Ένα πολύ αστείο blog

Έχω ένα προσχέδιο από το 2014, γιατί από τότε έχω να γράψω εδώ μέσα απ'ο,τι φαίνεται, με τίτλο "ψυχαναγκασμοί". Μετά από τη διάγνωση που έχω πλέον ως πάσχουσα από ιδεοψυχαναγκαστικη διαταραχή, γελάω! Σε αυτό το σημείο σχεδόν πάντα με ρωτάνε τι είναι. Η σταντάρ περιγραφή μου είναι "έχεις δει mr Μοnk; Αυτό, αλλά εγώ έχω λιγότερη μικροβιοφοβια." Και μετά συνήθως η απάντηση είναι ένα μακρόσυρτο "αααααααα". Αλλά αυτή η πολύ σύντομη περιγραφή δεν αγγίζει ούτε στο ελάχιστο την ταλαιπωρία που συμβαίνει στο κεφάλι μου από τη στιγμή που θα ανοίξω τα μάτια μου, μέχρι τη στιγμή που θα ακουμπήσει το κεφάλι μου στο μαξιλάρι στο τέλος της ημέρας. Για να γίνουν τα πράγματα σωστά, πρέπει να υπάρχει ρουτίνα. Ρουτίνα για τα πράγματα που κάνει κανείς στο ξύπνημα, στο ντύσιμο, στο πώς θα βάλει μπρος το αμάξι, ποια διαδρομή θα ακολουθήσει. Αν κάνω απόπειρα να τα αναφέρω όλα εδώ (από μια απλή, τυπική μέρα μου), θα γράφω μέχρι αύριο. Αν δεν υπάρχει ρουτίνα, γίνονται λάθη. Αν ...

Μπήκα στον blogger μόλις τώρα μετά από σχεδόν ένα χρόνο και συνειδητοποίησα πως η μπλογκόσφαιρα ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ να κινείται κανονικότατα χωρίς εμένα. Τι θράσσος. Πως τολμάτε όλοι σας, πραγματικά. Πλησιάζει η εξεταστική για άλλη μια φορά, αλλά αυτή τη φορά την αντικρίζω έχοντας στην πλάτη μου μονοψήφιο αριθμό μαθημάτων. Το λες και ανακούφιση. Τώρα τελευταία έχω αρχίσει δειλά - δειλά να πιστεύω πως μπορώ πράγματι να πάρω πτυχίο. Δεν μου είχε ξανασυμβεί αυτό. Την Παρασκεύη γιορτάζω μαζί με το υπόλοιπο 1/3 του ελληνικού πληθυσμού. και βαριέμαι αφάνταστα να κάνω το οτιδήποτε, αλλά θα φτιάξω γλυκό και θα το φάω όλο μόνη μου κι ας με πιάσει κόψιμο. Σιχτίρ. Μου τρώνε όλο το ταψί κάθε χρόνο. Πρέπει να αγοράσω μία μικρή βιβλιοθήκη για να βγάλω τα βιβλία μου απ' την ντουλάπα και να μπορώ να τα επιδεικνύω και να κάνω την έξυπνη κλπ κλπ. Μόλις έκανα τσεκάρισμα στη λέξη «επιδεικνύω» για να δω αν την έγραψα σωστά. Την έγραψα σωστά. In your face, bitches! Τον τελευταίο χρόνο που έχω χαθεί από ε...

Ανάλογα με διάφορα γεγονότα που μου έχουν συμβεί, έχω μάθει να χωρίζω τους ανθρώπους σε δύο μεγάλες κατηγορίες: σε αυτούς που νομίζουν πως φταίνε για όλα, και σε αυτούς που νομίζουν πως για όλα φταίνε οι άλλοι. Αυτοί που κατηγορούν τον εαυτό τους για ο,τι άσχημο συμβαίνει ζουν τη ζωή τους με ένα βάρος στο στήθος, ενοχές και συνεχείς απολογίες προς τους άλλους. Είναι τα εύκολα θύματα των πιο ισχυρών χαρακτήρων, γιατί παίρνουν πάνω τους το βάρος για οτιδήποτε χωρίς παράπονο, γιατί αυτή είναι η αντίληψή τους περί σωστού. Είναι η γυναίκα που τρώει ξύλο από τον σύζυγό της και «φταίει» επειδή «πάλι τον τσάντισε». Είναι το παιδί που «κάτι» κάνει λάθος και γι' αυτό δεν ικανοποιεί ποτέ τους γονείς του.  Στον αντίποδα έχουμε τους ανθρώπους που κάθε βράδυ κοιμούνται γαλήνια. Που δεν κάνουν ποτέ λάθος και δεν έχουν ποτέ άδικο. Αυτούς που έχουν ανάξιους συνεργάτες, ανυπάκουα παιδιά, άχρηστους μαθητές. Είναι ο προϊστάμενος που πρέπει «όλα αυτός να τα κάνει» γιατί «περιτριγυρίζεται από ...

Αφιερωμένο... Πιστεύω πως σπάνια φερόμαστε στους άλλους όπως τους αξίζει. Υπάρχει κάτι στην ανθρώπινη φυσιολογία που μας κάνει να θέλουμε να τεστάρουμε όρια. Πόσο θα λυγίσει ο χάρακας πριν σπάσει; Πόσο θα τεντωθεί το λάστιχο πριν κοπεί;  Αυτό το εφαρμόζουμε -ηθελημένα ή όχι- στις ανθρώπινες σχέσεις. Αν έρθει στη ζωή μας ένας άνθρωπος και ο χαρακτήρας του είναι ακριβώς όπως μας «βολεύει», ας πούμε. Δε μας φέρνει αντίρρηση, δεν έχει δική του γνώμη, δεν μας πάει κόντρα με οποιονδήποτε τρόπο. Είναι ο πιο εύκολος τρόπος να δούμε τα όριά του. Μέχρι πιο σημείο θα είναι τόσο ήρεμος; Πόση κακή συμπεριφορά θα αντέξει; Ποιο είναι το σημείο που θα πει «ως εδώ»;  Μέχρι που στο τέλος τον «σπάμε» αυτόν τον άνθρωπο σαν τον χάρακα. Του ξεχειλώνουμε τα νεύρα σαν το λάστιχο και πάμε μετά και πέφτουμε σε ανθρώπους που μας φέρονται σαν δεσμοφύλακες - ίσως πιστεύοντας υποσυνείδητα πως μας αξίζει, δεν το έχω λύσει αυτό ακόμα στο κεφάλι μου. Το βλέπει αυτό κανείς καθημερινά. Χωρίζει κάποια τον...

