Σάββατο, 23 Ιουλίου 2011

Καντίνες και κατίνες.

Το πόσο κατίνα είναι μια γυναίκα ή ένας άντρας, το καταλαβαίνει κανείς εν όψει χωρισμού. Ένας νορμάλ άνθρωπος θα στεναχωρηθεί, θα χτυπηθεί αλλά θα πάει παρακάτω. Η κατίνα θα ρεζιλευτεί, θα κάνει ρεζίλι κι εσένα και το σόι σου ολόκληρο (που λέει ο λόγος), και ακόμα και μετά απ' αυτό δεν θα 'ναι ικανοποιημένη.

Δυστυχώς δεν υπάρχει τρόπος να αποφύγει κανείς τέτοιου είδους «προσωπικότητες». Μπορείς απλά να ελπίζεις ότι θα περάσει σύντομα αυτή η «κατινοπερίοδος» και θα ησυχάσει το κεφάλι σου. Γιατί όχι, δεν υπάρχει έλεος! Δεν υπάρχει καλοσύνη!

Γι' αυτό κι εγώ παράτησα τις κατίνες και ήρθα στο ξακουστό χωριό μου, για ν' αράξω στην καντίνα (εξ ου και ο τίτλος) του θείου μου - ο οποίος άμα δει ότι τον λέω «θείο» εδώ θα με σφάξει, να πιω τα φρέντα μου (-γιατί μαρή στο χωριό σου είχατε; -ε ναι, λοιπόν!) και να πλατσουρίσω κι εγώ σαν κάτι εγγλεζάκια με κόκκινες μύτες. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: