Από τότε λοιπόν θεώρησα καθήκον μου να ενημερώσω και τα άλλα πεντάχρονα -τα λιγότερο ευφυή από μένα- για αυτό το μεγάλο ψέμα. Θα μου πείτε όμ...

Προσπαθώ απ' τις μιάμιση να αποκοιμηθώ. Η Βιβή βλέπει κάποιο κουλό όνειρο και όλο με σκουντάει. Αύριο έχω εργαστήριο Στατιστική στις δέκα (ναι, το πρωί). Έχω φτιάξει μια λίστα στο iPod για αυτού του είδους τις αϋπνίες, γεμάτη -μεταξύ άλλων- James Blunt. Έχω σιχαθεί τόσο τον Blunt, που άμα τον ξανακούσω θα αυτοπυρπολιθώ. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το πρωινό ξύπνημα τον χειμώνα. Εκεί που έχεις χουχουλιάσει και έχεις καταβολευτεί στην αγκαλιά του Μορφέα, ξαφνικά πρέπει να σηκωθείς μες στο κρύο, να ντυθείς με την τσίμπλα στο μάτι, να υποστείς την άκυρη αναγούλα που προκαλεί ώρες ώρες η οδοντόβουρτσα, το περπάτημα μέχρι τη σχολή. Και όλα αυτά, γιατί; Για να πας ν' ακούσεις την καθηγήτρια να μιλάει για Στατιστική. Στις δέκα (ναι, το πρωί). Καλά, το πιο γαμάτο είναι ότι έχει λήξει το MiniTab (trial version, βλέπεις!), και επειδή δεν το 'χουν αγοράσει ακόμα οι μάγκες, καθόμαστε και βλέπουμε τι κάνει η κυριούλα στον προτζέκτορα! Εκεί να σε 'χω! Της προτείναμε να το βρο...

Πριν από καμιά πενηνταριά χρόνια, δεν υπήρχε το άγχος των σχέσεων! Μόλις έφτανε κανείς σε ηλικία γάμου, υπήρχαν επαγγελματίες προξενήτρες και όλα έπαιρναν το δρόμο τους και ζούσανε αυτοί καλά κι εμείς αναλόγως τη διάθεση. Και ο έρωτας; Η φωτεινή εξαίρεση. Αλλά -φυσικά- δεν υπήρχε καμία άλλη επιλογή σ' αυτή την περίπτωση από το κλέψιμο. Και μετά το στίγμα και το σούσουρο. Θυμάμαι μου 'λεγε η γιαγιά μου ότι δεν μπορούσε να παντρευτεί κάποιον συγχωριανό της, γιατί τότε το χωριό θα 'λεγε ότι «τα' χαν καλά». Μπορεί να νομίζει κανείς ότι αυτός ο «θεσμός» έχει πεθάνει. Αμ δε! Υπάρχουν ακόμα διάφορες επίδοξες προξενήτρες, απλά σαν κίνητρο δεν έχουν κάποιο χρηματικό ποσό, αλλά το αίσθημα του καλού Σαμαρείτη. Αναφέρομαι σε φίλους που ζευγαρώνουν τους φίλους τους μεταξύ τους, και μετά κάθονται και καμαρώνουν τα πιτσουνάκια. Άλλοι σας κατακρίνουν, αλλά εγώ έχω να πω ένα πράγμα: Μπράβο σας! Μακάρι και άλλοι άνθρωποι να νοιάζονταν για τους συνανθρώπους τους έτσι. Με αυτή τη σ...

Μεγάλωσα μαζί με τον αδερφό της Μαμάς Ηρώς, το Νίκο. Έχουμε μόνο οκτώ χρόνια διαφορά. Οπότε, όταν άλλα κορίτσια έπαιζαν μόνο με κούκλες, εγώ είχα κολλήσει με το PS1 του Νίκου. Σε κάποια φάση όμως -το παιδικό μυαλό μου δε θυμάται γιατί- δεν είχαμε PlayStation πια. Πήρα υπολογιστή στην πρώτη γυμνασίου, και κάποια στιγμή σκέφτηκα να δοκιμάσω να παίξω παιχνίδια του PS εκεί. Είχα την εντύπωση ότι «αφού τόσα και τόσα κάνει το PC, γιατί όχι κι αυτό;» Δυστυχώς απογοητεύτηκα. Οπότε είχα τα παιχνίδια να κάθονται, κι εμένα να μην έχω τι να κάνω. Μετά από τόσα χρόνια, χθες που τα θυμόμουν όλα αυτά μου 'ρθε η φλασιά να ψάξω στο google να βρω τρόπο να παίξω στο PC τα παιχνίδια του PS. Βρήκα λοιπόν τον emulator! Στην ουσία, με αυτό κοροϊδεύεις το PC και νομίζει ότι είναι PS, οπότε παίζεις παιχνίδια! Μετά την περίπλοκη εγκατάσταση, για άλλη μια φορά ένιωσα προγραμματιστής, και τώρα -μαζί με αυτό - καίγομαι απίστευτα. Νομίζω βρήκα την αιτία που θα κοπώ στην εξεταστική του Γενάρη!

Μια ζωή να πηγαίνουμε κόντρα στους άλλους στην Ελλάδα. Όλη η Ευρώπη έχει ντυθεί στα λευκά, κι εμείς εδώ λες κι έχουμε Σεπτέμβρη. Θέλω να τουρτουρίσω, να κουκουλωθώ, να χουχουλιάσω, πώς το λένε ρε παιδάκι μου; Είμαι παιδί του χειμώνα, υποθέτω. Ιδού και η απόδειξη: φέτος το καλοκαίρι έκανα μόνο ένα μπάνιο με το ζόρι. Του χρόνου θα κυκλοφορώ με το άσπρο αντηλιακό στη μύτη και μακρυμάνικα σαν τους Εγγλέζους. Έρχονται τα Χριστούγεννα, λέει! Τι δέντρο να στολίσω όταν ανοίγω το παράθυρο απ' τη ζέστη; Που λέει ο λόγος, δεν είναι και καλοκαίρι, μην το ξεφτιλίσουμε. Το θέμα όμως είναι ότι πέρσυ κρύωνα όταν το άνοιγα και φέτος δεν κρυώνω. Γιατί δεν κρυώνω; Άμα ήθελα ζέστη, μετακόμιζα Αυστραλία! Κάθε χρόνο τέτοια εποχή με πιάνει ένας ενθουσιασμός. Έβλεπα τις προάλλες μια διαφήμιση με την προίκα της Barbie. Α! Θυμήθηκα ένα ανέκδοτο! Μπα, άστο. Τέλος πάντων, μ' έπιασε μία ακατανίκητη επιθυμία να αγοράσω ότι έχει βγει στην αγορά με το αυτοκόλλητο «Barbie» πάνω του. Μαζί και τον Ken. Τώρα ...

Ποτέ δεν με εντυπωσίασε το τσιγάρο. Ένιωθα ότι άμα καπνίσω, θα φαίνομαι σαν μερικά παιδιά που το ξεκινάνε για να το παίξουν μαγκιά κι έτσι, με χαμηλή αυτοπεποίθηση, κτλ. Αλλά εδώ και κάνα χρόνο μ' έτρωγε η περιέργεια να δοκιμάσω, να δω ρε παιδί μου γιατί η τόση φασαρία! Αλλά φοβόμουν να δοκιμάσω γιατί είχα την (γελοία) εντύπωση ότι με τη μία φορά που θα δοκιμάσω, θα μου κολλήσει και μετά δεν θα μπορώ να το κόψω. Και μην ξεχνάμε ότι είμαι και τσιγκούνα. Δεν μπορώ να ανεχτώ να χαλάω 5 ευρώ τη μέρα για κάτι που βρομάει και βγάζει καπνό. Πάω να κάτσω στη γωνία Ερμού και Μαιζώνος άμα θέλω, δίπλα στην κυρία που ψήνει κάστανα-καλαμπόκια. Το ίδιο εφφέ, τσάμπα! Και τρως κιόλας! Τώρα που το θυμήθηκα, μου 'χει κάτσει να φάω κάστανα από πέρσυ το χειμώνα, αλλά ακόμα *αγανακτισμένο χτύπημα χεριού σε τραπέζι*. Τέλος πάντων, είχα κάνει τέτοια πλύση εγκεφάλου στον εαυτό μου για να μην ξεκινήσω το τσιγάρο, που μέσα μου ένιωθα ότι μία τζούρα τσιγάρο ισούται με αμαρτία. Το είδος της αμαρτίας π...

Μετά από αρκετές μέρες χωρίς ποστ, είχε αρχίσει να με πιάνει ο γνωστός πανικός μου. Έχω στα πρόχειρά μου ένα ποστ όπου θα έγραφα την ψύχωσή μου με το σινεμά και τις ταινίες γενικότερα, αλλά δεν έχω καταφέρει να το γράψω όπως θέλω ακόμα. Ώσπου, ο Μπαμπάς Νίκος με λυπήθηκε! Χθες το πρωί κατά τις 6 άνοιξα τα μάτια μου μετά από ένα καλό κούνημα. Μπροστά μου είδα τον Μπαμπά Νίκο να μου λέει ασυναρτησίες. Στην αρχή νόμιζα ότι κάτι ήθελε να δω στη φάρμα, γιατί "όλα τα βγάζουν στα εγγλέζικα και αυτό το κουμπί δεν το καταλαβαίνω γιατί δεν έχει πάνω του ούτε φτυάρι, ούτε τρακτέρ". Εγώ, σιγά μην σηκωνόμουν απ' το κρεβάτι για τέτοιο λόγο! Αλλά μετά από κάνα τρίλεπτο, το νόημα που έβγαλα εγώ ήταν ότι κάτι έδειχνε ο υπολογιστής και δεν άνοιγε "κανονικά". Σηκώνομαι εγώ λοιπόν σαν ζόμπι, πάω στο γραφείο του και βλέπω αυτό . Ε, σιγά τα λάχανα! Το κουμπάκι πατάς και τελείωσε! Μόλις όμως είδα αυτό , κάτι μέσα μου έκανε κλικ, ξύπνησα επιτέλους, θυμήθηκα κάτι άκυρα μαθήματα στο ...

Σήμερα το πρωί γύρισα απ' τα Χανιά. Προσπαθώ απ' το απόγευμα που έχω ξυπνήσει να γράψω ένα ποστ που να περιγράφει τις στιγμές που πέρασα εκεί, αλλά δεν βρίσκω λόγια. Κοίταξα το κινητό μου, και είδα κάτι που είχα σημειώσει εκεί. Συνηθίζω να σημειώνω φλασιές που και που, μπας και αξιωθώ να τις περάσω εδώ σαν ολοκληρωμένες ιδέες. Στο καράβι, όταν περίμενα να ανοίξουν για να κατέβουμε, είδα ένα κοριτσάκι. Παρακολούθησα τη συζήτηση που έκανε με τη μαμά του. Δεν θυμάμαι το θέμα, αλλά εκείνη την ώρα σκέφτηκα κάτι. Όταν ήμασταν πεντάχρονα, ζούσαμε μια πολύ απλοϊκή μορφή ζωής. Κοιμόμασταν όταν νυστάζαμε, τρώγαμε όταν πεινούσαμε, παίζαμε έξω στη γειτονιά όταν βαριόμασταν. Από τη στιγμή που ξεκίνησα το δημοτικό βομβαρδιζόμουν με "πρέπει" και με "μη". Συνέχεια πιάνω τον εαυτό μου να προσπαθεί να καλύψει χρονικά περιθώρια, να υπακούσει σε κανόνες και να ανταποκριθεί σε προσδοκίες δικές μου αλλά και διαφόρων άλλων. Αυτό δεν έχει να κάνει με το σχολείο ή με τις σπουδές...

Τις προάλλες ένιωσα την ανάγκη να βασανίσω τον εαυτό μου -θέλοντας ταυτόχρονα να νοιώσω σαν ένας πολύ σοβαρός και υπεύθυνος ενήλικας, οπότε αποφάσισα να βάλω να δω ειδήσεις στο μεγάλο κανάλι. Μετά από κάνα μισάωρο ακατάσχετης παπαρολογίας, ανακάλυψα -λοιπόν- ότι η Ελλάδα είναι στα όρια της φτώχειας, μας λυπούνται οι Ευρωπαίοι λες και είμαστε οι φτωχοί συγγενείς και σε λίγο θα βγούμε στους δρόμους για ελεημοσύνη. Το στυλ της ελεημοσύνης που να θυμίζει τους ζητιάνους στις ιστορικές ταινίες για τη Γαλλία στα χρόνια του Λουδοβίκου. Κρίμα, πάει η προίκα μου. Μόλις έκλεισα την τηλεόραση και έκατσα να το φιλοσοφήσω λιγάκι, συμπέρανα τα εξής: Πρώτον, πρέπει οπωσδήποτε να γράψω ένα ποστ γι' αυτό το θέμα! Και δεύτερον, άμα καθόμουν και έβλεπα ειδήσεις το πολύ μια φορά τη βδομάδα, θα είχα πάθει κατάθλιψη. Ας κουλάρουν λιγάκι όλοι αυτοί οι δημοσιογράφοι και οι αναλυτές. Σε λίγο θα βγουν να πουν ότι δεν έχουμε λεφτά ούτε για ένα πιάτο φαΐ. Είναι γελοίο. Το παίζουν ότι έχουν "καταλάβει...

Στην πλειοψηφία των μικρών παιδιών αρέσει να παίρνουν ένα μάτσο μπογιές και να τα κάνουν όλα μαντάρα. Εμένα ποτέ δεν μ' ενθουσίαζε η ζωγραφική. Πάντα ένιωθα λες και ήμουν υποχρεωμένη να δείχνω ενθουσιασμένη κάθε φορά που έλεγε ο δάσκαλος "πιάστε τους μαρκαδόρους σας. Αυτή η ώρα είναι ελεύθερη". Ανησυχούσα. Γιατί δεν ήμουν σαν τους συμμαθητές μου που πέταγαν τη σκούφια τους; Το πρόβλημά μου ήταν ότι πάντα έχω μεγάλες προσδοκίες απ' τον εαυτό μου. Ήθελα μόλις θα πιάσω το μολύβι να δημιουργήσω κάτι επιπέδου Πικάσο, το λιγότερο. Επειδή μου αρέσει να με θαυμάζουν και να είναι όλα τα φώτα στραμμένα πάνω μου, υποθέτω. Ίσως πάλι έφταιγε το πολύ Art Attack . Ο συμπαθέστατος κύριος ονόματι Neil Buchanan τα έκανε όλα να μοιάζουν τόσο απλά, που μετά από κάθε εκπομπή με έκανε να θέλω κι εγώ να ξεδιπλώσω τα κρυφά μου καλλιτεχνικά ταλέντα. Και το αποτέλεσμα: "Κάτι" που να μοιάζει με θύμα πυρηνικής έκρηξης. Σε μισώ, συμπαθέστατε κύριε ονόματι Neil Buchanan. Με έκαν...

Ανήκοντας στη γενιά των 592€, είχαμε αποφασίσει εδώ και καιρό με τη Βιβή να ψάξουμε για κάποια δουλειά. Δεν είχαμε ξαναασχοληθεί με κάτι τέτοιο, οπότε στην αρχή ήμασταν επιλεκτικές. Ψάχναμε κάτι σε στυλ δουλειάς γραφείου, όπως π.χ. γραμματέας ή βοηθός. Ευτυχώς ξυπνήσαμε γρήγορα από αυτό το όνειρο και αρχίσαμε να κοιτάμε και άλλες δουλειές (φυλλάδια, σερβιτόρα, κ.λ.π.). Παρουσιάστηκε λοιπόν μια μέρα η Βιβή με τις 7 μέρες αγγελίες παραμάσχαλα και αρχίσαμε το κλασσικό ψάξιμο με το μαρκαδοράκι στο χέρι. Εγώ -για να πω την αμαρτία μου- δεν είχα εγκαταλείψει ακόμα κάθε ελπίδα για δουλειά γραφείου, αλλά είχα αρχίσει να συμβιβάζομαι σιγά σιγά. Ώσπου ξαφνικά -να το! "Εφημερίδα ζητά φοιτήτρια για ημιαπασχόληση σε σχολή πληροφορικής ως γραμματέας και ταυτόχρονα απασχόληση και στα γραφεία της εφημερίδας. Ευέλικτο ωράριο, προσαρμοσμένο στις ανάγκες της σχολής." Πλάκα μου κάνεις! Έπρεπε να πάμε τρέχοντας! Και που ξέρεις; Μπορεί να μας έπαιρναν και τις δύο! Το ίδιο απόγευμα αποφασίσαμ...

Επειδή με ρώταγε σήμερα η Αλέ πως μπορεί να κάνει σχόλια. Το κουτάκι μέσα στο οποίο μπορεί να γραφτεί το σχόλιο εμφανίζεται μόλις πατήσετε ένα συγκεκριμένο ποστ. Όχι στην αρχική σελίδα που φαίνονται τα πιο πρόσφατα μαζεμένα. Αν δεν έχετε λογαριασμό στο blogger, δεν πειράζει. Απλά στην επιλογή κάτω απ' το σχόλιο θα επιλέξετε "Ανώνυμος". Αφήστε όνομα στο τέλος του σχολίου, όμως, για να ξέρω τι μου γίνεται. Ευχαριστώ. :)

Είναι λες και ολόκληρη η ζωή μου περιστρέφεται γύρω απ' τις ποσότητες γλυκών που θα καταναλώσω ημερησίως. Δεν μπορώ να το εξηγήσω. Κάθε φορά που θα εντοπίσω έστω κι ένα μικρό κομμάτι σοκολάτας θα το καταβροχθίσω και μετά ξαφνικά το μυαλό μου μετατρέπεται σε αυτό ενός αρπακτικού, και το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι το πως θα καταφέρω να βρω μεγαλύτερη ποσότητα γλυκού να φάω. Έχει τύχει πάνω σε κρίση υπογλυκαιμίας να φάω ένα καρβέλι ψωμί με μέλι και βούτυρο. Και όχι, δε σταμάτησα στο ένα καρβέλι επειδή σταμάτησε η λιγούρα. Απλά τελείωσε το ψωμί. Μια άλλη φορά είχα φάει μερέντα κατευθείαν απ' το βάζο με το κουτάλι. Δεν μ' άρεσε καν η συγκεκριμένη μερέντα. Δεν σκέφτομαι λογικά σε τέτοιες φάσεις. Είχα κάνει κάτι εξετάσεις αίματος τις προάλλες και η γιατρός μου μου είπε ότι είχα επικίνδυνα χαμηλό ζάχαρο. Εξαιτίας αυτού μπορεί στο άκυρο να λιποθυμήσω καμιά μέρα και να καταπιώ τη γλώσσα μου. Οπότε καταλαβαίνουμε ποιες ήταν οι οδηγίες του Μπαμπά Νίκου: γέμισε τα ντουλάπια μ...

Έχω μια απίστευτη λατρεία για το φαγητό. Μπορώ να κάτσω και να φάω απίστευτες ποσότητες φαγητού, και μετά να θέλω να φάω κι άλλο τόσο. Αν οι ποσότητες φαγητού που κατανάλωνα καθημερινά αντικατοπτρίζονταν στο βάρος μου, αυτή τη στιγμή θα ζύγιζα γύρω στα 120 κιλά. Μπορεί να είναι η καταστροφή της γης από εξωγήινους σε εξέλιξη, και εγώ να μη δίνω δεκάρα επειδή εκείνη την ώρα θα καταβροχθίζω την καλύτερη πίτσα που φτιάχτηκε ποτέ. Προσπαθώ κατά καιρούς να πείσω τον εαυτό μου να σταματήσω να άγομαι και να φέρομαι με βάση τις ορέξεις της κοιλιάς μου, αλλά αυτό δεν είναι εύκολη υπόθεση. Δεν μπορώ την ώρα που κυλιέμαι στο πάτωμα με τα σάλια μου να στάζουν στο χαλάκι να πω "μαζέψου, Πέννυ. Δεν είναι τίποτα σπουδαίο. Μιλάμε απλά για ένα λαχταριστό σουφλέ σοκολάτας ζεστό ζεστό, με το εσωτερικό του να πλημμυρίζει στο πιάτο σε απόσταση αναπνοής". Είναι σαν την πρέζα. Έχει τύχει να με πονάει το στομάχι μου απ' τη λιγούρα. Είναι τόσο δυνατή κάποιες φορές που σκέφτομαι ότι άμα αποφάσι...

Όταν ξεκίνησα το blog, ήθελα να διαβάσει ο κόσμος διάφορες παραξενιές μου και να διασκεδάσει. Συνήθιζα να αφηγούμαι τέτοιες ιστορίες σε παρέες, οπότε ήλπιζα ότι κατά ένα μέρος τουλάχιστον θα' χε επιτυχία ο στόχος μου. Οφείλω να ομολογήσω ότι -για τα δικά μου δεδομένα- το blog είναι πολύ επιτυχημένο. Κάθε φορά που με πλησιάζει και από ένας φίλος μου λέγοντας μου να συνεχίσω να γράφω, νοιώθω απίστευτη χαρά. Μαζί με τη χαρά μου όμως, ώρες ώρες με πιάνει και μια φοβία. Αφορμή για να επανέλθει στο προσκήνιο αυτή η φοβία κατά καιρούς, είναι όταν περνάει πάνω από μία βδομάδα χωρίς ν' ανεβάσω έστω κι ένα ποστ. Αν ανοίξει το λογαριασμό μου κανείς εκείνη την περίοδο, θα δει ένα σωρό πρόχειρα αποθηκευμένα, αλλά καμία ιδέα που ν' αξίζει να δημοσιευτεί. Όλα αυτά είναι απλώς ένας σωρός από λέξεις χωρίς νόημα κι ενδιαφέρον. Έχει τύχει στο παρελθόν να δημοσιεύσω  τέτοιου είδους δημιουργήματα και -φυσικά- έχει αποδειχτεί λάθος. Γιατί υπάρχουν όλα αυτά τα πρόχειρα όμως; Υπάρχουν ...

Έβλεπα τον αγώνα Ελλάδα-Ισραήλ στα προκριματικά του Euro 2012. Και όπως χάζευα τον Σηφάκη ( αχχχ.... ) -δυστυχώς ο Νίνης δεν έμεινε στον αγώνα σχεδόν καθόλου ( ααααααχχχχχ... )- άρχισα να χαζεύω και να σκέφτομαι. Κλασσικά. Και θυμήθηκα πως μου φαινόταν το ποδόσφαιρο παλιότερα που δεν είχα ιδέα τι ήταν η σέντρα. Οπότε σκέφτηκα να γράψω ποστ γι' αυτό! Έστειλα στο καπάκι μήνυμα στη Βιβή και της είπα να το γράψουμε μαζί. Και είπε ναι. Και μετά έπρηξα και τον Αργύρη. Πάμε λοιπόν! Γήπεδο: Μεγάλη έκταση καλυμμένη με γρασίδι, χλοοτάπητα, πίσσα, κοτρόνες - αναλόγως το budget. Σέντρα: Εκείνος ο μεγάλος κύκλος στο κέντρο του γηπέδου. Στην αρχή κάθε παιχνιδιού οι αρχηγοί παίζουν κορώνα-γράμματα για το ποιος θα κλωτσήσει πρώτος τη μπάλα. Αν βάλεις γκολ από τη σέντρα, θεωρείσαι μεγάλος παιχταράς. Τέρμα: Ορθογώνιο με δίχτυ. Υπάρχουν δύο σε κάθε γήπεδο. Ο στόχος της κάθε ομάδας είναι να βάλει τη μπάλα μέσα στο δίχτυ της αντίπαλης όσες πιο πολλές φορές μπορεί. Το τέρμα προστατεύεται από τον ...