Όπως ίσως έχω αναφέρει σε παλιότερο ποστ, η οικογένειά μου έχει μία φάρμα. Πολλοί μπορεί να μην το ξέρουν, αλλά η ενασχόληση με τον πρωτογενή τομέα είναι σαν ένα συνεχές παιχνίδι στο χρηματιστήριο. Ανεβοκατέβασμα τιμών, ζήτηση-προσφορά. Η οικογένειά μου έχει περάσει σοδειές με κέρδη, σοδειές με ζημιά και χρέη - κάτι απόλυτα συνηθισμένο για τους αγρότες. Δεν με πείραξε ποτέ γιατί δεν είχα ποτέ στη ζωή μου βλέψεις να γίνω εκατομμυριούχος. Αλλά υπήρχαν συγκεκριμένα συμβάντα που μέχρι σήμερα με ενοχλούν μόλις τα σκέφτομαι. Έχω έναν συγγενή -δεν θα πω τη συγγένεια γιατί διαβάζουν και γνωστοί μου και δεν έχω όρεξη για παρατράγουδα- ο οποίος λαϊκιστί το φυσάει. Το πρόβλημά μου ξεκινούσε όταν αποφάσιζε να κάνει επίδειξη μπροστά μου - παιδί στο δημοτικό εγώ τότε. Είχε κάνει διάφορα αλλά ένα είναι αυτό που θυμάμαι πεντακάθαρα. Καθόμουν με την κόρη του στο σαλόνι και βλέπαμε τηλεόραση, και μου έδωσε καμιά δεκαριά επιταγές (προς είσπραξη) με 4-5 ψηφία η καθεμία (σε ευρώ), για να κάνω το σύν...

Δεν αντέχω τα συναισθήματα. Για μένα τα συναισθήματα είναι πάντα ένα μεγάλο σφίξιμο στο στήθος και το μόνο που σκέφτομαι είναι πως θα περάσει η ώρα για να σταματήσουν. Αγαπάω την χωρίς εκπλήξεις ρουτίνα μου. Πολλοί θα με βρουν παράλογη/τρελή ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, αλλά ισχύει. Και δεν μιλάω μόνο για τα δυσάρεστα. Ναι, η στεναχώρια, η ζήλια, το άγχος, το μίσος, ο θυμός μου προκαλούν αυτό το σφίξιμο, αλλά μου το προκαλούν εξίσου και η μεγάλη χαρά και ο ενθουσιασμός και η αγάπη. Σε οποιαδήποτε περίπτωση είμαι σαν τον μεσήλικα που δεν πρέπει να τον ταράζουν για να μην πάθει έμφραγμα. Λες και απλά δεν έχω το κουράγιο να αντέξω τίποτα αν είναι σε μεγάλο βαθμό. Μου αρέσει να διαβάζω βιβλία, αλλά δεν μπορώ να έχουν άσχημο τέλος γιατί μετά θα με βασανίζει κάθε φορά που το θυμάμαι. Πάντα ψάχνω σποϊλερς και μόνο αν βεβαιωθώ ότι όλα είναι ΟΚ ξεκινάω το διάβασμα. Το ίδιο και με τις ταινίες. Αν ξαναδιαβάσω/δω κάτι και ξέρω που είναι τα «έντονα» σημεία κάνω σκιπ. Και με ενοχλεί όταν κάποιο...

Μπορώ να κάνω υπομονή για πολλά πράγματα, αν και είμαι πολύ κυκλοθυμική. Συνήθως επιλέγω εγώ πότε θα τα χάσω και πότε θα ξεσπάσω, απλά γιατί δεν θέλω να πιέσω άλλο τον εαυτό μου να κρατηθεί και να σκάσει. Σπάνια θα χάσω τον έλεγχο. Και όταν τον χάσω, μετά δεν θυμάμαι σχεδόν τίποτα γιατί εκείνη την ώρα είμαι ταύρος σε υαλοπωλείο. Ένα πράγμα μπορεί να με ταράξει τόσο πολύ. Η αδικία σε οποιαδήποτε μορφή της. Για παράδειγμα, πιστεύω ότι οι διαφωνίες πρέπει να λύνονται σε μορφή ντιμπέιτ. Να λέει πρώτα ο ένας ο,τι έχει να πει και μετά να λέει και ο άλλος τα δικά του. Οπότε αν όταν μιλάω με διακόπτει ο άλλος για να μου πει τα ίδια ξανά και ξανά (ενώ τον έχω ακούσει ήδη), με πιάνει μούρλια. Σιχαίνομαι την επανάληψη. Επίσης πιστεύω πως ο κάθε άνθρωπος μπορεί να πιστεύει ο,τι θέλει και να κάνει ο,τι θέλει, αρκεί να μην ενοχλεί τους άλλους. Γι' αυτό και δεν ανέχομαι την κοροϊδία ή τον ρατσισμό. Όχι για μένα. Εγώ είμαι χοντρόπετση και είναι δύσκολο να με προσβάλλει κάποιος. Απλά δεν μπορώ...

