Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μετά από αυτό είμαι έτοιμη για το Survivor!

Μ' αρέσει να φαντάζομαι τον εαυτό μου σε ακραίες καταστάσεις. Να αναρωτιέμαι πως θα αντιμετώπιζα διάφορα προβλήματα, αν είμαι δυνατός χαρακτήρας, κ.τ.λ. Με αφορμή τις ταινίες Buried, Cellular και άλλες που δεν είναι αρκετά σημαντικές για να καταγραφούν στον σκληρό μου, θυμήθηκα κάτι άκυρες σκέψεις που μου 'ρχονται μερικές φορές. Τι θα έκανα αν δεν μπορούσα να σώσω τον εαυτό μου σε μία τέτοιου είδους περιπέτεια, αλλά έπρεπε να βασιστώ σε κάποιον άκυρο. Και το χειρότερο; Να μην θέλει να με βοηθήσει κιόλας!

Κατ' αρχάς, κάθομαι και σκέφτομαι το πως θα μπορούσα να φανώ πιστευτή. Ας μην γελιόμαστε! Αν έπαιρνα οποιονδήποτε από σας τηλέφωνο λέγοντας ότι έχουν μπει κλέφτες στο σπίτι και κρύβομαι στο υπόγειο, θα νομίζατε ότι βαριέμαι του θανατά και ότι δεν έχω τίποτα καλύτερο να κάνω! Και δεν σας κατηγορώ. Κάτι τέτοια λέω κάθε φορά που βαριέμαι του θανατά και δεν έχω τίποτα καλύτερο να κάνω και αρχίζω να παίρνω τηλέφωνο όποιον βρω μπροστά μου. Γιατί δεν έχω κοινωνική ζωή. Γιατί δεν έχει τίποτα καλό η τηλεόραση. Γιατί έτσι!

Σκέφτομαι λοιπόν να διαλέξω μία φράση "κωδικό", την οποία θα μπορώ να χρησιμοποιήσω σε μία τηλεφωνική συνομιλία. Θα συνεννοηθώ με τους φίλους μου, έτσι ώστε αν βρεθώ ποτέ σε πραγματικό κίνδυνο και τους πάρω τηλέφωνο και χρησιμοποιήσω αυτή τη φράση, να με πάρουν στα σοβαρά, να κινητοποιηθεί ο κρατικός μηχανισμός, να σωθώ και να βγω στα κανάλια αποκαλύπτοντας το απίστευτο σχέδιό μου, να γίνω επιτέλους διάσημη και να βγω σ' όλα τα παράθυρα και στην Τατιάνα.

Να δηλώσω τα εξής, μιας και πλησιάζουμε στο τέλος: Δεν είμαι παρανοϊκή! Η συμφορά της διπλανής πόρτας μπορεί να συμβεί στον καθένα! Έτσι ανυποψίαστη ήταν και η καψερή η Kim, και να τι τράβηξε! Και όχι, δεν πρόκειται να πιστέψω το "συμβαίνει μια στις χίλιες, σιγά μην είσαι εσύ η επόμενη". Και αυτό γιατί γενικά σαν άνθρωπος είμαι πολύ άτυχη. Ξέρω απ' έξω τους νόμους του Μέρφυ, γιατί τους έχω επαληθεύσει όλους κατά καιρούς. Δεν το ρισκάρω, λοιπόν!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Emulator: Ένας κουλ τρόπος να κοροϊδεψεις το PC!

Μεγάλωσα μαζί με τον αδερφό της Μαμάς Ηρώς, το Νίκο. Έχουμε μόνο οκτώ χρόνια διαφορά. Οπότε, όταν άλλα κορίτσια έπαιζαν μόνο με κούκλες, εγώ είχα κολλήσει με το PS1 του Νίκου. Σε κάποια φάση όμως -το παιδικό μυαλό μου δε θυμάται γιατί- δεν είχαμε PlayStation πια. Πήρα υπολογιστή στην πρώτη γυμνασίου, και κάποια στιγμή σκέφτηκα να δοκιμάσω να παίξω παιχνίδια του PS εκεί. Είχα την εντύπωση ότι «αφού τόσα και τόσα κάνει το PC, γιατί όχι κι αυτό;» Δυστυχώς απογοητεύτηκα. Οπότε είχα τα παιχνίδια να κάθονται, κι εμένα να μην έχω τι να κάνω. Μετά από τόσα χρόνια, χθες που τα θυμόμουν όλα αυτά μου 'ρθε η φλασιά να ψάξω στο google να βρω τρόπο να παίξω στο PC τα παιχνίδια του PS. Βρήκα λοιπόν τον emulator! Στην ουσία, με αυτό κοροϊδεύεις το PC και νομίζει ότι είναι PS, οπότε παίζεις παιχνίδια! Μετά την περίπλοκη εγκατάσταση, για άλλη μια φορά ένιωσα προγραμματιστής, και τώρα -μαζί με αυτό - καίγομαι απίστευτα. Νομίζω βρήκα την αιτία που θα κοπώ στην εξεταστική του Γενάρη!

«Χρώματα, άνοιξη, βόλτα στον ήλιο...» Vol.: 2

Δεν είμαι στα καλά μου τώρα τελευταία εγώ. Και κάθε φορά που δεν είμαι στα καλά μου φέρνω σβούρα τα έπιπλα του δωματίου επειδή έχω ένα θεματάκι με τις αλλαγές και με αυτόν τον τρόπο ξεγελάω τον εαυτό μου ότι μπαίνω σε εντελώς καινούριο χώρο κάθε φορά. Αυτό βέβαια κρατάει για δυο-τρεις βδομάδες το πολύ. Δεν ξέρω τι φταίει. Ίσως φταίει το ότι καλυτέρεψε ο καιρός και νοιώθω ότι σκάω όταν κάθομαι μες στο σπίτι όσο είναι πάνω ο ήλιος. Ίσως φταίει ο ανάδρομος Ερμής. Ίσως το φενγκ σούι. Το σίγουρο πάντως είναι (και πραγματικά δεν μπορώ να πιστέψω ότι το λέω ΕΓΩ αυτό) ότι θέλω να έρθει το καλοκαίρι! Και δεν μπορώ να πω ότι μου 'χουν λείψει τα μπάνια, οι βόλτες ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Μου 'χει λείψει ο ήλιος! Αυτό το καθαρό φως που μόλις πέφτει πάνω μου με πιάνει μια χαρά και μια αισιοδοξία -κάτι που μου 'χει λείψει τον τελευταίο καιρό αρκετά. Γι' αυτό λάμψε ήλιε γιατί εδώ που ζούμε είσαι το μοναδικό πράγμα που δεν θα μπορέσουν να ξεπουλήσουν στο τέλος...

Νομίζεις ότι θα έχω κρεβάτι

κάποια στιγμή; Εγώ νομίζω πως ναι. Μετά από ενάμιση χρόνο έχω ξεχάσει πώς είναι να έχει κανείς υπνοδωμάτιο. Αλλά μπορώ να σου πω ότι δεν μου λείπει σαν έννοια. Πάντα άραζα στην πολυθρόνα μου. Το υπνοδωμάτιο το είχα μόνο για ύπνο.  Αυτό που μου λείπει είναι να έχω καναπέ. Μου φαίνεται πολύ περίεργο τις λίγες φορές που μαζεύονται τα σκεπάσματα και χρησιμοποιείται ως καναπές. Παρόλα αυτά, δεν θα ήθελα να έχω κρεβάτι εδώ μέσα, γιατί τότε θα έμοιαζε με φοιτητικό σπίτι. Μου λείπει το στρώμα του κρεβατιού μου πάντως, αλλά ευτυχώς έχει βγει πολύ άνετος ο καναπές αυτός. Επίσης θέλω να πάρω πράγματα για τους τοίχους σιγά σιγά, είναι πολύ άδειοι για τα γούστα μου.  Έχω αρχίσει και δεν θέλω τη συγκεκριμένη πολυθρόνα. Την είχα πάρει όταν είχα συγκεκριμένο μπάτζετ οπότε δεν είχα απαιτήσεις, αλλά τώρα θέλω κάτι που να αντιπροσωπεύει περισσότερο την αισθητική μου. Δυστυχώς για μένα, την αισθητική μου την αντιπροσωπεύει πολυθρόνα που δεν μπορώ να σηκώσω μόνη μου από το βάρος και αυτό είναι ένα...