Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

Emulator: Ένας κουλ τρόπος να κοροϊδεψεις το PC!

Μεγάλωσα μαζί με τον αδερφό της Μαμάς Ηρώς, το Νίκο. Έχουμε μόνο οκτώ χρόνια διαφορά. Οπότε, όταν άλλα κορίτσια έπαιζαν μόνο με κούκλες, εγώ είχα κολλήσει με το PS1 του Νίκου. Σε κάποια φάση όμως -το παιδικό μυαλό μου δε θυμάται γιατί- δεν είχαμε PlayStation πια.

Πήρα υπολογιστή στην πρώτη γυμνασίου, και κάποια στιγμή σκέφτηκα να δοκιμάσω να παίξω παιχνίδια του PS εκεί. Είχα την εντύπωση ότι «αφού τόσα και τόσα κάνει το PC, γιατί όχι κι αυτό;» Δυστυχώς απογοητεύτηκα. Οπότε είχα τα παιχνίδια να κάθονται, κι εμένα να μην έχω τι να κάνω.

Μετά από τόσα χρόνια, χθες που τα θυμόμουν όλα αυτά μου 'ρθε η φλασιά να ψάξω στο google να βρω τρόπο να παίξω στο PC τα παιχνίδια του PS. Βρήκα λοιπόν τον emulator! Στην ουσία, με αυτό κοροϊδεύεις το PC και νομίζει ότι είναι PS, οπότε παίζεις παιχνίδια!

Μετά την περίπλοκη εγκατάσταση, για άλλη μια φορά ένιωσα προγραμματιστής, και τώρα -μαζί με αυτό- καίγομαι απίστευτα. Νομίζω βρήκα την αιτία που θα κοπώ στην εξεταστική του Γενάρη!

Υπερβολικά ενθουσιασμένη για να βγάλω νόημα.

Μια ζωή να πηγαίνουμε κόντρα στους άλλους στην Ελλάδα. Όλη η Ευρώπη έχει ντυθεί στα λευκά, κι εμείς εδώ λες κι έχουμε Σεπτέμβρη. Θέλω να τουρτουρίσω, να κουκουλωθώ, να χουχουλιάσω, πώς το λένε ρε παιδάκι μου; Είμαι παιδί του χειμώνα, υποθέτω. Ιδού και η απόδειξη: φέτος το καλοκαίρι έκανα μόνο ένα μπάνιο με το ζόρι. Του χρόνου θα κυκλοφορώ με το άσπρο αντηλιακό στη μύτη και μακρυμάνικα σαν τους Εγγλέζους.

Έρχονται τα Χριστούγεννα, λέει! Τι δέντρο να στολίσω όταν ανοίγω το παράθυρο απ' τη ζέστη; Που λέει ο λόγος, δεν είναι και καλοκαίρι, μην το ξεφτιλίσουμε. Το θέμα όμως είναι ότι πέρσυ κρύωνα όταν το άνοιγα και φέτος δεν κρυώνω. Γιατί δεν κρυώνω; Άμα ήθελα ζέστη, μετακόμιζα Αυστραλία!

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή με πιάνει ένας ενθουσιασμός. Έβλεπα τις προάλλες μια διαφήμιση με την προίκα της Barbie. Α! Θυμήθηκα ένα ανέκδοτο! Μπα, άστο. Τέλος πάντων, μ' έπιασε μία ακατανίκητη επιθυμία να αγοράσω ότι έχει βγει στην αγορά με το αυτοκόλλητο «Barbie» πάνω του. Μαζί και τον Ken. Τώρα που είπα Ken, όταν ήμουν μικρή, αναρωτιόμουν γιατί δεν είχαν πουλάκια οι κούκλες. Λευτεριά στις κούκλες! Από 'δω και πέρα όλες οι κούκλες με πουλάκια!

Φέτος πρέπει ν' αγοράσουμε λίγες μπάλες και φωτάκια. Έχουμε ήδη μια φάτνη ξύλινη με κάτι σαν χορτάρι κολλημένο πάνω και πήλινα ανθρωπάκια. Τα ανθρωπάκια δεν είναι κολλημένα στη βάση, οπότε ακόμα και σήμερα μπορεί να με πετύχει κανείς μπρούμυτα χωμένη κάτω απ' το δέντρο να αλλάζω θέση στον Ιωσήφ, τους μάγους και το κατσίκι.