Τα φώτα ανάβουν. Το κλαρίνο ανεβαίνει για ζέσταμα. Οι θαμώνες ξετινάζουν τα σουβλάκια και τις γίδες. Το λαμέ κουστούμι και το μπουζουκοφόρεμα ανεβαίνουν στο πατάρι. Ξεκινάμε. Ότι είδος μουσικής και να άκουγα όσο μεγάλωνα, τα κλαρίνα, οι γάμοι και τα πανηγύρια ήταν πάντα μεγάλο μέρος του καλοκαιριού μου. Πολλοί θα έλεγαν ότι είναι στο DNA μου. Όταν η μαμά ήταν μικρή -τότε που τα πανηγύρια το καλοκαίρι ήταν hot trend και κράταγαν μέρες ολόκληρες, χανόταν με τον παππού μου για 2-3 μέρες απ' το σπίτι μόνο οι δυο τους. Και όταν γύριζαν αντιμετώπιζαν την οργή της γιαγιάς μου. Είναι τόσο μεγάλη η σχέση της οικογένειας μου με τα πανηγύρια, που άμα πάω και πω το όνομα του παππού μου στην μπάντα -ακόμα και σήμερα- θα με αντιμετωπίσουν λες και με ξέρουν από τότε που γεννήθηκα. Παραγγελιές, αφιερώσεις και τα ρέστα. Τις προάλλες είχε πανηγύρι το χωριό μου. Το πρώτο μετά από πολλά χρόνια. Δεν ήταν πολύ μεγάλο γιατί δεν είχε γίνει αρκετά γνωστό, αλλά περάσαμε πολύ ωραία. Η τσίκνα, τα φωτορυθ...

Αυτή η λίστα είχε βγει και πριν από κάνα χρόνο (νομίζω) στη δημοσιότητα αλλά πέρα απ' το κλασικό βρίσιμο και τις κλισέ ατάκες δεν είχε ιδρώσει ιδιαίτερα το αυτί του μέσου Έλληνα.  Τώρα με την αναμπουμπούλα που ξεκίνησε με το ξαφνικό κλείσιμο της ΕΡΤ σχεδόν όλοι έχουν εκφραστεί πάνω στο θέμα. Αυτό θα κάνω κι εγώ εδώ. Γιατί έτσι.  Πέρα από τη «λίστα της ντροπής», υπήρχαν και άλλοι «άσημοι» που δούλευαν στην ΕΡΤ. Θα ήθελα να τους λυπηθώ, αλλά για να πω την αμαρτία μου σκέφτομαι ότι η ΕΡΤ (όπως και η Ολυμπιακή) λειτουργούσαν με συγκεκριμένο «τρόπο» στη διαδικασία πρόσληψης του μεγαλύτερου ποσοστού των εργαζομένων.   Το κλείσιμο του καναλιού ήταν ακραία κίνηση κατά τη γνώμη μου. Θα μπορούσαν να γίνουν απλά περικοπές και ένα καλό ξεσκαρτάρισμα με βάση την αξία του καθενός - κάτι που θα συναντούσαμε στον ιδιωτικό τομέα. Αλλά βέβαια και τότε όσοι είχαν μπει με ρουσφέτια και πληρώνονταν με 1000€ ίσως -και όχι με 100,000€- θα γκρίνιαζαν. Προφανώς μέση λύση που να τους ικανοπ...

Ή αλλιώς τατουάζ. Μορφή τέχνης που αποτυπώνεται σε ένα σώμα και κρατάει για πάντα και πάντα και πάντα. Προσποιούμαι ότι δεν υπάρχει λέιζερ, γιατί κατά τη γνώμη μου αν κάποιος πάει να κάνει τατουάζ πρέπει να έχει το σκεπτικό ότι θα το «κουβαλά» μαζί του για πάντα και πάντα και πάντα, όχι ότι είναι σκουλαρίκι να το βγάλει όταν αλλάξει γνώμη. Σχεδιάζω το τατουάζ που θέλω να κάνω εδώ και πολύ καιρό. Από τότε που πήγαινα σχολείο ήξερα τι συναίσθημα ήθελα να συμβολίζει (το έχω γράψει και στη λίστα προηγούμενου ποστ), αλλά ακόμα δεν έχω βρει πως ακριβώς να το αποτυπώσω. Τουλάχιστον ξέρω σε ποιον θα το κάνω και που θέλω να είναι. Υπάρχουν άλλοι όμως που όλα αυτά δεν τα παίρνουν υπ' όψιν. Φυσικά δεν μπορώ να κάνω κουμάντο στο τι κάνει ο καθένας με το κορμί του, αλλά υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν καταπίνονται εύκολα. Γιατί -εντάξει, πες ότι ξύπνησε ο άλλος σήμερα και είπε να «χτυπήσει» το οτιδήποτε χωρίς σοβαρή σκέψη. Με γεια του με χαρά του. Αλλά αν αυτό το οτιδήποτε είναι λέξη ή φρ...

Πάντα προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι είμαι απ' τους ανθρώπους που κυνηγούν αυτά που θέλουν και δεν φοβούνται τις προκλήσεις και οτιδήποτε «καινούριο». Λοιπόν, μετά από πολλά «αν», «ίσως» και πολλή σκέψη γενικότερα, συνειδητοποίησα πως είμαι απ' τα πιο δειλά άτομα που ξέρω. Άργησα να το καταλάβω αυτό βέβαια γιατί νόμιζα πως είμαι θαρραλέα επειδή όλοι φωνάζουν εμένα για να σκοτώσω αηδιαστικά ζουζούνια που τους φοβίζουν, ή επειδή προσπαθώ να έχω πάντα το θάρρος της γνώμης μου. Η λέξη κλειδί εδώ είναι «προσπαθώ». Γιατί αντί να θέλω να είμαι ο εαυτός μου, πάντα ήθελα να είμαι (και να φαίνομαι) δυνατή και ισχυρογνώμων. Αλλά είμαι άτομο αναποφάσιστο μέχρι αηδίας. Αναβάλλω, αργοπορώ, χρονοτριβώ. Και αυτά δεν είναι χαρακτηριστικά αποφασιστικού ατόμου. Και μπαίνω σιγά σιγά στο στάδιο της ζωής μου στο οποίο θα πρέπει να πάρω αποφάσεις για το μέλλον μου. Αλλά είμαι άνθρωπος του βολέματος. Και φοβάμαι -Ω! Τι έκπληξις - πως θα φτάσω σε ένα σημείο στη ζωή μου που θ...

