Ένα πολύ αστείο blog

Πάντα προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι είμαι απ' τους ανθρώπους που κυνηγούν αυτά που θέλουν και δεν φοβούνται τις προκλήσεις και οτιδήποτε «καινούριο». Λοιπόν, μετά από πολλά «αν», «ίσως» και πολλή σκέψη γενικότερα, συνειδητοποίησα πως είμαι απ' τα πιο δειλά άτομα που ξέρω. Άργησα να το καταλάβω αυτό βέβαια γιατί νόμιζα πως είμαι θαρραλέα επειδή όλοι φωνάζουν εμένα για να σκοτώσω αηδιαστικά ζουζούνια που τους φοβίζουν, ή επειδή προσπαθώ να έχω πάντα το θάρρος της γνώμης μου. Η λέξη κλειδί εδώ είναι «προσπαθώ». Γιατί αντί να θέλω να είμαι ο εαυτός μου, πάντα ήθελα να είμαι (και να φαίνομαι) δυνατή και ισχυρογνώμων. Αλλά είμαι άτομο αναποφάσιστο μέχρι αηδίας. Αναβάλλω, αργοπορώ, χρονοτριβώ. Και αυτά δεν είναι χαρακτηριστικά αποφασιστικού ατόμου. Και μπαίνω σιγά σιγά στο στάδιο της ζωής μου στο οποίο θα πρέπει να πάρω αποφάσεις για το μέλλον μου. Αλλά είμαι άνθρωπος του βολέματος. Και φοβάμαι -Ω! Τι έκπληξις - πως θα φτάσω σε ένα σημείο στη ζωή μου που θ...

Και έχω κάνει κάποια βασικά βήματα για την εκπλήρωσή της. Πράγμα που δεν περίμενα απ' τον εαυτό μου γιατί είμαι της αναβολής μέχρι αηδίας. Πήγα ( μετά από ΠΟΛΥ σπρώξιμο από τη φίλη Αλέ ) και έκανα ακρόαση ( κατά τη διάρκεια της οποίας πήγα να πάω από καρδιά ) και με πήραν και αυτή τη στιγμή είμαι χορωδός (β' φωνή) και ΓΙΟΥΠΙΙΙ και ουράνια τόξα και ασημί μονόκεροι και νεράιδες και βάφλα μπανάνα-φράουλα-βανίλια με μερέντα και τριμμένο μπισκότο!!! Επίσης έχω αρχίσει να σχεδιάζω (με τη βοήθεια της φίλης Αλέ - εν δυνάμει αρχιτέκτων μηχανικός βεβαίως, βεβαίως!) το σπίτι των ονείρων μου! 

Να πάρω -επιτέλους- δίπλωμα...  ...για να μπορέσω να πάρω αυτοκίνητο και να κάνω μία μεγάλη διαδρομή. Οπουδήποτε. Νύχτα με φίλους και μουσική και γέλια και καφέ.  Να μάθω να οδηγώ μηχανή.  Να αποκτήσω όλο τον εξοπλισμό για μηχανή (μπουφάν-γάντια-μπότες κλπ).  Να κάνω τατουάζ την ΕΛΠΙΔΑ.  Να τραγουδάω! Όπου να 'ναι! Ο,τι να 'ναι! Να μην σταματήσω ξανά!  Να έχω λεφτά για να πάρω όλα τα βιβλία και τα CD που θέλω, ακόμα κι αν κατεβάζω albums και e-books τζάμπα. Στο σπίτι μου στο σαλόνι να έχω βιβλιοθήκη μέχρι το ταβάνι...  ...και ειδικό μέρος για τη μουσική μου. Για το μπάσο, το αρμόνιο, τα CD, τις αφίσες.  Να αποφασίσω επιτέλους να μάθω κιθάρα και να μην την έχω μόνο διακοσμητική. Οι συγχορδίες δε γίνεται να είναι τόσο δύσκολες. Έλεος δηλαδή. Να αποκτήσω σπίτι με ντουλάπα σε μέγεθος δωματίου. Και με μεγάλα παράθυρα. Και με αυτές τις εσοχές που έχουν σε κάτι παλιές αμερικάνικες ταινίες  γεμάτες μαξιλάρια.   Να πά...

Τη Δευτέρα έκανα κάτι που δε με χαρακτηρίζει καθόλου. Πήγα μία η ώρα στη σχολή γιατί είχαμε συνέλευση και έφυγα τέσσερις και κάτι που τελειώσαμε. Δεν έχω πάει ποτέ σε συνέλευση τόσα χρόνια οπότε ήταν πρωτόγνωρη εμπειρία για μένα. Και πριν αρχίσουν κάποιοι έξυπνοι να με κατηγορούν ότι αφήνω άλλους να αποφασίζουν για μένα ή ότι κακώς δεν «πολιτικοποιούμαι», ας περιγράψω μία μέση συνέλευση της σχολής μου: Βήμα 1ο:  Περιμένουμε καμιά ώρα μέχρι να μαζευτούν όσοι δεήσουν να έρθουν. Βήμα 2ο: Ξεκινούν να μιλούν ο καθένας για το πλαίσιό του. Βήμα 3ο: Το «κοινό» τους γιουχάρει, τους βρίζει ή τους χειροκροτεί. Βήμα 4ο: Όλοι φωνάζουν ότι όλοι λένε τα ίδια και τα ίδια. Βήμα 5ο: Ψηφίζουμε (συνήθως) το πιο άκυρο πλαίσιο και πάμε σπίτια μας. Μέσος όρος διάρκειας: Τέσσερις ώρες. Μία διαδικασία που βρίσκω σχετικά άχρηστη γιατί δεν καταλήγει να βγει αποτέλεσμα. «Α ας κάνουμε κατάληψη και ας πάμε σε πορείες μάγκα μου για να δείξουμε ότι είμαστε αγωνιστές!» Ναι, αυτό ακούστηκε...

