Αυτό το post το εμπνεύστηκα από την εξεταστική του Σεπτέμβρη... Αφιερωμένο!
Αγαπώ το διάβασμα. Όταν έχω όρεξη, μπορώ να καταβροχθίσω ένα βιβλίο 500 σελίδων στην άνεση. Το θέμα είναι να μην με πιάσει η βαρεμάρα μου. Άπαξ και με πιάσει βαρεμάρα, μπορεί να κοιτάζω την ίδια σελίδα για κάνα τρίωρο, ή ακόμα καλύτερα, να διαβάσω όλο το βιβλίο και μετά από ένα λεπτό να μην θυμάμαι ούτε τον τίτλο του.
Κάτι τέτοιο -δυστυχώς- με πιάνει από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Όποτε πήγαινα να διαβάσω για το σχολείο, κατέληγα στην κουζίνα με ένα σάντουϊτς στο χέρι, ή στο PC σερφάροντας στο internet. Αφού ούτε στις πανελλήνιες δεν μπόρεσα να στρωθώ για να διαβάσω θεωρία, ενώ υποτίθεται ότι είχα και σοβαρό κίνητρο! Και τώρα που σπουδάζω, τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει και πολύ.
Στην αρχή του κάθε εξαμήνου, τα πράγματα κυλούν ομαλά. Η παρακολούθηση των μαθημάτων είναι διασκεδαστική - ίσως επειδή δεν είναι υποχρεωτική. Είναι πολύ ωραία που δεν χρειάζεται διάβασμα κάθε μέρα όπως στο σχολείο (όχι ότι διάβαζα τότε που ήταν απαραίτητο, αλλά κουβέντα να γίνεται). Το πιο κουραστικό που μπορεί να σου τύχει κατά τη διάρκεια του εξαμήνου είναι να σου ανατεθεί καμιά εργασία, ή να έχεις κάνα εργαστήριο στις 8 το πρωί.
Τα ζόρια αρχίζουν όταν πλησιάζει η εξεταστική. Εκεί αρχίζω να ψάχνω μήπως μου λείπουν σημειώσεις, μήπως βγήκε το πρόγραμμα και δεν το πήρα χαμπάρι, κ.τ.λ. Η διάθεση πέφτει σιγά σιγά και συνειδητοποιώ ότι πρέπει να στρωθώ για να διαβάσω μπας και περάσω κάνα μάθημα. Η φίλτατη συνάδελφος και φίλη μου Βιβή αρχίζει να πανικοβάλλεται σταδιακά. Αυτό είναι σημάδι ότι σοβαρεύουν τα πράγματα. Εγώ λέω στον εαυτό μου ότι σε αυτήν την εξεταστική θα σοβαρευτώ και θα διαβάσω για να περάσω τα μαθήματα και να είμαι υπόδειγμα φοιτήτριας. Τελείωσαν τα ψέμματα. Ξεκινάμε.
Τότε όλως τυχαίως θυμάμαι διάφορους λόγους που με εμποδίζουν να διαβάσω. Ξαφνικά θυμάμαι ότι πρέπει να βοηθήσω την μάνα μου στις δουλειές, να (ξανα)κάνω back up στο PC, να κάνω ένα διαλειμματάκι για φαγητό, μετά για νερό, μετά για τουαλέτα και δεν συμμαζεύεται. Δεν μπορώ να πείσω τον εαυτό μου ότι πρέπει να στρωθώ κάτω και να κόψω τις ηλίθιες δικαιολογίες! Στο τέλος αρχίζω να πείθω τον εαυτό μου ότι δεν έχω ανάγκη το διάβασμα, ή ακόμα και ότι δεν πειράζει αν δεν περάσω το μάθημα. Και μέχρι να το καταλάβω, η εξεταστική έχει τελειώσει και εγώ τραβάω τα μαλλιά μου επειδή δεν μπορούσα να κάτσω να διαβάσω 2 μπούρδες για 5 ώρες.