Και έχω κάνει κάποια βασικά βήματα για την εκπλήρωσή της. Πράγμα που δεν περίμενα απ' τον εαυτό μου γιατί είμαι της αναβολής μέχρι αηδίας. Πήγα ( μετά από ΠΟΛΥ σπρώξιμο από τη φίλη Αλέ ) και έκανα ακρόαση ( κατά τη διάρκεια της οποίας πήγα να πάω από καρδιά ) και με πήραν και αυτή τη στιγμή είμαι χορωδός (β' φωνή) και ΓΙΟΥΠΙΙΙ και ουράνια τόξα και ασημί μονόκεροι και νεράιδες και βάφλα μπανάνα-φράουλα-βανίλια με μερέντα και τριμμένο μπισκότο!!! Επίσης έχω αρχίσει να σχεδιάζω (με τη βοήθεια της φίλης Αλέ - εν δυνάμει αρχιτέκτων μηχανικός βεβαίως, βεβαίως!) το σπίτι των ονείρων μου! 

Να πάρω -επιτέλους- δίπλωμα...  ...για να μπορέσω να πάρω αυτοκίνητο και να κάνω μία μεγάλη διαδρομή. Οπουδήποτε. Νύχτα με φίλους και μουσική και γέλια και καφέ.  Να μάθω να οδηγώ μηχανή.  Να αποκτήσω όλο τον εξοπλισμό για μηχανή (μπουφάν-γάντια-μπότες κλπ).  Να κάνω τατουάζ την ΕΛΠΙΔΑ.  Να τραγουδάω! Όπου να 'ναι! Ο,τι να 'ναι! Να μην σταματήσω ξανά!  Να έχω λεφτά για να πάρω όλα τα βιβλία και τα CD που θέλω, ακόμα κι αν κατεβάζω albums και e-books τζάμπα. Στο σπίτι μου στο σαλόνι να έχω βιβλιοθήκη μέχρι το ταβάνι...  ...και ειδικό μέρος για τη μουσική μου. Για το μπάσο, το αρμόνιο, τα CD, τις αφίσες.  Να αποφασίσω επιτέλους να μάθω κιθάρα και να μην την έχω μόνο διακοσμητική. Οι συγχορδίες δε γίνεται να είναι τόσο δύσκολες. Έλεος δηλαδή. Να αποκτήσω σπίτι με ντουλάπα σε μέγεθος δωματίου. Και με μεγάλα παράθυρα. Και με αυτές τις εσοχές που έχουν σε κάτι παλιές αμερικάνικες ταινίες  γεμάτες μαξιλάρια.   Να πά...

Τη Δευτέρα έκανα κάτι που δε με χαρακτηρίζει καθόλου. Πήγα μία η ώρα στη σχολή γιατί είχαμε συνέλευση και έφυγα τέσσερις και κάτι που τελειώσαμε. Δεν έχω πάει ποτέ σε συνέλευση τόσα χρόνια οπότε ήταν πρωτόγνωρη εμπειρία για μένα. Και πριν αρχίσουν κάποιοι έξυπνοι να με κατηγορούν ότι αφήνω άλλους να αποφασίζουν για μένα ή ότι κακώς δεν «πολιτικοποιούμαι», ας περιγράψω μία μέση συνέλευση της σχολής μου: Βήμα 1ο:  Περιμένουμε καμιά ώρα μέχρι να μαζευτούν όσοι δεήσουν να έρθουν. Βήμα 2ο: Ξεκινούν να μιλούν ο καθένας για το πλαίσιό του. Βήμα 3ο: Το «κοινό» τους γιουχάρει, τους βρίζει ή τους χειροκροτεί. Βήμα 4ο: Όλοι φωνάζουν ότι όλοι λένε τα ίδια και τα ίδια. Βήμα 5ο: Ψηφίζουμε (συνήθως) το πιο άκυρο πλαίσιο και πάμε σπίτια μας. Μέσος όρος διάρκειας: Τέσσερις ώρες. Μία διαδικασία που βρίσκω σχετικά άχρηστη γιατί δεν καταλήγει να βγει αποτέλεσμα. «Α ας κάνουμε κατάληψη και ας πάμε σε πορείες μάγκα μου για να δείξουμε ότι είμαστε αγωνιστές!» Ναι, αυτό ακούστηκε...

Θυμάμαι μια φορά είχα αγχωθεί πολύ γιατί έπρεπε να βγω να τραγουδήσω μπροστά σε όλο το σχολείο και το βράδυ της παραμονής της γιορτής δεν είχα κλείσει μάτι. Το πρωί τελικά έκανα την άρρωστη και δεν πήγα καθόλου. Δεν με ένοιαξε αν θα έβρισκαν αντικαταστάτρια ή τι θα μου έλεγαν την επόμενη μέρα, αρκεί που το είχα γλιτώσει. Κάτι τέτοιο έχω πάθει και απόψε το βράδυ. Είμαι στο τέταρτο έτος στη λογιστική της Πάτρας και έμαθα ότι η σχολή μου τον Σεπτέμβρη θα φύγει για Μεσολλόγγι. Έχω 15 μαθήματα για πτυχίο (να, το είπα επιτέλους) και πρέπει να τα περάσω όλα τον Ιούνη και τον Σεπτέμβρη για να γλιτώσω όσο γίνεται τα πήγαιν’ έλα. Μετά βέβαια θα έχω και την πρακτική και την πτυχιακή. Άλλο αυτό. Με έχει πιάσει αυτός ο πανικός που μεταφράζεται σε κολικό στομάχου, νεύρα από το πουθενά, σφίξιμο στο στήθος και δύσπνοια. Χθες που το έμαθα δεν μου κόλλαγε ύπνος και τελικά αποκοιμήθηκα με το ζόρι στις έξι το πρωί. Όσο το ξεχνάω είμαι εντάξει αλλά μετά κάτι θα μου το θυμίσει και εύχομα...