Είναι εμφανές ότι πλησιάζουν γιορτές.

Σάββατο, 27 Νοεμβρίου 2010

Ένα σοβαρό άρθρο Vol. 2

Ποτέ δεν με εντυπωσίασε το τσιγάρο. Ένιωθα ότι άμα καπνίσω, θα φαίνομαι σαν μερικά παιδιά που το ξεκινάνε για να το παίξουν μαγκιά κι έτσι, με χαμηλή αυτοπεποίθηση, κτλ. Αλλά εδώ και κάνα χρόνο μ' έτρωγε η περιέργεια να δοκιμάσω, να δω ρε παιδί μου γιατί η τόση φασαρία! Αλλά φοβόμουν να δοκιμάσω γιατί είχα την (γελοία) εντύπωση ότι με τη μία φορά που θα δοκιμάσω, θα μου κολλήσει και μετά δεν θα μπορώ να το κόψω.

Και μην ξεχνάμε ότι είμαι και τσιγκούνα. Δεν μπορώ να ανεχτώ να χαλάω 5 ευρώ τη μέρα για κάτι που βρομάει και βγάζει καπνό. Πάω να κάτσω στη γωνία Ερμού και Μαιζώνος άμα θέλω, δίπλα στην κυρία που ψήνει κάστανα-καλαμπόκια. Το ίδιο εφφέ, τσάμπα! Και τρως κιόλας! Τώρα που το θυμήθηκα, μου 'χει κάτσει να φάω κάστανα από πέρσυ το χειμώνα, αλλά ακόμα *αγανακτισμένο χτύπημα χεριού σε τραπέζι*.

Τέλος πάντων, είχα κάνει τέτοια πλύση εγκεφάλου στον εαυτό μου για να μην ξεκινήσω το τσιγάρο, που μέσα μου ένιωθα ότι μία τζούρα τσιγάρο ισούται με αμαρτία. Το είδος της αμαρτίας που νοιώθαμε ότι κάναμε μικροί όταν λέγαμε τις λέξεις "διάβολος" ή "σατανάς".

Όμως, η περιέργεια σκότωσε και τις τελευταίες αναστολές μου, και τελικά μια μέρα το πήρα στα χέρια μου. Καλά, η συμφοιτήτριά μου που μου το 'δωσε λύθηκε στα γέλια, γιατί της έκανα ερωτήσεις τύπου "Και πως να το ρουφήξω; Να κάνω «Φφφφφφφφφφφφφφ»; Και μετά δηλαδή κάνεις «Φουυυ» και τον βγάζεις;"

Και εκεί που περιμένω ν' αρχίσω να βήχω όπως κάνουν στις ταινίες, τίποτα! Και «Φφφφφφφφφφ» έκανα, και «Φουυυ», και όλα κομπλέ! Τσάμπα η φασαρία, λοιπόν! Η γεύση ήταν τόσο πικρή, που δεν θα καθόμουν να το υποστώ αυτό για κανένα λόγο. Άσε που μετά από κάμποσο καιρό χάνεις μέρος της γεύσης και της όσφρησης.

Ρώτησα τους δικούς μου και μου είπαν ότι έχουν μια συνεχή πικρίλα στο στόμα. Γιατί, λοιπόν, να πληρώνει κανείς λεφτά για να μαυρίζει τα πνευμόνια του, να κιτρινίζει τα δόντια του, να πικρίζει το στόμα του, να χάνει τη γεύση του, την όσφρησή του και να βρωμοκοπάει όλη την ώρα; Τόσο κουλ συνήθεια είναι πια;

Κυριακή, 21 Νοεμβρίου 2010

Να γιατί πρέπει ν' αρχίσω τους καφέδες

Μετά από αρκετές μέρες χωρίς ποστ, είχε αρχίσει να με πιάνει ο γνωστός πανικός μου. Έχω στα πρόχειρά μου ένα ποστ όπου θα έγραφα την ψύχωσή μου με το σινεμά και τις ταινίες γενικότερα, αλλά δεν έχω καταφέρει να το γράψω όπως θέλω ακόμα. Ώσπου, ο Μπαμπάς Νίκος με λυπήθηκε!

Χθες το πρωί κατά τις 6 άνοιξα τα μάτια μου μετά από ένα καλό κούνημα. Μπροστά μου είδα τον Μπαμπά Νίκο να μου λέει ασυναρτησίες. Στην αρχή νόμιζα ότι κάτι ήθελε να δω στη φάρμα, γιατί "όλα τα βγάζουν στα εγγλέζικα και αυτό το κουμπί δεν το καταλαβαίνω γιατί δεν έχει πάνω του ούτε φτυάρι, ούτε τρακτέρ". Εγώ, σιγά μην σηκωνόμουν απ' το κρεβάτι για τέτοιο λόγο! Αλλά μετά από κάνα τρίλεπτο, το νόημα που έβγαλα εγώ ήταν ότι κάτι έδειχνε ο υπολογιστής και δεν άνοιγε "κανονικά". Σηκώνομαι εγώ λοιπόν σαν ζόμπι, πάω στο γραφείο του και βλέπω αυτό. Ε, σιγά τα λάχανα! Το κουμπάκι πατάς και τελείωσε!

Μόλις όμως είδα αυτό, κάτι μέσα μου έκανε κλικ, ξύπνησα επιτέλους, θυμήθηκα κάτι άκυρα μαθήματα στο ECDL και μ' έπιασε πανικός! ΤΙ είχα κάνει; Έκατσα και πάτησα να εκτελεστεί κάτι που ήταν σίγουρα ιός! Ένιωσα λες και είχα τραβήξει την περόνη χειροβομβίδας. Απ' τον πανικό μου, έκλεισα τον υπολογιστή και μετά τον ξανάνοιξα, προσεύχοντας ταυτόχρονα ότι δεν θα άκουγα μόλις ξημέρωνε για τα καλά τις κατάρες του οικογενειακού τεχνικού μας. Να 'ναι καλά ο άνθρωπος! Πιο συχνούς πελάτες από μας δεν παίζει να 'χει!

Ενώ συνήθως είμαι απίστευτα γκαντέμω (τώρα ξέρουν οι Χανιώτες γιατί έβρεχε καταρρακτωδώς την προηγούμενη βδομάδα), με λυπήθηκε ο Ύψιστος και κατάφερα να τον σβήσω. Καλά, περιττό να πω ότι ένιωσα πολύ τεχνικός, programmer, χάκερ και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Εν τω μεταξύ, στα μάτια του πατέρα μου πρέπει να έμοιαζα με σωτήρα, μιας και τον γλίτωσα κι αυτόν απ' τον εξάψαλμο του τεχνικού μας. Νοιώθω σαν μια ακόμα Μητέρα Τερέζα, και έχω αναδειχθεί στον επίσημο τεχνικό του σογιού!

Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

Εκτός θέματος

Σήμερα το πρωί γύρισα απ' τα Χανιά. Προσπαθώ απ' το απόγευμα που έχω ξυπνήσει να γράψω ένα ποστ που να περιγράφει τις στιγμές που πέρασα εκεί, αλλά δεν βρίσκω λόγια. Κοίταξα το κινητό μου, και είδα κάτι που είχα σημειώσει εκεί. Συνηθίζω να σημειώνω φλασιές που και που, μπας και αξιωθώ να τις περάσω εδώ σαν ολοκληρωμένες ιδέες.

Στο καράβι, όταν περίμενα να ανοίξουν για να κατέβουμε, είδα ένα κοριτσάκι. Παρακολούθησα τη συζήτηση που έκανε με τη μαμά του. Δεν θυμάμαι το θέμα, αλλά εκείνη την ώρα σκέφτηκα κάτι. Όταν ήμασταν πεντάχρονα, ζούσαμε μια πολύ απλοϊκή μορφή ζωής. Κοιμόμασταν όταν νυστάζαμε, τρώγαμε όταν πεινούσαμε, παίζαμε έξω στη γειτονιά όταν βαριόμασταν.

Από τη στιγμή που ξεκίνησα το δημοτικό βομβαρδιζόμουν με "πρέπει" και με "μη". Συνέχεια πιάνω τον εαυτό μου να προσπαθεί να καλύψει χρονικά περιθώρια, να υπακούσει σε κανόνες και να ανταποκριθεί σε προσδοκίες δικές μου αλλά και διαφόρων άλλων. Αυτό δεν έχει να κάνει με το σχολείο ή με τις σπουδές γενικότερα. Απλά όσο μεγαλώνεις, όλοι περιμένουν να φέρεσαι σαν μεγάλος.

Για μένα τα Χανιά δεν ήταν ούτε η ρακή που μας κερνούσαν απλόχερα οι ταβερνιάρηδες, ούτε τα τρελά ξενύχτια και οι μουρλοί που βάραγαν μπαλωθιές στις ταράτσες, ούτε και το απίστευτο και ασυνήθιστο -για μένα- φαγητό. Στα Χανιά -εκτός απ' το να περάσω καλά με την Ευτυχία, την Αλέ και την παρέα της (η οποία παρέα με έκανε να νοιώσω σαν καμιά διάσημη blogger)- κατάφερα να κοιμηθώ όταν νύσταζα, να φάω όταν πεινούσα και να βγω απ' το σπίτι όταν βαριόμουν.

Στα Χανιά, κατάφερα για πέντε μέρες να ζήσω σαν ένα ξέγνοιαστο, ζαλισμένο απ' τις ρακές και τις μπύρες, σκασμένο απ' το φαΐ, πεντάχρονο. Επιτέλους κατάλαβα το νόημα του όρου "φοιτητική ζωή". Πάντως, ο ύπνος στο σαλόνι του Λατώ δεν πρόκειται να μου λείψει. Άκου 'κει, "έτος ναυπήγησης: 1975"!

Κυριακή, 7 Νοεμβρίου 2010

Θα ψοφήσουμε όλοι σαν τα ποντίκια!

Τις προάλλες ένιωσα την ανάγκη να βασανίσω τον εαυτό μου -θέλοντας ταυτόχρονα να νοιώσω σαν ένας πολύ σοβαρός και υπεύθυνος ενήλικας, οπότε αποφάσισα να βάλω να δω ειδήσεις στο μεγάλο κανάλι. Μετά από κάνα μισάωρο ακατάσχετης παπαρολογίας, ανακάλυψα -λοιπόν- ότι η Ελλάδα είναι στα όρια της φτώχειας, μας λυπούνται οι Ευρωπαίοι λες και είμαστε οι φτωχοί συγγενείς και σε λίγο θα βγούμε στους δρόμους για ελεημοσύνη. Το στυλ της ελεημοσύνης που να θυμίζει τους ζητιάνους στις ιστορικές ταινίες για τη Γαλλία στα χρόνια του Λουδοβίκου. Κρίμα, πάει η προίκα μου.

Μόλις έκλεισα την τηλεόραση και έκατσα να το φιλοσοφήσω λιγάκι, συμπέρανα τα εξής: Πρώτον, πρέπει οπωσδήποτε να γράψω ένα ποστ γι' αυτό το θέμα! Και δεύτερον, άμα καθόμουν και έβλεπα ειδήσεις το πολύ μια φορά τη βδομάδα, θα είχα πάθει κατάθλιψη. Ας κουλάρουν λιγάκι όλοι αυτοί οι δημοσιογράφοι και οι αναλυτές. Σε λίγο θα βγουν να πουν ότι δεν έχουμε λεφτά ούτε για ένα πιάτο φαΐ. Είναι γελοίο. Το παίζουν ότι έχουν "καταλάβει" την κρίση, αλλά με όλες τις βλακείες που τσαμπουνάνε, μάλλον το αντίθετο συμβαίνει. Αμφιβάλλω αν έκοψε τη συνδρομή της στο γυμναστήριο η αγαπητή Όλγα, επειδή δεν την φτάνουν τα λεφτά. Ή -Θεός φυλάξει- τη συνδρομή του Ekali Club! Για όλους αυτούς, η "οικονομική κρίση" πρέπει να 'ναι κάτι σαν μια αόριστη φήμη που πλανάται στον αέρα.