Αγαπώ το διάβασμα. Όταν έχω όρεξη, μπορώ να καταβροχθίσω ένα βιβλίο 500 σελίδων στην άνεση. Το θέμα είναι να μην με πιάσει η βαρεμάρα μου. Άπαξ και με πιάσει βαρεμάρα, μπορεί να κοιτάζω την ίδια σελίδα για κάνα τρίωρο, ή ακόμα καλύτερα, να διαβάσω όλο το βιβλίο και μετά από ένα λεπτό να μην θυμάμαι ούτε τον τίτλο του.
Κάτι τέτοιο -δυστυχώς- με πιάνει από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Όποτε πήγαινα να διαβάσω για το σχολείο, κατέληγα στην κουζίνα με ένα σάντουϊτς στο χέρι, ή στο PC σερφάροντας στο internet. Αφού ούτε στις πανελλήνιες δεν μπόρεσα να στρωθώ για να διαβάσω θεωρία, ενώ υποτίθεται ότι είχα και σοβαρό κίνητρο! Και τώρα που σπουδάζω, τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει και πολύ.
Στην αρχή του κάθε εξαμήνου, τα πράγματα κυλούν ομαλά. Η παρακολούθηση των μαθημάτων είναι διασκεδαστική - ίσως επειδή δεν είναι υποχρεωτική. Είναι πολύ ωραία που δεν χρειάζεται διάβασμα κάθε μέρα όπως στο σχολείο (όχι ότι διάβαζα τότε που ήταν απαραίτητο, αλλά κουβέντα να γίνεται). Το πιο κουραστικό που μπορεί να σου τύχει κατά τη διάρκεια του εξαμήνου είναι να σου ανατεθεί καμιά εργασία, ή να έχεις κάνα εργαστήριο στις 8 το πρωί.
Τα ζόρια αρχίζουν όταν πλησιάζει η εξεταστική. Εκεί αρχίζω να ψάχνω μήπως μου λείπουν σημειώσεις, μήπως βγήκε το πρόγραμμα και δεν το πήρα χαμπάρι, κ.τ.λ. Η διάθεση πέφτει σιγά σιγά και συνειδητοποιώ ότι πρέπει να στρωθώ για να διαβάσω μπας και περάσω κάνα μάθημα. Η φίλτατη συνάδελφος και φίλη μου Βιβή αρχίζει να πανικοβάλλεται σταδιακά. Αυτό είναι σημάδι ότι σοβαρεύουν τα πράγματα. Εγώ λέω στον εαυτό μου ότι σε αυτήν την εξεταστική θα σοβαρευτώ και θα διαβάσω για να περάσω τα μαθήματα και να είμαι υπόδειγμα φοιτήτριας. Τελείωσαν τα ψέμματα. Ξεκινάμε.
Τότε όλως τυχαίως θυμάμαι διάφορους λόγους που με εμποδίζουν να διαβάσω. Ξαφνικά θυμάμαι ότι πρέπει να βοηθήσω την μάνα μου στις δουλειές, να (ξανα)κάνω back up στο PC, να κάνω ένα διαλειμματάκι για φαγητό, μετά για νερό, μετά για τουαλέτα και δεν συμμαζεύεται. Δεν μπορώ να πείσω τον εαυτό μου ότι πρέπει να στρωθώ κάτω και να κόψω τις ηλίθιες δικαιολογίες! Στο τέλος αρχίζω να πείθω τον εαυτό μου ότι δεν έχω ανάγκη το διάβασμα, ή ακόμα και ότι δεν πειράζει αν δεν περάσω το μάθημα. Και μέχρι να το καταλάβω, η εξεταστική έχει τελειώσει και εγώ τραβάω τα μαλλιά μου επειδή δεν μπορούσα να κάτσω να διαβάσω 2 μπούρδες για 5 ώρες.
Σχόλια