Καλή χρονιά και ευτυχισμένο το 2013! Όπως καθόμουν στο κρεβάτι σήμερα το πρωί θυμήθηκα ένα περιστατικό που είχα πάθει πριν από κάνα χρόνο. Πρωταγωνιστές εγώ και ένα γυφτάκι.  Ναι. Οι δικοί μου είχαν φύγει από νωρίς το πρωί για το χωριό κι εγώ κοιμόμουν (η μοσχάρα) στο δωμάτιό μου. Πρέπει να ‘ταν 11 το πρωί όταν χτύπησε το θυροτηλέφωνο. Δεν έκανα τον κόπο ούτε καν να ξεσκεπαστώ και να κρυφοκοιτάξω ποιος είναι απ’ το μπαλκόνι –αφού χουζούρευα! Μετά από κάνα πεντάλεπτο χτυπάει το εσωτερικό κουδούνι οπότε σκέφτηκα ότι θα ήταν η σπιτονοικοκυρά γιατί μόνο αυτή κι εμείς έχουμε κλειδί για την εξωτερική πόρτα. Χτύπαγε για κάνα πεντάλεπτο την πόρτα και το κουδούνι ταυτόχρονα αλλά με τη νύστα που είχα εγώ εκείνη την ώρα δεν έπαιζε να συγκινηθώ. Σε κάποια φάση όμως ακούω ένα τρίξιμο και το χαρακτηριστικό ήχο που κάνει η πόρτα όταν ανοίγει σιγά σιγά. Ποια νύστα; Πετάγομαι σα νίντζα απ’ το κρεβάτι και τρέχω προς το χωλ. Ήμουν ξυπόλυτη και οι πατούσες μου ακούγονταν π...

Μετά από 21 χρόνια έρευνας, δεν είχα διαπιστώσει αν είμαι ρομαντική. Το ανακάλυψα τις τελευταίες 3 μέρες που έκατσα να διαβάσω τη σειρά Άγγελοι της Λόρεν Κέιτ. Ναι, τέσσερά βιβλία σε 3 μέρες. (το 3,5 το άφησα για το τέλος). Δεν είναι ότι με ενθουσίασε η ιστορία απ' την αρχή. Αλλά μ' άρεσε αυτή η ιστορία αγάπης γιατί δεν έμπλεκε με τα κλισέ που ζούμε, διαβάζουμε και βλέπουμε καθημερινά. Είναι ιστορία αγάπης γιατί μιλάει για την καθαρή αγάπη και όχι για το πόσες ώρες θα κάνεις να του στείλεις μήνυμα για να το παίξεις δύσκολη - πόσο βαρύς άντρας θα το παίξεις για να πέσει αυτή στα πόδια σου κλπ. Και όχι, το να είσαι ρομαντικός δεν σημαίνει -τελικά- να κυκλοφορείτε και οι δύο με ένα πακέτο χαρτομάντιλα, ή να περιμένεις μέχρι να έρθει ο πρίγκηπας με τ' άσπρο άλογο για να σε σώσει.  Απλά να αγαπιέστε αρκετά για να θέλετε να συναντηθείτε κάπου στη μέση. Ντρέπομαι λίγο που το δημοσιεύω αυτό, γιατί έχει καταντήσει πλέ...

(Μπορεί να φανώ λίγο φωνακλού ή κάτι τέτοιο. Επίσης ξέρω ότι το κείμενο είναι λίγο τεράστιο. Υπομονή. Και Βέρυ Σόρρυ.) Σας έχει τύχει ποτέ να ακούσετε για πρώτη φορά ένα τραγούδι και να σκεφτείτε πόσο μεγάλη μαλακία είναι, αλλά μετά από 3-4 φορές να αρχίσει να σας αρέσει; Ή να γίνει μόδα κάποιο ρούχο-παπούτσι, στην αρχή να πείτε ότι δεν θα πετάγατε λεφτά για κανένα λόγο για κάτι τέτοιο, αλλά μετά από κάνα δίμηνο να το δείτε τόσες φορές σε βιτρίνες και να αρχίσει –τελικά- να σας αρέσει; Το παθαίνω όλη την ώρα. Με τη μουσική, τα ρούχα, και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Τότε που είχαν πρωτοβγεί τα UGGS στην ελληνική αγορά τα έβλεπα και ήθελα να βάλω φωτιά στα μάτια μου. Σοβαρά όμως. Αλλά μετά από δυο χρονάκια που τα ‘βλεπα κάθε χειμώνα άρχισαν να μου ΑΡΕΣΟΥΝ. Και να θέλω να ΑΓΟΡΑΣΩ δικά μου ΚΙΟΛΑΣ! Εννοείται ότι δεν πήγα να δώσω 200€ για κάτι που χρησιμεύει μόνο αν μένεις μόνιμα στην Αλάσκα ή στον Βόρειο Πόλο, αλλά με ενοχλεί το ότι ποτέ δεν θα ξανακοιτάξω αυτό το παπούτσι θέλοντ...