Θυμάμαι μια φορά είχα αγχωθεί πολύ γιατί έπρεπε να βγω να τραγουδήσω μπροστά σε όλο το σχολείο και το βράδυ της παραμονής της γιορτής δεν είχα κλείσει μάτι. Το πρωί τελικά έκανα την άρρωστη και δεν πήγα καθόλου. Δεν με ένοιαξε αν θα έβρισκαν αντικαταστάτρια ή τι θα μου έλεγαν την επόμενη μέρα, αρκεί που το είχα γλιτώσει. Κάτι τέτοιο έχω πάθει και απόψε το βράδυ. Είμαι στο τέταρτο έτος στη λογιστική της Πάτρας και έμαθα ότι η σχολή μου τον Σεπτέμβρη θα φύγει για Μεσολλόγγι. Έχω 15 μαθήματα για πτυχίο (να, το είπα επιτέλους) και πρέπει να τα περάσω όλα τον Ιούνη και τον Σεπτέμβρη για να γλιτώσω όσο γίνεται τα πήγαιν’ έλα. Μετά βέβαια θα έχω και την πρακτική και την πτυχιακή. Άλλο αυτό. Με έχει πιάσει αυτός ο πανικός που μεταφράζεται σε κολικό στομάχου, νεύρα από το πουθενά, σφίξιμο στο στήθος και δύσπνοια. Χθες που το έμαθα δεν μου κόλλαγε ύπνος και τελικά αποκοιμήθηκα με το ζόρι στις έξι το πρωί. Όσο το ξεχνάω είμαι εντάξει αλλά μετά κάτι θα μου το θυμίσει και εύχομα...

Καλή χρονιά και ευτυχισμένο το 2013! Όπως καθόμουν στο κρεβάτι σήμερα το πρωί θυμήθηκα ένα περιστατικό που είχα πάθει πριν από κάνα χρόνο. Πρωταγωνιστές εγώ και ένα γυφτάκι.  Ναι. Οι δικοί μου είχαν φύγει από νωρίς το πρωί για το χωριό κι εγώ κοιμόμουν (η μοσχάρα) στο δωμάτιό μου. Πρέπει να ‘ταν 11 το πρωί όταν χτύπησε το θυροτηλέφωνο. Δεν έκανα τον κόπο ούτε καν να ξεσκεπαστώ και να κρυφοκοιτάξω ποιος είναι απ’ το μπαλκόνι –αφού χουζούρευα! Μετά από κάνα πεντάλεπτο χτυπάει το εσωτερικό κουδούνι οπότε σκέφτηκα ότι θα ήταν η σπιτονοικοκυρά γιατί μόνο αυτή κι εμείς έχουμε κλειδί για την εξωτερική πόρτα. Χτύπαγε για κάνα πεντάλεπτο την πόρτα και το κουδούνι ταυτόχρονα αλλά με τη νύστα που είχα εγώ εκείνη την ώρα δεν έπαιζε να συγκινηθώ. Σε κάποια φάση όμως ακούω ένα τρίξιμο και το χαρακτηριστικό ήχο που κάνει η πόρτα όταν ανοίγει σιγά σιγά. Ποια νύστα; Πετάγομαι σα νίντζα απ’ το κρεβάτι και τρέχω προς το χωλ. Ήμουν ξυπόλυτη και οι πατούσες μου ακούγονταν π...

Μετά από 21 χρόνια έρευνας, δεν είχα διαπιστώσει αν είμαι ρομαντική. Το ανακάλυψα τις τελευταίες 3 μέρες που έκατσα να διαβάσω τη σειρά Άγγελοι της Λόρεν Κέιτ. Ναι, τέσσερά βιβλία σε 3 μέρες. (το 3,5 το άφησα για το τέλος). Δεν είναι ότι με ενθουσίασε η ιστορία απ' την αρχή. Αλλά μ' άρεσε αυτή η ιστορία αγάπης γιατί δεν έμπλεκε με τα κλισέ που ζούμε, διαβάζουμε και βλέπουμε καθημερινά. Είναι ιστορία αγάπης γιατί μιλάει για την καθαρή αγάπη και όχι για το πόσες ώρες θα κάνεις να του στείλεις μήνυμα για να το παίξεις δύσκολη - πόσο βαρύς άντρας θα το παίξεις για να πέσει αυτή στα πόδια σου κλπ. Και όχι, το να είσαι ρομαντικός δεν σημαίνει -τελικά- να κυκλοφορείτε και οι δύο με ένα πακέτο χαρτομάντιλα, ή να περιμένεις μέχρι να έρθει ο πρίγκηπας με τ' άσπρο άλογο για να σε σώσει.  Απλά να αγαπιέστε αρκετά για να θέλετε να συναντηθείτε κάπου στη μέση. Ντρέπομαι λίγο που το δημοσιεύω αυτό, γιατί έχει καταντήσει πλέ...

