Όταν ξεκίνησα το blog, ήθελα να διαβάσει ο κόσμος διάφορες παραξενιές μου και να διασκεδάσει. Συνήθιζα να αφηγούμαι τέτοιες ιστορίες σε παρέες, οπότε ήλπιζα ότι κατά ένα μέρος τουλάχιστον θα' χε επιτυχία ο στόχος μου. Οφείλω να ομολογήσω ότι -για τα δικά μου δεδομένα- το blog είναι πολύ επιτυχημένο. Κάθε φορά που με πλησιάζει και από ένας φίλος μου λέγοντας μου να συνεχίσω να γράφω, νοιώθω απίστευτη χαρά. Μαζί με τη χαρά μου όμως, ώρες ώρες με πιάνει και μια φοβία.
Αφορμή για να επανέλθει στο προσκήνιο αυτή η φοβία κατά καιρούς, είναι όταν περνάει πάνω από μία βδομάδα χωρίς ν' ανεβάσω έστω κι ένα ποστ. Αν ανοίξει το λογαριασμό μου κανείς εκείνη την περίοδο, θα δει ένα σωρό πρόχειρα αποθηκευμένα, αλλά καμία ιδέα που ν' αξίζει να δημοσιευτεί. Όλα αυτά είναι απλώς ένας σωρός από λέξεις χωρίς νόημα κι ενδιαφέρον. Έχει τύχει στο παρελθόν να δημοσιεύσω τέτοιου είδους δημιουργήματα και -φυσικά- έχει αποδειχτεί λάθος.
Γιατί υπάρχουν όλα αυτά τα πρόχειρα όμως; Υπάρχουν γιατί στην ουσία ο φόβος μου είναι μήπως μία μέρα σταματήσω να έχω ιδέες για ποστ μια για πάντα. Τι θ' απογίνει το blog μου τότε; Και πώς θα αντιμετωπίσω όλους όσους θα μου πουν "γιατί σταμάτησες να γράφεις, Πέννυ; Κρίμα... Κι ήταν συμπαθητικό το blog σου...". Αλήθεια! Όταν περνούν μέρες ολόκληρες χωρίς ποστ νοιώθω λες και δεν θα μπορέσω να πω χαζές εξυπνάδες ποτέ ξανά!
Τι φταίει όμως πραγματικά; Γιατί υπάρχει στ' αλήθεια αυτή η φοβία; Γιατί είμαι blogger! Και οι bloggers πάσχουν από μια ανίατη ασθένεια, τη μανία για προσοχή και έπαινο. Με πιάνει η απελπισία μέσα στο διάστημα της μίας αυτής βδομάδας επειδή -μόλις περάσουν οι μέρες απ' την τελευταία μου ανάρτηση- σταματάω ν' ακούω τα μπράβο των φίλων μου, μέχρι να έρθει η επόμενη ανάρτηση. Και επειδή ώρες ώρες έχω την ικανότητα να ξεχνώ όποιο θετικό σχόλιο μου 'χει γίνει, τα μπράβο που έχω πάρει ήδη δεν μου είναι αρκετά σ' αυτήν την περίπτωση.
Οπότε τι μπορούν να κάνουν οι αγαπημένοι μου αναγνώστες γι' αυτό; Ν' αφήνουν κάνα σχόλιο και στο blog, εκτός απ' το facebook, γιατί κάποιες φορές νοιώθω μοναξιά μόνη μου εδώ μέσα. Το ξέρω ότι είναι εγωιστικό να ζητάω κάτι τέτοιο, αλλά με κάνει τόσο χαρούμενη που μου φτιάχνει όλη τη μέρα! Ευχαριστώ!
Αφορμή για να επανέλθει στο προσκήνιο αυτή η φοβία κατά καιρούς, είναι όταν περνάει πάνω από μία βδομάδα χωρίς ν' ανεβάσω έστω κι ένα ποστ. Αν ανοίξει το λογαριασμό μου κανείς εκείνη την περίοδο, θα δει ένα σωρό πρόχειρα αποθηκευμένα, αλλά καμία ιδέα που ν' αξίζει να δημοσιευτεί. Όλα αυτά είναι απλώς ένας σωρός από λέξεις χωρίς νόημα κι ενδιαφέρον. Έχει τύχει στο παρελθόν να δημοσιεύσω τέτοιου είδους δημιουργήματα και -φυσικά- έχει αποδειχτεί λάθος.
Γιατί υπάρχουν όλα αυτά τα πρόχειρα όμως; Υπάρχουν γιατί στην ουσία ο φόβος μου είναι μήπως μία μέρα σταματήσω να έχω ιδέες για ποστ μια για πάντα. Τι θ' απογίνει το blog μου τότε; Και πώς θα αντιμετωπίσω όλους όσους θα μου πουν "γιατί σταμάτησες να γράφεις, Πέννυ; Κρίμα... Κι ήταν συμπαθητικό το blog σου...". Αλήθεια! Όταν περνούν μέρες ολόκληρες χωρίς ποστ νοιώθω λες και δεν θα μπορέσω να πω χαζές εξυπνάδες ποτέ ξανά!
Τι φταίει όμως πραγματικά; Γιατί υπάρχει στ' αλήθεια αυτή η φοβία; Γιατί είμαι blogger! Και οι bloggers πάσχουν από μια ανίατη ασθένεια, τη μανία για προσοχή και έπαινο. Με πιάνει η απελπισία μέσα στο διάστημα της μίας αυτής βδομάδας επειδή -μόλις περάσουν οι μέρες απ' την τελευταία μου ανάρτηση- σταματάω ν' ακούω τα μπράβο των φίλων μου, μέχρι να έρθει η επόμενη ανάρτηση. Και επειδή ώρες ώρες έχω την ικανότητα να ξεχνώ όποιο θετικό σχόλιο μου 'χει γίνει, τα μπράβο που έχω πάρει ήδη δεν μου είναι αρκετά σ' αυτήν την περίπτωση.
Οπότε τι μπορούν να κάνουν οι αγαπημένοι μου αναγνώστες γι' αυτό; Ν' αφήνουν κάνα σχόλιο και στο blog, εκτός απ' το facebook, γιατί κάποιες φορές νοιώθω μοναξιά μόνη μου εδώ μέσα. Το ξέρω ότι είναι εγωιστικό να ζητάω κάτι τέτοιο, αλλά με κάνει τόσο χαρούμενη που μου φτιάχνει όλη τη μέρα! Ευχαριστώ!
Σχόλια
πεθανα απ' τη χαρα μου οταν ειδα οτι ειχα 1 follower παραπανω, παντως! παραλιγο να με στειλεις στο νοσοκομειο! πως με βρηκες;
Ψάχνω τα blogs που παρακολουθούν άλλοι bloggers και έτσι σε βρήκα!!
τελεια! :)