Υπεραξία ( Goodwill ): Η διαφορά της τιμής της αξίας ενός στοιχείου της επιχείρησης σε σχέση με αυτήν που ο αγοραστής διατίθεται να δώσει. Και όχι, δεν έχω όρεξη να μιλήσω για λογιστική ή κάτι τέτοιο. Απλά έφαγα φλασιά ότι αυτή η έννοια ταιριάζει απόλυτα στους ανθρώπους. Στη λογιστική η υπεραξία μπορεί να βρίσκεται σε ένα πάγιο στοιχείο μιας επιχείρησης, πχ ένα οικόπεδο. Το οικόπεδο αυτό μπορεί στην πραγματικότητα να αξίζει 100,000€, αλλά ο αγοραστής να είναι διατεθειμένος να δώσει 150,000€ (να η υπεραξία). Στη λογιστική έπισης μπορούμε με μια απλή αφαίρεση να βρούμε την υπεραξία. Στην ζωή, όμως; Σκεφτείτε το λίγο. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε μια «αξία» στα μάτια των άλλων. Σύμφωνα με τα ήθη, έθιμα κλπ, αυτή η αξία καθορίζεται από τον χαρακτήρα μας και τις ενέργειές μας. Πχ ένας καλοσυνάτος και έξυπνος ανθρωπος μπορεί να έχει συγκεκριμένη «αξία» στα μάτια μας σε σχέση με έναν ευκατάστατο και στριμμένο άνθρωπο. Στα μάτια μας μπορεί ο δεύτερος να φαίνεται πιο «σημαντικός», με με...

Και έκατσα και έγραψα όλα όσα χρωστάω στο μπλοκάκι μου. Λέει μια σελίδα στο facebook «Μη ρωτάτε ποτέ μια κυρία την ηλικία της κι έναν φοιτητή πόσα χρωστάει». Θα δώσω μόνο μία απάντηση σ’ αυτό. Είμαι 21. Τέλος πάντων. Μετά προσπάθησα να δω πόσα λιγότερα μαθήματα (και με τη λιγότερη δυνατή προσπάθεια) θα μπορούσα να περάσω για να πω ότι δεν απέτυχα στην εξεταστική του Γενάρη. Γιατί αφού δουλεύω και έχω να πηγαίνω και γυμναστήριο για τα προβληματικά άκρα μου και έχω να βλέπω το αγόρι και τις φίλες μου, θα έλεγε κανείς ότι δεν προλαβαίνω να διαβάσω 10 μαθήματα σε κάθε εξεταστική. Εκτός αν γίνω Cyborg . Λογικά τα Cyborgs δεν χρειάζονται ύπνο. Η καθόλου τυχαία κλήρωση επέλεξε 4 μαθήματα. Τα δύο εργαστήρια που έχω τώρα, καθώς και δύο θεωρίες, απ’ τις πιο δύσκολες που έχω συναντήσει μέχρι τώρα στη σχολή. Αν περάσω αυτά τα 4 μαθήματα τον Γενάρη, τότε θα θέλω μόνο **** μαθήματα από χειμερινά και **** από εαρινά εξάμηνα για να πάρω πτυχίο! Συν τη διπλωματική-πτυχιακή και την πρακτική...

Παππούς. Όταν ακούω αυτή τη λέξη, στο μυαλό μου έρχεται ένας ασπρομάλλης γέρος, με μπόλικο λάδι στα μαλλιά (γιατί κάποιος του είχε πει ότι με το ελαιόλαδο ξαναμαυρίζουν), χωρίστρα στο πλάι, κόκκινη ή πράσινη βερμούδα και φανέλα λευκή τιράντα. Ο παππούς μου. Ο παππούς μου ήταν απίστευτα καλοσυνάτος. Βοηθούσε πάντα όπου χρειαζόταν (χωρίς να πάρει ποτέ άδεια), στο σπίτι γύριζε τα μεσημέρια φορτωμένος με τσάντες γεμάτες γλυκίσματα απ' τον φούρνο. Σαν πατέρας αλλά και σαν παππούς ήταν μάλαμα. Δεν μπορούσε να διανοηθεί να βαρέσει κανείς ποτέ παιδί, και καθόταν για παιχνίδια με τις ώρες. Θυμάμαι μια φορά έβαφα τα νύχια μου (ήμουν πέντε χρονών) και ήρθε να βάψω και τα δικά του, νομίζοντας ότι άμα το τρίψει λίγο θα φύγει. (Δεν έφυγε. Και δεν είχαμε καν ασετόν. Τρελό γέλιο.) Σαν σύζυγος δυστυχώς δεν ήταν τόσο καλός, γιατί την γιαγιά μου την είχε κάνει τάρανδο. Να φανταστείτε είχε αρραβωνιαστεί κιόλας! Ο πατέρας μου στο δημοτικό τότε νομίζω. Ο παππούς μου αρρώσ...

Παίζει να 'ναι η πρώτη φορά που γράφω πρώτα τον επίλογο σε ένα ποστ και η πρώτη φορά που αργώ τόσο να γράψω το οτιδήποτε. Έχουν αλλάξει αρκετά πράγματα στη ζωή μου από την τελευταία φορά που έγραψα εδώ, ακόμα κι αν δεν είναι τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Έχασα φίλους, βρήκα φίλους, βρήκα δουλειά, έφτιαξα πλάνο για τα επόμενα δύο χρόνια επειδή τα πλάνα μου ποτέ δεν ανατρέπονται.  Μόλις συνειδητοποίησα ότι σπάνια γράφω για τα προσωπικά μου εδώ μέσα. Άσχετο. Το θέμα είναι ότι ποτέ δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει η ζωή. Βασικά, όχι. Το θέμα είναι ότι όλοι κάνουμε επιλογές. Ευτυχώς ή δυστυχώς εμείς έχουμε το δικαίωμα αυτό, και όχι κάποιος που θα μπορούσε να ξέρει αν θα πληγωθούμε ή αν θα ανταμειφθούμε για αυτές τις επιλογές. Δεν υπάρχει κάποιος εύκολος τρόπος να γίνουν, ούτε κάποια εγγύηση ότι αυτές οι επιλογές θα μας οδηγήσουν σε κάτι καλύτερο. Γιατί η επιλογή σημαίνει και αλλαγή, και η αλλαγή δεν οδηγεί πάντα σε κάτι καλύ...