(Μπορεί να φανώ λίγο φωνακλού ή κάτι τέτοιο. Επίσης ξέρω ότι το κείμενο είναι λίγο τεράστιο. Υπομονή. Και Βέρυ Σόρρυ.) Σας έχει τύχει ποτέ να ακούσετε για πρώτη φορά ένα τραγούδι και να σκεφτείτε πόσο μεγάλη μαλακία είναι, αλλά μετά από 3-4 φορές να αρχίσει να σας αρέσει; Ή να γίνει μόδα κάποιο ρούχο-παπούτσι, στην αρχή να πείτε ότι δεν θα πετάγατε λεφτά για κανένα λόγο για κάτι τέτοιο, αλλά μετά από κάνα δίμηνο να το δείτε τόσες φορές σε βιτρίνες και να αρχίσει –τελικά- να σας αρέσει; Το παθαίνω όλη την ώρα. Με τη μουσική, τα ρούχα, και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Τότε που είχαν πρωτοβγεί τα UGGS στην ελληνική αγορά τα έβλεπα και ήθελα να βάλω φωτιά στα μάτια μου. Σοβαρά όμως. Αλλά μετά από δυο χρονάκια που τα ‘βλεπα κάθε χειμώνα άρχισαν να μου ΑΡΕΣΟΥΝ. Και να θέλω να ΑΓΟΡΑΣΩ δικά μου ΚΙΟΛΑΣ! Εννοείται ότι δεν πήγα να δώσω 200€ για κάτι που χρησιμεύει μόνο αν μένεις μόνιμα στην Αλάσκα ή στον Βόρειο Πόλο, αλλά με ενοχλεί το ότι ποτέ δεν θα ξανακοιτάξω αυτό το παπούτσι θέλοντ...

Υπεραξία ( Goodwill ): Η διαφορά της τιμής της αξίας ενός στοιχείου της επιχείρησης σε σχέση με αυτήν που ο αγοραστής διατίθεται να δώσει. Και όχι, δεν έχω όρεξη να μιλήσω για λογιστική ή κάτι τέτοιο. Απλά έφαγα φλασιά ότι αυτή η έννοια ταιριάζει απόλυτα στους ανθρώπους. Στη λογιστική η υπεραξία μπορεί να βρίσκεται σε ένα πάγιο στοιχείο μιας επιχείρησης, πχ ένα οικόπεδο. Το οικόπεδο αυτό μπορεί στην πραγματικότητα να αξίζει 100,000€, αλλά ο αγοραστής να είναι διατεθειμένος να δώσει 150,000€ (να η υπεραξία). Στη λογιστική έπισης μπορούμε με μια απλή αφαίρεση να βρούμε την υπεραξία. Στην ζωή, όμως; Σκεφτείτε το λίγο. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε μια «αξία» στα μάτια των άλλων. Σύμφωνα με τα ήθη, έθιμα κλπ, αυτή η αξία καθορίζεται από τον χαρακτήρα μας και τις ενέργειές μας. Πχ ένας καλοσυνάτος και έξυπνος ανθρωπος μπορεί να έχει συγκεκριμένη «αξία» στα μάτια μας σε σχέση με έναν ευκατάστατο και στριμμένο άνθρωπο. Στα μάτια μας μπορεί ο δεύτερος να φαίνεται πιο «σημαντικός», με με...

Και έκατσα και έγραψα όλα όσα χρωστάω στο μπλοκάκι μου. Λέει μια σελίδα στο facebook «Μη ρωτάτε ποτέ μια κυρία την ηλικία της κι έναν φοιτητή πόσα χρωστάει». Θα δώσω μόνο μία απάντηση σ’ αυτό. Είμαι 21. Τέλος πάντων. Μετά προσπάθησα να δω πόσα λιγότερα μαθήματα (και με τη λιγότερη δυνατή προσπάθεια) θα μπορούσα να περάσω για να πω ότι δεν απέτυχα στην εξεταστική του Γενάρη. Γιατί αφού δουλεύω και έχω να πηγαίνω και γυμναστήριο για τα προβληματικά άκρα μου και έχω να βλέπω το αγόρι και τις φίλες μου, θα έλεγε κανείς ότι δεν προλαβαίνω να διαβάσω 10 μαθήματα σε κάθε εξεταστική. Εκτός αν γίνω Cyborg . Λογικά τα Cyborgs δεν χρειάζονται ύπνο. Η καθόλου τυχαία κλήρωση επέλεξε 4 μαθήματα. Τα δύο εργαστήρια που έχω τώρα, καθώς και δύο θεωρίες, απ’ τις πιο δύσκολες που έχω συναντήσει μέχρι τώρα στη σχολή. Αν περάσω αυτά τα 4 μαθήματα τον Γενάρη, τότε θα θέλω μόνο **** μαθήματα από χειμερινά και **** από εαρινά εξάμηνα για να πάρω πτυχίο! Συν τη διπλωματική-πτυχιακή και την πρακτική...

Παππούς. Όταν ακούω αυτή τη λέξη, στο μυαλό μου έρχεται ένας ασπρομάλλης γέρος, με μπόλικο λάδι στα μαλλιά (γιατί κάποιος του είχε πει ότι με το ελαιόλαδο ξαναμαυρίζουν), χωρίστρα στο πλάι, κόκκινη ή πράσινη βερμούδα και φανέλα λευκή τιράντα. Ο παππούς μου. Ο παππούς μου ήταν απίστευτα καλοσυνάτος. Βοηθούσε πάντα όπου χρειαζόταν (χωρίς να πάρει ποτέ άδεια), στο σπίτι γύριζε τα μεσημέρια φορτωμένος με τσάντες γεμάτες γλυκίσματα απ' τον φούρνο. Σαν πατέρας αλλά και σαν παππούς ήταν μάλαμα. Δεν μπορούσε να διανοηθεί να βαρέσει κανείς ποτέ παιδί, και καθόταν για παιχνίδια με τις ώρες. Θυμάμαι μια φορά έβαφα τα νύχια μου (ήμουν πέντε χρονών) και ήρθε να βάψω και τα δικά του, νομίζοντας ότι άμα το τρίψει λίγο θα φύγει. (Δεν έφυγε. Και δεν είχαμε καν ασετόν. Τρελό γέλιο.) Σαν σύζυγος δυστυχώς δεν ήταν τόσο καλός, γιατί την γιαγιά μου την είχε κάνει τάρανδο. Να φανταστείτε είχε αρραβωνιαστεί κιόλας! Ο πατέρας μου στο δημοτικό τότε νομίζω. Ο παππούς μου αρρώσ...

Παίζει να 'ναι η πρώτη φορά που γράφω πρώτα τον επίλογο σε ένα ποστ και η πρώτη φορά που αργώ τόσο να γράψω το οτιδήποτε. Έχουν αλλάξει αρκετά πράγματα στη ζωή μου από την τελευταία φορά που έγραψα εδώ, ακόμα κι αν δεν είναι τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Έχασα φίλους, βρήκα φίλους, βρήκα δουλειά, έφτιαξα πλάνο για τα επόμενα δύο χρόνια επειδή τα πλάνα μου ποτέ δεν ανατρέπονται.  Μόλις συνειδητοποίησα ότι σπάνια γράφω για τα προσωπικά μου εδώ μέσα. Άσχετο. Το θέμα είναι ότι ποτέ δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει η ζωή. Βασικά, όχι. Το θέμα είναι ότι όλοι κάνουμε επιλογές. Ευτυχώς ή δυστυχώς εμείς έχουμε το δικαίωμα αυτό, και όχι κάποιος που θα μπορούσε να ξέρει αν θα πληγωθούμε ή αν θα ανταμειφθούμε για αυτές τις επιλογές. Δεν υπάρχει κάποιος εύκολος τρόπος να γίνουν, ούτε κάποια εγγύηση ότι αυτές οι επιλογές θα μας οδηγήσουν σε κάτι καλύτερο. Γιατί η επιλογή σημαίνει και αλλαγή, και η αλλαγή δεν οδηγεί πάντα σε κάτι καλύ...

Ήμουν 14 χρονών και έφτανε ο Δεκαπενταύγουστος. Τότε γιορτάζω (μαζί με άλλες 2 ξαδέρφες, 2 θείες και τη Γιαγιά Γιώτα) και για κάποιο λόγο που μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή είχα αποφασίσει να νηστέψω για καμιά βδομάδα. Με τόσα άτομα να γιορτάζουν -όπως καταλαβαίνετε- αυτή η μέρα είναι μεγάλη υπόθεση, οπότε σουβλίσαμε όπως την Κυριακή του Πάσχα. Το μόνο που θυμάμαι από ολόκληρη τη μέρα μέχρι τη στιγμή που έκατσα στο τραπέζι το βράδυ, είναι ότι ήθελα να βγάλω τα φρύδια μου γιατί ήταν σαν δάσος. Μετά απ' αυτό είμαι στο τραπέζι με ένα βαθύ πιάτο μπροστά μου και αντικρίζω το πιο απίστευτο κοκορέτσι που είχα δει ποτέ μου. Και μετά θυμάμαι να κάθομαι στην ντιβανοκασέλα της γιαγιάς και να σφαδάζω απ' τους πόνους. Κατά τις 11 φύγαμε απ' το χωριό εγώ με τους γονείς μου για να πάμε στον Άγιο Αντρέα. Όχι την εκκλησία. Εκεί μου έκαναν εξετάσεις αίματος και ούρων, τεστ εγκυμοσύνης (!) και ψηλάφηση για...

Η βιβλιοθήκη της σχολής πρέπει να 'ναι από τα ελάχιστα μέρη που σου ρίχνουν δολοφονικά βλέμματα με το τρίξιμο μιας καρέκλας ή ένα φτέρνισμα. Κι εμένα μ' έχουν πιάσει από προχθές οι αλλεργίες μου οπότε το τελευταίο δίωρο κοντεύω να φάω ξύλο. Σε ένα μάθημα που λέγεται Τραπεζική-Χρηματοοικονομική έχουμε μια νεαρή καθηγήτρια, η οποία αποφάσισε σ' αυτό το εξάμηνο να δώσει θέματα για εργασίες για να μας βοηθήσουν στο τέλος στη βαθμολογία.  Η δεσποινίδα πρέπει να ψιλοτρόμαξε (μόνο που δεν πέσαμε να την φάμε βασικά-πως αλλιώς να αντιδράσει κανείς στη φράση «έξτρα βαθμός»;) και παραλίγο να το πάρει πίσω (αμ δε!). Οπότε χωρίς πολλά πολλά πήραμε τα θεματάκια.  Εν τω μεταξύ, κανένα βιβλίο απ' την προτεινόμενη βιβλιογραφία δεν υπάρχει εδώ! Πάλι θα με φάνε οι δρόμοι με λίγα λόγια. Και απ' ό,τι φαίνεται οι συγγραφείς δεν έχουν ξανακούσει το concept του «πιστωτικού κινδύνου». Η βικιπέδια πάλι, ναι, οπότε και αυτή η εργασία θα καταλήξει να αναφέρει σαν πηγή ένα-δύο βιβλ...

Ο ενθουσιασμός που είχα μόλις έφτασε η μέρα που βγήκε αυτή η ανυπέρβλητα φανταστική ταινία στο σινεμά μπορεί να συγκριθεί μόνο με 2 σουφλέ καραμέλας με παγωτό βανίλια, 3 βάφλες με μερέντα, μπάλες παγωτού φράουλα-βανίλια και τριμμένο μπισκότο και 2 μπολάκια παγωμένο γιαούρτι φράουλα-κλασική με σοκολάτα και smarties. Ταυτόχρονα. Δεν θα κάτσω να γράψω περί τίνος πρόκειται γιατί με μια απλή αναζήτηση μπορείτε να βρείτε την πλοκή. Αυτό που έχω να πω εγώ είναι ότι χαίρομαι απίστευτα που δεν κατακρεούργησαν το βιβλίο κατά τη μεταφορά του σε ταινία, αλλά τήρησαν πιστά τα γεγονότα του και έκαναν αλλαγές μόνο όπου ήταν απαραίτητο για τη σωστή ροή των σκηνών. Το μόνο που με πείραξε λίγο ήταν οι λήψεις. Στα περισσότερα σημεία δράσης έμοιαζε λες και κάποιος κυνηγούσε τους πρωταγωνιστές στο κατόπι με μια κάμερα παραμάσχαλα. Όχι ότι θα μ' άρεσε να είναι τελείως σταθερή η κάμερα, απλά να τους ακολουθεί χωρίς να νομίζεις ότι ανά πάσα στιγμή θα του φύγει του κάμερα...

Δεν είμαι στα καλά μου τώρα τελευταία εγώ. Και κάθε φορά που δεν είμαι στα καλά μου φέρνω σβούρα τα έπιπλα του δωματίου επειδή έχω ένα θεματάκι με τις αλλαγές και με αυτόν τον τρόπο ξεγελάω τον εαυτό μου ότι μπαίνω σε εντελώς καινούριο χώρο κάθε φορά. Αυτό βέβαια κρατάει για δυο-τρεις βδομάδες το πολύ. Δεν ξέρω τι φταίει. Ίσως φταίει το ότι καλυτέρεψε ο καιρός και νοιώθω ότι σκάω όταν κάθομαι μες στο σπίτι όσο είναι πάνω ο ήλιος. Ίσως φταίει ο ανάδρομος Ερμής. Ίσως το φενγκ σούι. Το σίγουρο πάντως είναι (και πραγματικά δεν μπορώ να πιστέψω ότι το λέω ΕΓΩ αυτό) ότι θέλω να έρθει το καλοκαίρι! Και δεν μπορώ να πω ότι μου 'χουν λείψει τα μπάνια, οι βόλτες ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Μου 'χει λείψει ο ήλιος! Αυτό το καθαρό φως που μόλις πέφτει πάνω μου με πιάνει μια χαρά και μια αισιοδοξία -κάτι που μου 'χει λείψει τον τελευταίο καιρό αρκετά. Γι' αυτό λάμψε ήλιε γιατί εδώ που ζούμε είσαι το μοναδικό πράγμα που δεν θα μπορέσουν να ξεπουλήσουν στο τέλος...

Μια συνηθισμένη κίνηση όταν ένας blogger βρίσκεται σε τέλμα ιδεών είναι να κάνει μια αναζήτηση τύπου «What to blog about» και να προσευχηθεί στα ουράνια πνεύματα του blogging, το αποτέλεσμα να βοηθήσει την κατάσταση. Αυτή τη φορά όμως είχα τη φαεινή ιδέα να κάνω το ακριβώς αντίθετο: «What NOT to blog about»! Δηλαδή, τι δεν πρέπει να κάνει κανείς όταν γράφει. Και εννοείται πως μιας και είμαι πνεύμα αντιλογίας, αυτό ακριβώς θα κάνω! Λοιπόν, η λίστα έχει ως εξής: Να μην αφήνεις το blog χωρίς καινούρια ποστ: Ελάτε τώρα! Αυτό ήταν το πιο εύκολο μιας και δεν έχω ιδέα για το τι να γράψω! Να μην κλέβεις υλικό: ΟΚ τότε, μόλις έκλεψα αυτή την φανταστική εικόνα με το σήμα του Copyright! Να μην αγνοείς τους αναγνώστες σου: Μέχρι το τέλος αυτού του ποστ θα... όχι. Δεν μπορώ να συνεχίσω αυτή τη λίστα.. Μόλις συνειδητοποίησα την εικόνα από πάνω και μ΄ έπιασε λιγούρα... Σι γιού!

Δεν μπορώ να καταλάβω το κόλλημα που έχουν μερικοί με την γιορτή του Αγ. Βαλεντίνου. «Ο έρωτας υπάρχει όλο τον χρόνο και δεν θα 'πρεπε να γιορτάζεται μόνο τότε» και «Είναι μια καθαρά εμπορική γιορτή» κ.ο.κ. Για να είμαι σύντομη γιατί νυστάζω κιόλας, πρώτον, να σταματήσουν να τα λένε αυτά όσοι γιορτάζουν τη γιορτή της μητέρας/του πατέρα, τη γιορτή της γυναίκας και όποιο άλλο παρόμοιο είδος γιορτής υπάρχει. Γιατί άμα το πάμε έτσι, τις μανάδες σας τις έχετε γραμμένες τον υπόλοιπο χρόνο; Μόνο τότε σας θυμιούνται τα τριαντάφυλλα και τα δωράκια; Και δεύτερον, ο όρος «γιορτή» υπάρχει στη φράση γιατί οι άνθρωποι «γιορτάζουν», «πανηγυρίζουν», «χαίρονται» που είναι ερωτευμένοι! Με παρόμοιο τρόπο γιορτάζει ο καθένας και στις επετείους γάμων, σχέσης και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Αυτό δεν σημαίνει ότι τους πιάνουν οι αγάπες μόνο δυο φορές το χρόνο! Άμα είναι έτσι να τα κόψετε κι αυτά! Και επίσης, γιορτή λέμε και την ονομαστική! Και είναι και εμπορικότατη ειδικά με ...

Έχω βάλει και ακούω Coldplay γιατί πάντα λειτουργούσε σαν κάποιο είδος βαρβιτουρικού για μένα η μουσική τους. Και επίσης προσπαθώ για πρώτη φορά να καταλάβω τι λένε οι σελίδες που είναι αραδιασμένες μπροστά μου μέσα σ' αυτό το τελευταίο 48ωρο. Δύσκολο. Πολύ δύσκολο. Αυτή η εξεταστική για κάποιο λόγο με έχει βρει τελείως απροετοίμαστη. Από τα προηγούμενα χρόνια συνήθιζα να κατηγοριοποιώ τα μαθήματα με βάση τη δυσκολία τους ή τη βαρεμάρα μου να ασχοληθώ μαζί τους. Ή τη συμπάθειά μου στον εκάστοτε καθηγητή. Αυτό δεν άλλαξε και τώρα, μόνο που αυτή τη φορά για κάποιο λόγο τα μαθήματα που μ' αρέσουν έχουν μπει στη λάθος «λίστα». Τον τελευταίο καιρό έχω δημιουργήσει ένα ιδιωτικό «video club», φουλάροντας ό,τι σκληρό δίσκο διαθέτω με ταινίες και σειρές. Και κάθομαι και κάνω μαραθώνιους έξι-δέκα ωρών ενώ έχω να κάνω πολύ πιο επείγοντα... πράγματα; Αν θεωρείται το διάβασμα «πράγμα», ας πούμε. Σε κάθε εξεταστική το παίρνω απόφαση να διαβάσω και καταλήγω είτε να αγχωθώ απ' το διά...

Και είμαι σίγουρη ότι ισχύει ένα από τα ακόλουθα σενάρια. Πρώτον: Η ζωή μου είναι τόσο βαρετή που το μόνο ενδιαφέρον που θα μπορούσα να γράψω είναι η αλλαγή του καιρού. Πράγμα που δεν πιστεύω να ισχύει γιατί δεν νοιώθω ιδιαίτερη βαρεμάρα γενικότερα.  Δεύτερον: Αυτό ήταν. Πάνε όλες οι έξυπνες ιδέες. Το ποτάμι άδειασε. Η λίμνη στέρεψε! Ω θεοί! Ω θεοί!  Και Τρίτον: Πρέπει να γράψω ένα ποστ για την (επίσημη πλέον) έλλειψη ιδεών μου, έτσι ώστε να Μου 'ρθουν ιδέες! Όπως θυμάστε ( ή όχι ), αυτό βοήθησε αρκετά παλιότερα. Όπα κάτσε, αυτό το κάνω ήδη.  Που σημαίνει ότι θα πρέπει να περιμένουμε τα αποτελέσματα!  Υ.Γ.: Σήμερα σκότωσα ένα τρομακτικό ζουζούνι. Είναι αμαρτία;

Όπως πήγα να μπω στην wikipedia τις προάλλες, έπεσα πάνω σ' αυτό . Σε απλά ελληνικά, αγαπητοί μου, την έκατσα! Αν ισχύσουν αυτά δεν έχει online σειρές (δεν εννοώ την webtv), δεν έχει τζαμπέ ταινίες, μουσική, torrents γενικότερα. Χώρια που θα επηρεαστούν και άλλες σελίδες που μπορεί να μην παραβιάσουν άμεσα πνευματικά δικαιώματα, αλλά να κάνουν κατά λάθος καμιά στραβή και να κατεβάσουν ρολά για ψύλλου πήδημα! Και όλα αυτά ξέρετε τι σημαίνουν; Ότι θα πρέπει να ξαναθυμηθώ έννοιες όπως DVD Club, Δισκοπωλείο, Βιβλιοπωλείο και άλλα τέτοια. Και να με συγχωρείτε κιόλας αγαπητοί ρεπουμπλικάνοι, αλλά μετά από τόσα χρόνια που συνήθισε όλος ο κόσμος τζάμπα, σιγά μην έρθουν να πληρώσουν! Όσο το έγραφα όλο αυτό φανταζόμουν διάφορα σενάρια όπου το FBI(;) θα διάβαζε αυτά που βλέπω και θα μ' έχωναν «στη στενή» για πειρατεία. Το θέμα όμως ξέρετε ποιο είναι; Ότι τελικά αυτό το σλόγκαν που είχε βγει παλιά (η πειρατεία σκοτώνει τη μουσική) και άλλες τέτοιες σαχλαμάρες έκαναν μεγάλο λάθο...

Κατ' αρχάς, χρόνια πολλά κόσμε!!! Και κατά δεύτερον, είμαι άρρωστη. Ω ναι! Ο φετινός χειμώνας αποφάσισε να επιτεθεί Σ' ΕΜΕΝΑ, που τον γιορτάζω τόσο πανηγυρικά κάθε χρόνο! Ντροπή σου και φτου-σου-σου, λοιπόν! Το Χριστουγεννιάτικο χωριό λοιπόν ήταν χάλια. Αξίζει να το επισκεφτείς μόνο αν είσαι κάτω των 10. Και εγώ δεν είμαι κάτω των 10. Αυτά.