Εγώ προσωπικά ανήκω σε μια μέτριας τάξεως οικογένεια, και -δε λέω- τα πράγματα είναι δύσκολα. Οι έξοδοι είναι μετρημένες και τα λεφτά λίγα. Θυμάμαι στο λύκειο το χαρτζιλίκι μου και με πιάνει η νοσταλγία. Ούτε δίπλωμα δεν έχω πάει να βγάλω. Είδατε που τα 'χουν φτάσει τα διπλώματα οδήγησης οι κερατάδες; Θες κάνα χιλιάρικο! Αλλά -πέρα απ' τις έξτρα "πολυτέλειες", η ζωή μου παραμένει το ίδιο βαρετή. Ούτε εξώσεις, ούτε κατασχέσεις. Τι να γίνει; Δυστυχώς μπορώ να πάω σινεμά ή για καφέ μόνο μια φορά τη βδομάδα. Και έχω γίνει και λίγο τσιγκούνα, κιόλας. Θα ζήσω, όμως.

Έτυχε να πετύχω ένα δελτίο ειδήσεων που έκανε αναμετάδοση άλλων ξένων δελτίων ειδήσεων που αφορούσαν την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας. Έξω -αν κατάλαβα καλά- πρέπει να νομίζουν ότι πεθαίνουμε της πείνας και κοιμόμαστε σε χαρτόκουτα, καθώς μας χτυπάει αδυσώπητα το ανεμοβρόχι. Και ποιος φταίει; Η ελληνική τηλεόραση. Δυστυχώς, μέχρι να βρεθεί ένα νέο είδος θανατηφόρας γρίπης, να βγάλει το Απαγορευμένο ΙΙ η Τζούλια μαζί με δική της μάρκα σαμπάνιας και να παραιτηθεί ο Γιωργάκης, δεν θα έχουν με τι ν' ασχοληθούν οι άνθρωποι, οπότε το 'χουν ρίξει στην κρίση. Υπομονή -λοιπόν- μέχρι την επόμενη πανδημία! Άντε, γιατί βαρέθηκα όλο τα ίδια και τα ίδια. Χμμ... Τώρα που το σκέφτομαι, μου 'ρθε ιδέα για νέο ποστ...


Credit στη Νίκη... Όπως σου 'πα και πριν, φτιάξε δικό σου blog! Θα βγει γαμάτο! :D

Τετάρτη, 3 Νοεμβρίου 2010

Καλλιτεχνικές ανησυχίες

Στην πλειοψηφία των μικρών παιδιών αρέσει να παίρνουν ένα μάτσο μπογιές και να τα κάνουν όλα μαντάρα.

Εμένα ποτέ δεν μ' ενθουσίαζε η ζωγραφική. Πάντα ένιωθα λες και ήμουν υποχρεωμένη να δείχνω ενθουσιασμένη κάθε φορά που έλεγε ο δάσκαλος "πιάστε τους μαρκαδόρους σας. Αυτή η ώρα είναι ελεύθερη". Ανησυχούσα. Γιατί δεν ήμουν σαν τους συμμαθητές μου που πέταγαν τη σκούφια τους;

Το πρόβλημά μου ήταν ότι πάντα έχω μεγάλες προσδοκίες απ' τον εαυτό μου. Ήθελα μόλις θα πιάσω το μολύβι να δημιουργήσω κάτι επιπέδου Πικάσο, το λιγότερο. Επειδή μου αρέσει να με θαυμάζουν και να είναι όλα τα φώτα στραμμένα πάνω μου, υποθέτω.

Ίσως πάλι έφταιγε το πολύ Art Attack. Ο συμπαθέστατος κύριος ονόματι Neil Buchanan τα έκανε όλα να μοιάζουν τόσο απλά, που μετά από κάθε εκπομπή με έκανε να θέλω κι εγώ να ξεδιπλώσω τα κρυφά μου καλλιτεχνικά ταλέντα. Και το αποτέλεσμα: "Κάτι" που να μοιάζει με θύμα πυρηνικής έκρηξης.

Σε μισώ, συμπαθέστατε κύριε ονόματι Neil Buchanan. Με έκανες να περάσω σχεδόν όλη την παιδική μου ηλικία νοιώθοντας σαν κάνα χαζό και άταρο που δεν ξέρει να φτιάξει ούτε έναν ήλιο. Τουλάχιστον έχω μάθει να ζωγραφίζω αυτό. Άμα στο στείλω, θα το κορνιζάρεις;

Δευτέρα, 1 Νοεμβρίου 2010

Η γενιά των 592€

Ανήκοντας στη γενιά των 592€, είχαμε αποφασίσει εδώ και καιρό με τη Βιβή να ψάξουμε για κάποια δουλειά. Δεν είχαμε ξαναασχοληθεί με κάτι τέτοιο, οπότε στην αρχή ήμασταν επιλεκτικές. Ψάχναμε κάτι σε στυλ δουλειάς γραφείου, όπως π.χ. γραμματέας ή βοηθός. Ευτυχώς ξυπνήσαμε γρήγορα από αυτό το όνειρο και αρχίσαμε να κοιτάμε και άλλες δουλειές (φυλλάδια, σερβιτόρα, κ.λ.π.).

Παρουσιάστηκε λοιπόν μια μέρα η Βιβή με τις 7 μέρες αγγελίες παραμάσχαλα και αρχίσαμε το κλασσικό ψάξιμο με το μαρκαδοράκι στο χέρι. Εγώ -για να πω την αμαρτία μου- δεν είχα εγκαταλείψει ακόμα κάθε ελπίδα για δουλειά γραφείου, αλλά είχα αρχίσει να συμβιβάζομαι σιγά σιγά. Ώσπου ξαφνικά -να το!

"Εφημερίδα ζητά φοιτήτρια για ημιαπασχόληση σε σχολή πληροφορικής ως γραμματέας και ταυτόχρονα απασχόληση και στα γραφεία της εφημερίδας. Ευέλικτο ωράριο, προσαρμοσμένο στις ανάγκες της σχολής." Πλάκα μου κάνεις! Έπρεπε να πάμε τρέχοντας! Και που ξέρεις; Μπορεί να μας έπαιρναν και τις δύο!

Το ίδιο απόγευμα αποφασίσαμε να κλείσουμε ραντεβού. Για να πω την αλήθεια μου, το μέρος ήταν αίσχος. Το γραφείο της εφημερίδας έμοιαζε με προποτζίδικο, και ο τύπος στην καρέκλα του διευθυντή ήταν από αυτούς τους 70χρονους ξινισμένους, στριμμένους γέρους που σου προκαλούν αυτά τα άσχημα συναισθήματα για τα άτομα της τρίτης ηλικίας.

Έπαιρνε ήδη συνέντευξη από μία κοπέλα και μας φώναξε κι εμάς μέσα. Εκεί μπορούσε κανείς να καταλάβει ότι ήμασταν τελείως άσχετες γιατί δεν είχαμε ούτε βιογραφικά μαζί μας. Δεν τον πείραξε αυτό τον κυριούλη πάντως. Προς στιγμήν ένιωσα ανακούφιση. Λες να ήμασταν τόσο τυχερές; Άλλοι έψαχναν δουλειά για μήνες!

Αλλά όχι, αγάπη μου! Φυσικά και δεν θα 'μασταν τόσο τυχερές! Μας πρότεινε να μας πλήρωσει τα έξοδα για το ECDL, να δουλεύουμε στη γραμματεία της σχολής και ταυτόχρονα να "βοηθάμε" και στην εφημερίδα. Και όλα αυτά για το αστρονομικό ποσό των 100-150€. Το μήνα. "Χαρτζιλίκι", όπως το χαρακτήρισε. Και το χειρότερο; Μας είπε άμα θέλαμε να δουλέψουμε και οι τρεις μαζί για 50€. Ναι, το μήνα.

Τη Βιβή την έπιασε εκείνη την ώρα μία απελπισία βλέποντας την ψυχραιμία στο βλέμμα του κυριούλη, ενώ αυτός μας ανέλυε τς λεπτομέρειες της εκμετάλλευσής μας όσο πιο διακριτικά μπορούσε. Νευρίασε απότομα, γύρισε και του είπε "Εμείς έχουμε ECDL, σας ευχαριστούμε πολύ! Γεια σας!"

Μετά την απογοήτευση της λήξης της πολλά υποσχόμενης καριέρας (πριν ακόμα αυτή ξεκινήσει), πήγαμε σε ένα σουβλατζίδικο και πνίξαμε τον πόνο μας στο φαγητό.