Ήμουν 14 χρονών και έφτανε ο Δεκαπενταύγουστος. Τότε γιορτάζω (μαζί με άλλες 2 ξαδέρφες, 2 θείες και τη Γιαγιά Γιώτα) και για κάποιο λόγο που μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή είχα αποφασίσει να νηστέψω για καμιά βδομάδα. Με τόσα άτομα να γιορτάζουν -όπως καταλαβαίνετε- αυτή η μέρα είναι μεγάλη υπόθεση, οπότε σουβλίσαμε όπως την Κυριακή του Πάσχα. Το μόνο που θυμάμαι από ολόκληρη τη μέρα μέχρι τη στιγμή που έκατσα στο τραπέζι το βράδυ, είναι ότι ήθελα να βγάλω τα φρύδια μου γιατί ήταν σαν δάσος. Μετά απ' αυτό είμαι στο τραπέζι με ένα βαθύ πιάτο μπροστά μου και αντικρίζω το πιο απίστευτο κοκορέτσι που είχα δει ποτέ μου. Και μετά θυμάμαι να κάθομαι στην ντιβανοκασέλα της γιαγιάς και να σφαδάζω απ' τους πόνους. Κατά τις 11 φύγαμε απ' το χωριό εγώ με τους γονείς μου για να πάμε στον Άγιο Αντρέα. Όχι την εκκλησία. Εκεί μου έκαναν εξετάσεις αίματος και ούρων, τεστ εγκυμοσύνης (!) και ψηλάφηση για...

Η βιβλιοθήκη της σχολής πρέπει να 'ναι από τα ελάχιστα μέρη που σου ρίχνουν δολοφονικά βλέμματα με το τρίξιμο μιας καρέκλας ή ένα φτέρνισμα. Κι εμένα μ' έχουν πιάσει από προχθές οι αλλεργίες μου οπότε το τελευταίο δίωρο κοντεύω να φάω ξύλο. Σε ένα μάθημα που λέγεται Τραπεζική-Χρηματοοικονομική έχουμε μια νεαρή καθηγήτρια, η οποία αποφάσισε σ' αυτό το εξάμηνο να δώσει θέματα για εργασίες για να μας βοηθήσουν στο τέλος στη βαθμολογία.  Η δεσποινίδα πρέπει να ψιλοτρόμαξε (μόνο που δεν πέσαμε να την φάμε βασικά-πως αλλιώς να αντιδράσει κανείς στη φράση «έξτρα βαθμός»;) και παραλίγο να το πάρει πίσω (αμ δε!). Οπότε χωρίς πολλά πολλά πήραμε τα θεματάκια.  Εν τω μεταξύ, κανένα βιβλίο απ' την προτεινόμενη βιβλιογραφία δεν υπάρχει εδώ! Πάλι θα με φάνε οι δρόμοι με λίγα λόγια. Και απ' ό,τι φαίνεται οι συγγραφείς δεν έχουν ξανακούσει το concept του «πιστωτικού κινδύνου». Η βικιπέδια πάλι, ναι, οπότε και αυτή η εργασία θα καταλήξει να αναφέρει σαν πηγή ένα-δύο βιβλ...

Ο ενθουσιασμός που είχα μόλις έφτασε η μέρα που βγήκε αυτή η ανυπέρβλητα φανταστική ταινία στο σινεμά μπορεί να συγκριθεί μόνο με 2 σουφλέ καραμέλας με παγωτό βανίλια, 3 βάφλες με μερέντα, μπάλες παγωτού φράουλα-βανίλια και τριμμένο μπισκότο και 2 μπολάκια παγωμένο γιαούρτι φράουλα-κλασική με σοκολάτα και smarties. Ταυτόχρονα. Δεν θα κάτσω να γράψω περί τίνος πρόκειται γιατί με μια απλή αναζήτηση μπορείτε να βρείτε την πλοκή. Αυτό που έχω να πω εγώ είναι ότι χαίρομαι απίστευτα που δεν κατακρεούργησαν το βιβλίο κατά τη μεταφορά του σε ταινία, αλλά τήρησαν πιστά τα γεγονότα του και έκαναν αλλαγές μόνο όπου ήταν απαραίτητο για τη σωστή ροή των σκηνών. Το μόνο που με πείραξε λίγο ήταν οι λήψεις. Στα περισσότερα σημεία δράσης έμοιαζε λες και κάποιος κυνηγούσε τους πρωταγωνιστές στο κατόπι με μια κάμερα παραμάσχαλα. Όχι ότι θα μ' άρεσε να είναι τελείως σταθερή η κάμερα, απλά να τους ακολουθεί χωρίς να νομίζεις ότι ανά πάσα στιγμή θα του φύγει του κάμερα...

Δεν είμαι στα καλά μου τώρα τελευταία εγώ. Και κάθε φορά που δεν είμαι στα καλά μου φέρνω σβούρα τα έπιπλα του δωματίου επειδή έχω ένα θεματάκι με τις αλλαγές και με αυτόν τον τρόπο ξεγελάω τον εαυτό μου ότι μπαίνω σε εντελώς καινούριο χώρο κάθε φορά. Αυτό βέβαια κρατάει για δυο-τρεις βδομάδες το πολύ. Δεν ξέρω τι φταίει. Ίσως φταίει το ότι καλυτέρεψε ο καιρός και νοιώθω ότι σκάω όταν κάθομαι μες στο σπίτι όσο είναι πάνω ο ήλιος. Ίσως φταίει ο ανάδρομος Ερμής. Ίσως το φενγκ σούι. Το σίγουρο πάντως είναι (και πραγματικά δεν μπορώ να πιστέψω ότι το λέω ΕΓΩ αυτό) ότι θέλω να έρθει το καλοκαίρι! Και δεν μπορώ να πω ότι μου 'χουν λείψει τα μπάνια, οι βόλτες ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Μου 'χει λείψει ο ήλιος! Αυτό το καθαρό φως που μόλις πέφτει πάνω μου με πιάνει μια χαρά και μια αισιοδοξία -κάτι που μου 'χει λείψει τον τελευταίο καιρό αρκετά. Γι' αυτό λάμψε ήλιε γιατί εδώ που ζούμε είσαι το μοναδικό πράγμα που δεν θα μπορέσουν να ξεπουλήσουν στο τέλος...