Στο παλιό λιμάνι, στο συνεδριακό κέντρο του ΟΛΠΑ (αν θυμάμαι καλά) ανοίγει ΣΗΜΕΡΑ Χριστουγεννιάτικο χωριό!!!! Πολύ γιούπι δηλαδή!! Θα έχει στρουμφάκια και Χιονάτη και ψεύτικο χιόνι κι απ' όλα τα καλά! Και θα είναι πολύ γούτσου! Πριν από λίγες μέρες στολίσαμε το δέντρο και είναι τόοοοοοοοοοοοσο... Χριστουγεννιάτικο; Αυτά βασικά, δεν μου 'ρχεται κάτι άλλο σήμερα.

Φέτος είναι τα δεύτερα Χριστούγεννα που γιορτάζει αυτός ο ναός νοημοσύνης και εκλεπτυσμένου χιούμορ! Γι' αυτό εννοείται πως θα αλλάξει το layout, θα σας σκοτίσω με τα εορταστικά ποστς, κ.ο.κ. Τα Jumbo έχουν βγάλει φέτος αυτά τα αυτοκόλλητα «ρολογάκια» που σου λένε πόσες μέρες απομένουν μέχρι τα Χριστούγεννα. Αγαπητά Jumbo, μας κακομαθαίνετε! Δυστυχώς όταν δεν είσαι παιδάκι πια δεν είναι πρέπον να χοροπηδάς σαν κατσίκι βλέποντας τις στολισμένες βιτρίνες, οπότε θα αρκεστώ και φέτος στο να τσιρίζω άναρθρα από ενθουσιασμό. Φέτος θα πάρω έναν κόκκινο σκούφο τύπου Άγιος Βασίλης και θα τον φοράω ανήμερα Χριστούγεννα ΚΑΙ Πρωτοχρονιά! Αυτά για σήμερα...

Ως γνωστόν, υπάρχουν δύο κατηγορίες πλουσίων με βάση το πως πλουτίζουν. Η πρώτη κατηγορία είναι οι αυτοδημιούργητοι (τύπου Ωνάσης). Η δεύτερη κατηγορία είναι οι λεγόμενοι νεόπλουτοι. Αυτοί είναι το συνηθέστερα μισητό είδος πλουσίων γιατί -εκτός του ότι πλούτισαν κατά τύχη- μας το τρίβουν και στη μούρη! Όταν κάποιου ανθρώπου του έχει βγει το λάδι και έχει κάνει μια σεβαστή περιουσία, είναι εγκρατής και εκτιμά αυτά που έχει. Αν όμως τα λεφτά ήρθαν π.χ. από κληρονομιά, ή από κάποιο τυχαίο γεγονός γενικότερα, τότε προσπαθεί τόσο πολύ να το «παίξει» λεφτάς, που φαίνεται σαν παραφωνία.  Όλα αυτά τα γράφω γιατί τώρα τελευταία είναι της μόδας να βλέπω κάτι παλιές γνωστές που δεν έχουν ανάγκη να σπουδάσουν ή -Θεός φυλάξοι!- να δουλέψουν, να αρπάζουν από μία κάμερα (επαγγελματική πάντα!) και να το παίζουν αρτιστίκ μποέμ ταξιδιάρες τύπισσες που κάθε βδομάδα βρίσκονται σε διαφορετική ήπειρο. Και το πιο γελοίο είναι ότι έχουν και «καλλιτεχνική άποψη» και στο παίζουν και ταξιδιωτικοί οδη...

Αυτή η σκέψη που έχω σκοπό να αναπτύξω σ' αυτό το ποστ τριβέλιζε το μυαλό μου για αρκετό καιρό πριν, χωρίς καν να το έχω συνειδητοποιήσει. Όλοι ξέρουμε το στόρυ πίσω απ' αυτόν τον τίτλο. Άνθρωπος ερωτεύεται βρικόλακα, βρικόλακας ερωτεύεται άνθρωπο, λυκάνθρωπος ερωτεύεται άνθρωπο και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς ακόμα καλύτερα γιατί πλησιάζουν τα Χριστούγεννα και είναι γιούπι. Είμαι από τις πολλές ( ΠΟΛΛΕΣ  όμως!) που έχουν διαβάσει τα βιβλία και παρακολουθήσει τις ταινίες αυτής της σειράς και θα 'θελα να πω κάτι. Η σειρά αυτή δεν είναι τίποτ' άλλο από ένα μάτσο ρομαντικές ταινίες με κάποιες αστείες ατάκες και σκηνές αγωνίας-περιπέτειας. Ναι, είναι ασυνήθιστο τα 2/3 των πρωταγωνιστών να είναι «σχεδόν» άνθρωποι, αλλά σιγά τα λάχανα! Μια φούσκα είναι κι αυτό όπως ήταν κι άλλες ταινίες παρομοίου ύφους (π.χ. Τιτανικός). Και όταν λέω «φούσκα», εννοώ ότι σε καμιά δεκαριά -το πολύ- χρόνια δεν θ' ασχολείται κανείς άμεσα με το θέμα. Οπότε δεν μπορώ να καταλάβω ποιός ο λό...

