Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

«Συναγερμός υπερβολικά πολλών πληροφοριών.»

Ζηλεύω τις εποχές που οι γιατροί θεωρούνταν θεοί και οι κοινοί θνητοί δεν είχαν ιδέα για τα γεγονότα πίσω απ' τις πόρτες των χειρουργείων.

Έχω μυωπία από μικρή. Και απ' τη στιγμή που άκουσα για το λέιζερ που κάνουν ήθελα οπωσδήποτε να το κάνω κι εγώ. Δεν φοβόμουν ποτέ τους γιατρούς, τις βελόνες, τα νυστέρια ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, οπότε όλα ΟΚ.

Κάποια στιγμή όμως -πρέπει να πήγαινα λύκειο- άρχισα να παρακολουθώ όλες αυτές τις αμερικάνικες και αγγλικές σειρές/ριάλιτι με πλαστικές επεμβάσεις και πάει λέγοντας. Σε κάποια φάση είχα μάθει απ' έξω ακόμα και την ιατρική ορολογία που χρησιμοποιείτο.

Τότε άρχισα να φοβάμαι, ή μάλλον να ανατριχιάζω. Ή κάτι τέτοιο. Σαν αυτόν τον φόβο που έχουν κάποιοι άνθρωποι για τις βελόνες, ας πούμε, και αυτό επειδή ήξερα με κάθε λεπτομέρεια τι θα μου έκανε ο γιατρός, χωρίς να είναι απαραίτητο.

Το θέμα είναι ότι πιστεύω πως θα 'πρεπε να υπάρχει κάποιο «μυστήριο», ρε παιδί μου. Να ξέρει ο ασθενής μόνο ότι θα μπει, θα ναρκωθεί και θα ξυπνήσει. Όχι να είναι έτοιμος ο ασθενής να πάρει το νυστέρι και να χειρουργηθεί μόνος του! Μόλις συνειδητοποίησα ότι δεν έχω επίλογο.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πόσο θα μου άρεσε

να μην σκέφτομαι ποτέ τις συνέπειες. Να πλέω σε τούτη τη ζωή σαν μια σαπουνόφουσκα, όπου με πάει ο άνεμος. Θα πάω ψηλά; Θα ακουμπήσω τυχαία στο τσιμέντο και θα σκάσω; Δεν ξέρω και ούτε που με νοιάζει, γιατί είμαι κάτι εξ ορισμού εύθραυστο και εφήμερο. Έχω γεννηθεί για να στροβιλιστώ στον αέρα, να λάμψω στιγμιαία από το φως και να εξαφανιστώ. Και μετά ο σκοπός θα έχει επιτευχθεί. Μια αιωνιότητα που κράτησε μόλις τρία γυαλιστερά δευτερόλεπτα.

Η ώρα πάει τέσσερις και εγώ σε λίγες ώρες δίνω μάθημα.

Έχω βάλει και ακούω Coldplay γιατί πάντα λειτουργούσε σαν κάποιο είδος βαρβιτουρικού για μένα η μουσική τους. Και επίσης προσπαθώ για πρώτη φορά να καταλάβω τι λένε οι σελίδες που είναι αραδιασμένες μπροστά μου μέσα σ' αυτό το τελευταίο 48ωρο. Δύσκολο. Πολύ δύσκολο. Αυτή η εξεταστική για κάποιο λόγο με έχει βρει τελείως απροετοίμαστη. Από τα προηγούμενα χρόνια συνήθιζα να κατηγοριοποιώ τα μαθήματα με βάση τη δυσκολία τους ή τη βαρεμάρα μου να ασχοληθώ μαζί τους. Ή τη συμπάθειά μου στον εκάστοτε καθηγητή. Αυτό δεν άλλαξε και τώρα, μόνο που αυτή τη φορά για κάποιο λόγο τα μαθήματα που μ' αρέσουν έχουν μπει στη λάθος «λίστα». Τον τελευταίο καιρό έχω δημιουργήσει ένα ιδιωτικό «video club», φουλάροντας ό,τι σκληρό δίσκο διαθέτω με ταινίες και σειρές. Και κάθομαι και κάνω μαραθώνιους έξι-δέκα ωρών ενώ έχω να κάνω πολύ πιο επείγοντα... πράγματα; Αν θεωρείται το διάβασμα «πράγμα», ας πούμε. Σε κάθε εξεταστική το παίρνω απόφαση να διαβάσω και καταλήγω είτε να αγχωθώ απ' το διά

Δεν είναι βουνό,

είναι λόφος. Σαμαράκι στο δρόμο. Απλά κατεβάζεις ταχύτητα και το περνάς. Δεν είναι ακατόρθωτο. Είναι μπροστά σου και δεν μπορείς να στρίψεις ούτε δεξιά, ούτε αριστερά. Πρέπει να το κοιτάξεις κατάματα και να περιμένεις την αναπήδηση. Πρέπει να προσέξεις τα αμορτισέρ, μην κάνεις ζημιά. Και μετά απλά πέρνα το. Και δες πώς θα σου φανεί ένα τίποτα, καθώς θα το βλέπεις να απομακρύνεται στον καθρέφτη σου. Κοίτα μωρέ, που φοβόμουν ένα σαμαράκι λες και ήταν τοίχος πετρόκτιστος. Τι ήταν τελικά; Τίποτα δεν ήταν. Αυτό είναι υπενθύμιση για τον εαυτό μου, ένα ξεχασμένο χαρτάκι κολλημένο στο ψυγείο, μπας και κάποια στιγμή το χωνέψω.