Μια συνηθισμένη κίνηση όταν ένας blogger βρίσκεται σε τέλμα ιδεών είναι να κάνει μια αναζήτηση τύπου «What to blog about» και να προσευχηθεί στα ουράνια πνεύματα του blogging, το αποτέλεσμα να βοηθήσει την κατάσταση. Αυτή τη φορά όμως είχα τη φαεινή ιδέα να κάνω το ακριβώς αντίθετο: «What NOT to blog about»! Δηλαδή, τι δεν πρέπει να κάνει κανείς όταν γράφει. Και εννοείται πως μιας και είμαι πνεύμα αντιλογίας, αυτό ακριβώς θα κάνω! Λοιπόν, η λίστα έχει ως εξής: Να μην αφήνεις το blog χωρίς καινούρια ποστ: Ελάτε τώρα! Αυτό ήταν το πιο εύκολο μιας και δεν έχω ιδέα για το τι να γράψω! Να μην κλέβεις υλικό: ΟΚ τότε, μόλις έκλεψα αυτή την φανταστική εικόνα με το σήμα του Copyright! Να μην αγνοείς τους αναγνώστες σου: Μέχρι το τέλος αυτού του ποστ θα... όχι. Δεν μπορώ να συνεχίσω αυτή τη λίστα.. Μόλις συνειδητοποίησα την εικόνα από πάνω και μ΄ έπιασε λιγούρα... Σι γιού!

Δεν μπορώ να καταλάβω το κόλλημα που έχουν μερικοί με την γιορτή του Αγ. Βαλεντίνου. «Ο έρωτας υπάρχει όλο τον χρόνο και δεν θα 'πρεπε να γιορτάζεται μόνο τότε» και «Είναι μια καθαρά εμπορική γιορτή» κ.ο.κ. Για να είμαι σύντομη γιατί νυστάζω κιόλας, πρώτον, να σταματήσουν να τα λένε αυτά όσοι γιορτάζουν τη γιορτή της μητέρας/του πατέρα, τη γιορτή της γυναίκας και όποιο άλλο παρόμοιο είδος γιορτής υπάρχει. Γιατί άμα το πάμε έτσι, τις μανάδες σας τις έχετε γραμμένες τον υπόλοιπο χρόνο; Μόνο τότε σας θυμιούνται τα τριαντάφυλλα και τα δωράκια; Και δεύτερον, ο όρος «γιορτή» υπάρχει στη φράση γιατί οι άνθρωποι «γιορτάζουν», «πανηγυρίζουν», «χαίρονται» που είναι ερωτευμένοι! Με παρόμοιο τρόπο γιορτάζει ο καθένας και στις επετείους γάμων, σχέσης και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Αυτό δεν σημαίνει ότι τους πιάνουν οι αγάπες μόνο δυο φορές το χρόνο! Άμα είναι έτσι να τα κόψετε κι αυτά! Και επίσης, γιορτή λέμε και την ονομαστική! Και είναι και εμπορικότατη ειδικά με ...

Έχω βάλει και ακούω Coldplay γιατί πάντα λειτουργούσε σαν κάποιο είδος βαρβιτουρικού για μένα η μουσική τους. Και επίσης προσπαθώ για πρώτη φορά να καταλάβω τι λένε οι σελίδες που είναι αραδιασμένες μπροστά μου μέσα σ' αυτό το τελευταίο 48ωρο. Δύσκολο. Πολύ δύσκολο. Αυτή η εξεταστική για κάποιο λόγο με έχει βρει τελείως απροετοίμαστη. Από τα προηγούμενα χρόνια συνήθιζα να κατηγοριοποιώ τα μαθήματα με βάση τη δυσκολία τους ή τη βαρεμάρα μου να ασχοληθώ μαζί τους. Ή τη συμπάθειά μου στον εκάστοτε καθηγητή. Αυτό δεν άλλαξε και τώρα, μόνο που αυτή τη φορά για κάποιο λόγο τα μαθήματα που μ' αρέσουν έχουν μπει στη λάθος «λίστα». Τον τελευταίο καιρό έχω δημιουργήσει ένα ιδιωτικό «video club», φουλάροντας ό,τι σκληρό δίσκο διαθέτω με ταινίες και σειρές. Και κάθομαι και κάνω μαραθώνιους έξι-δέκα ωρών ενώ έχω να κάνω πολύ πιο επείγοντα... πράγματα; Αν θεωρείται το διάβασμα «πράγμα», ας πούμε. Σε κάθε εξεταστική το παίρνω απόφαση να διαβάσω και καταλήγω είτε να αγχωθώ απ' το διά...

Και είμαι σίγουρη ότι ισχύει ένα από τα ακόλουθα σενάρια. Πρώτον: Η ζωή μου είναι τόσο βαρετή που το μόνο ενδιαφέρον που θα μπορούσα να γράψω είναι η αλλαγή του καιρού. Πράγμα που δεν πιστεύω να ισχύει γιατί δεν νοιώθω ιδιαίτερη βαρεμάρα γενικότερα.  Δεύτερον: Αυτό ήταν. Πάνε όλες οι έξυπνες ιδέες. Το ποτάμι άδειασε. Η λίμνη στέρεψε! Ω θεοί! Ω θεοί!  Και Τρίτον: Πρέπει να γράψω ένα ποστ για την (επίσημη πλέον) έλλειψη ιδεών μου, έτσι ώστε να Μου 'ρθουν ιδέες! Όπως θυμάστε ( ή όχι ), αυτό βοήθησε αρκετά παλιότερα. Όπα κάτσε, αυτό το κάνω ήδη.  Που σημαίνει ότι θα πρέπει να περιμένουμε τα αποτελέσματα!  Υ.Γ.: Σήμερα σκότωσα ένα τρομακτικό ζουζούνι. Είναι αμαρτία;