Όπως έψαχνα τίτλο για το προηγούμενο ποστ μου, θυμήθηκα ότι κάθε Σάββατο που πάω να πάρω το αστικό για να κατέβω κέντρο (άτιμα προάστεια), περνάω μέσα απ' τη λαϊκή και μετά πέφτω πάνω σ' όλο το γυφτόσογο και σε όποιον κουτσό/κουλό έδωσε ποτέ εξιτήριο το νοσοκομείο του Ρίου. Θα μου πει κάποιος, τι σε πειράζει; Θα τους πεις την τελευταία πρώτη και -μια δυο- θα πάνε από 'κει που 'ρθανε. Αμ δεν είναι έτσι τα πράγματα! Κατ' αρχήν έχω να τονίσω ότι μετά από πολύ προσεκτική παρατήρηση συμπέρανα ότι όλοι αυτοί έρχονται ΜΟΝΟ σ' εμένα για λεφτά! Μπράβο παίδες! Μυριστήκατε τα μονόλεπτα που έχουν κατακλείσει το πορτοφόλι μου και ορμήσατε! Και όχι, δεν είμαι παράλογη. Έχει τύχει να πηγαίνω προς την στάση με άλλους δυο-τρείς άσχετους και να μην τους κολλάει σαν τσιμπούρι κανένας! Και «να σου πω την μοίρα σου» και «μεγάλη πόρτα θα διαβείς» και «ένα μελαχρινό θα γνωρίσεις». Έπεσες έξω στο χρώμα των μαλλιών θείτσα! Και να μην ξεχνάμε ότι άμα τους πας κόντρα και δεν «ασημώσ...

Κάπου στην πρώτη λυκείου μ' έπιασε η αγάπη μου για τα οικονομικά μαθήματα. Ίσως γιατί είχαμε έναν καθηγητή από αυτούς που σου έλεγαν μια κουβέντα στο μάθημα και σε έκαναν να νοιώθεις λες και μόλις ανακάλυψες τη βαρύτητα. Μετά από αυτό θυμάμαι να δηλώνω πέμπτο πεδίο και να προσγειώνομαι φαρδιά πλατιά στη λογιστική. Άν μπορούσα να διαλέξω ένα πράγμα να μετανιώσω απ' τη ζωή μου, αυτό θα ήταν που μπήκα σ' αυτή την αναθεματισμένη σχολή. Και που έφαγα μισό βάζο νουτέλα το απόγευμα. Όπα, αυτό είναι άσχετο.   Τέτοια επαγγέλματα δεν πάνε σε ανθρώπους που δεν μπορούν να συγκεντρωθούν σε κάτι για παραπάνω από 1 λεπτό, ή που χαζεύουν κάτι για καμιά ώρα. Προφανώς. Κάθε φορά που προσπαθώ να με φανταστώ σε γραφείο, δεν με φαντάζομαι να φτιάχνω λογιστικά βιβλία, αλλα να μιλάω στο τηλέφωνο και να παίζω Mahjong Titans στο λάπτοπ.  Οπότε ρωτώ: τι κάνει τώρα κανείς; Και η απάντηση που έδωσε το γεμάτο σοφίες μυαλό μου ήταν η εξής: πάρε πτυχίο να 'χεις κάτι στα χέρια σου, και που ξέρεις;...

Μετά από μία μικρή διακοπή λόγω του αχαλίνωτου clubbing και της σε γενικότερο βαθμό άσωτης ζωής που ζω, αποφάσισα να επιστρέψω! Να πω καταρχάς πως είμαι πολύ περήφανη γιατί δεν σταμάτησαν ούτε μέρα τα pageloads. Είμαι πλέον σίγουρη πως το όνειρό μου να γίνω διάσημη είναι εφικτό.  Θα 'θελα πολύ να μπορώ να πω ότι δεν έγραφα τόσον καιρό εξαιτίας της εξεταστικής, για να νοιώσω αυτή τη συναισθηματική πληρότητα που νοιώθει κανείς σε τέτοιες περιστάσεις , αλλά με τις καταλήψεις και μ' αυτά και με τ' άλλα δεν έδωσα ούτε ένα μάθημα! Οπότε χωρίς πολλά πολλά λέμε «καλωσόρισες τρίτο έτος!» Καθόμουν τις προάλλες και έφτιαχνα το πρόγραμμα του εξαμήνου (διάλεγα μαθήματα, εργαστήρια κτλ), και σκεφτόμουν τα δύο χρόνια που έχω περάσει στη σχολή μέχρι τώρα, και θυμόμουν πόσες διαφορετικές παρέες έχω κάνει μέχρι τώρα. Πράγματι είναι αρκετές. Στην παρέα μου οι μισοί λένε ότι σωστά γίνονται οι καταλήψεις, γιατί δεν γίνεται «να τους αφήσουμε να νομίζουν ότι συμ...

Εδώ και κάτι μήνες (!) κανονίζουμε τις καλοκαιρινές διακοπές. Το μέρος έχει αποφασιστεί, το μέσο, ακόμα και το πρόγραμμα. Το μόνο που μένει είναι το πότε. Το συνηθισμένο είναι να φεύγει κανείς Αύγουστο. Κι εμείς για Αύγουστο λέγαμε. Αλλά μία το 'να, μία τ' άλλο, τελικά μάλλον για αρχές Σεπτέμβρη το κόβουμε.  Στην αρχή σκεφτόμουν πως θα μας πιάσουν τα πρωτοβρόχια, αλλά μετά συνειδητοποίησα πως εδώ και κάτι χρόνια το καλοκαίρι κρατάει μέχρι το Νοέμβρη!  Και μόλις το συνειδητοποίησα αυτό στεναχωρήθηκα γιατί εγώ αγαπάω πολύ τον χειμώνα και τη βροχή και το κρύο και τα πουλοβεράκια και τα κλειστά παπουτσάκια και δε θέλω άλλο καλοκαίρι δε θέλω! Το βαρέθηκα! Μήπως είναι καλύτερες οι χειμερινές διακοπές με τα χιόνια και το χουχούλιασμα;