Τρίτη, 24 Αυγούστου 2010

Προσχέδιο

Δεν είχα ποτέ μου ιδιαίτερη κάψα να γίνω διάσημη. Αλλά πολλές φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου να σκέφτεται διάφορα πράγματα που θα μπορούσα να κάνω αν ήμουν διάσημη και με αρκετά λεφτά, ή το πως θα μπορούσα να γίνω διάσημη γενικότερα. Έτσι, για τη δόξα!

Όταν ήμουν μικρή, είχα γραφτεί σε ωδείο και σχολή χορού, έτσι ώστε να αναπτύξω τα καλλιτεχνικά μου ταλέντα και μια μέρα να γίνω διάσημη και να κάνω πολλά λεφτά και να με ζηλεύουν όλοι και να μπορέσω να αγοράσω όλα τα Playmobil του κόσμου!!! Βασικά, ακόμα και αν γίνω τώρα διάσημη, και πάλι στα Playmobil θα τα χαλάσω τα λεφτά μου. Και στα γρήγορα αυτοκίνητα. Αλλά αυτό δεν έχει σημασία.

Έχασα τον ειρμό μου. Α! Λοιπόν, δούλευα σκληρά από μικρή στον βωμό της δόξας και της φήμης, μέχρι που συνειδητοποίησα ότι δεν είναι σοβαρή δουλειά ο χορός και το τραγούδι. Κατάλαβα ότι ακόμα και αν γινόμουν διάσημη μέσα από αυτή τη δουλειά, δεν θα με εκτιμούσε και δεν θα με θαύμαζε αρκετός κόσμος. Εγώ ήθελα να γίνω κάτι σπουδαίο! Να νιώθει ο κόσμος δέος όταν θα άκουγαν το όνομά μου στα κανάλια! Το ίδιο δέος που θα ένοιωθαν αν οι τίτλοι ειδήσεων έλεγαν κάτι του στυλ "Η ερευνήτρια Τάδε Τάδε ανακάλυψε τη θεραπεία του καρκίνου". Αλλά στο πιο κουλ.

Το συμπέρασμα λοιπόν ήταν ότι έπρεπε να βρω κάτι σοβαρό να κάνω. Κάτι το οποίο θα άρεσε στον κόσμο, θα με έκανε να φαίνομαι έξυπνη και σπουδαία και κάμποσα άλλα θετικά που δεν μου 'ρχονται τώρα. Κάτι μοναδικό. Έναν τρόπο να μοιραστώ την απύθμενη σοφία μου με όοοοολον τον κόσμο!
Και κατέφυγα εδώ.
Παρακαλώ, δεν κάνει τίποτα!

Δεν υπάρχουν σχόλια: